Πως διαολίζομαι όταν το ακούω αυτό από νέους άντρες βαθιά ικανοποιημένους για το πόσο προοδευτικοί είναι, δε λέγεται. Ήμασταν σε μια παρέα με δυο φιλικά ζευγάρια (τώρα ο ένας θα το δει και θα στραβώσει αλλά …ξύδι) όταν η κουβέντα...
ήρθε στο κατά πόσο οι σημερινοί άντρες συμμετέχουν στις δουλειές του σπιτιού. Ο φίλος μας, λοιπόν, ξάπλωσε πίσω στην καρέκλα και μες στην τρελή χαρά έβγαλε τη διακήρυξη της ισότητας:«Η αλήθεια είναι ότι οι γυναίκες έχουν πολλά να κάνουν. Δουλεύουν κι όλας, που να τα προλάβουν όλα. Έτσι κι εγώ, όσο μπορώ τη βοηθάω στις δουλειές του σπιτιού να την ξεκουράσω», είπε και της χάϊδεψε τα μαλλιά σε στυλ – μπράβο τζακ, καλό σκυλάκι-.
«Δηλαδή πως με βοηθάς?» αναρωτήθηκε ο τζακ-φιλενάδα μου.
«Ε, πως, δεν σου κατεβάζω τα σκουπίδια; Δεν σου βάζω και τα πιάτα στο πλυντήριο πιάτων? Ακόμα και τα ρούχα όποτε μπορώ σου απλώνω» είπε κι ένοιωσε τουλάχιστον Σουηδός.
«Ε πως, ναι, αυτά τα κάνεις. Και τα χαλιά με βοήθησες προχτές να τα μαζέψω…» είπε ο Τζακ και χλαπάκιασε ένα κομμάτι τσιζ-κεηκ.
Εγώ άρχισα να βράζω. Είμαι σίγουρη, ότι ακόμα ούτε κι εσείς έχετε καταλάβει γιατί έβραζα. Αφού τη βοηθάει! Τι θέλω δηλαδή? Ο άντρας μου διέβλεψε τον καυγά και πήγε να αλλάξει το θέμα αλλά ο τύπος το επανέφερε:
«Γιατί ρε Αννούλα νευριάζεις; Ίσα - ίσα που αυτό που λέω είναι υπέρ σας κυρά φεμινίστρια…»
«Ωχ» έκανε ο άντρας μου και χαμογέλασε κάτω από τα μουστάκια του. (Δεν έχει μουστάκια, αλλά αν είχε?)
«Νευριάζω καλέ μου Δημήτρη γιατί λες ότι “μας βοηθάς” στις δουλειές του σπιτιού! Γεννιόμαστε με κανένα τατουάζ στο κούτελο που λέει: “Ειδικεύεται στα οικιακά” και δεν το έχω καταλάβει; Που το είδες δηλαδή γραμμένο ότι οι δουλειές του σπιτιού είναι γυναικεία υπόθεση κι εσύ είσαι τόσο καλός που μας βοηθάς κι από πάνω? Όσο σκυλοβαριέσαι εσύ να σφουγγαρίσεις, άλλο τόσο βαριέται κι η γυναίκα σου. Αλλά κάποιος πρέπει να το κάνει».
«Ε, έτσι είναι ρε Αννούλα, κοίτα γύρω σου, ρώτα 100 άτομα ποιος κάνει τις δουλειές του σπιτιού και ποιανού ευθύνη είναι και έλα να μου πεις τι θα σου απαντήσουν».
«Ναι, εγώ ξέρω ποιος τις κάνει. Εσύ δεν ξέρεις ποιος πρέπει να τις κάνει…»
«Όχι έπρεπε να έχετε κάναν άλλον, να μην κάνει τίποτα, να σας δω εγώ» φόρτωσε ο ΕλληνοΣουηδός. «Έχετε χάρη που έχετε καλούς άντρες».
«Κάτσε ρε Δημήτρη, βοηθάς τη γυναίκα σου να φτιάξω αυτά που λερώνετε μαζί? Αυτά που χρησιμοποιούν τα παιδιά σας? Και θες και χειροκρότημα? Τι σκεπτικό είναι αυτό?»
«Το κάνουν πολλοί? Δηλαδή εσύ τι προτείνεις ας πούμε? Να φορέσω και ποδιά?»«Άμα κάνεις κάτι που λερώνει, να φορέσεις. Προτείνω να κουνάς τα χέρια σου περισσότερο και να μην θεωρείς συγκλονιστική προσφορά που κατεβάζεις τα σκουπίδια. Γιατί κάποιος άλλος μαγικά πρέπει να μαγειρέψει, να καθαρίσει, να σφουγγαρίσει, να ξεσκονίσει, να πλύνει, να σιδερώσει, να μαζέψει, να τακτοποιήσει, να ψωνίσει, να τα βάλει στη θέση τους και να φροντίσει τα παιδιά, εκτός από τη δουλειά του που κάνει…»
«Αυτή θα σε βάλει και μουστάκι να ξυρίσεις» γέλασε η άλλη φίλη μας.
«Συμφωνείς κι εσύ? Την αγριοκοίταξε ο Μήτσος»
«Α-ΠΟ-ΛΥ-ΤΩΣ. Ο,τι βαριέστε το βαφτίζετε γυναικείο. Όταν είστε εργένηδες όμως, τζιτζί είναι τα σπίτια σας. Τότε πως τις κάνετε τις δουλειές?»
«Ώρα είναι ρε κορίτσια να μας πείτε και ταλιμπάν. Ότι σας καταπιέζουμε κι όλας. Που να είχατε τίποτα να σας δέρνουν γιατί δεν τους άρεσε το φαΐ…»
«ΜΙΑ φορά θα το έκαναν μόνο» είπα χαλαρά. «Δεν θα προλάβαιναν δεύτερη. Το καπελάκι μου στραβά και μην τον είδατε τον Παναή».
«Τώρα σοβαρά δεν υπάρχουν δουλειές αντρικές και γυναικείες? Θα μας τρελάνεις?»
«Βέβαια. Υπάρχουν. Όταν είναι τζάμπα είναι γυναικείες. Όταν πληρώνονται είναι αντρικότατες. Το μαγείρεμα στο σπίτι είναι γυναικεία δουλειά. Το χρυσοπληρωμένο μαγείρεμα στο εστιατόριο είναι σεφιλίκι. Το να σερβίρεις στο σπίτι σου είναι ντροπή. Το να είσαι σερβιτόρος και να πληρώνεσαι, είναι βιοπάλη. Το να πιάσεις τη σκούπα να καθαρίσεις είναι γυναικεία δουλειά. Αν έχεις όμως συνεργείο καθαρισμού είσαι επαγγελματίας. Άσε μας ρε Μήτσο, τράβα να δεις αν έρχομαι».
«Πως την αντέχεις?» ρωτάει τον άντρα μου ο οποίος απολάμβανε την συζήτηση.
«Τη διάλεξα» του χαμογέλασε.
«Απαπα, μαζί δεν κάναμε ούτε μια μέρα…»
«Κοίτα Μήτσο, να σε περιοιηθώ και να σου κάνω τα χατίρια επειδή σε αγαπώ και γουστάρω να το κάνω. Δεν το γράφει πουθενά ότι υποχρεούμαι επειδή έχω το ΧΧ χρωμόσωμα.
Και δεν πιστεύω στην ισότητα. Πιστεύω στην ισοτιμία. Άλλα πράγματα μπορεί να κάνει ο ένας, άλλα ο άλλος. Μη μου αρχίσεις τις βλακείες «κατούρα όρθια» που λέγατε στο σχολείο, γιατί όλες μας μπορούμε. Εσύ παιδί δεν κάνεις. Και δεν χρειάζεται να κάνεις. Δεν είσαι σχεδιασμένος γιαυτό, όπως κι εγώ δεν είμαι σχεδιασμένη να έχω την ίδια μυϊκή δύναμη.
Για το σφουγγάρισμα όμως τα ίδια χεράκια έχουν όλοι. Για τη λειτουργία ενός σπιτικού απαιτούνται κάποιες εργασίες. Κάποιος να φέρει λεφτά, κάποιος να φροντίσει το σπίτι, κάποιος τα παιδιά. Δεν με νοιάζει ποιος θα είναι αυτός ο κάποιος, αρκεί να μοιράζονται ισότιμα. Και να καταλαβαίνει ο ένας την κούραση και το μπούχτισμα του άλλου».
«Μάστα. Δηλαδή εκεί που κάθεται η άλλη και φυλάει το μωρό –όχι εσύ που δουλεύεις- είναι πολύ δύσκολο να κάνει κι ένα φαΐ κι ένα ξεσκόνισμα ε?»
«Μωρέ εγώ το κάνω το φαΐ. Αυτό το “εκεί που κάθεσαι με το μωρό” που λες, το συνειδητοποιείς? Δεν είναι το ίδιο με το “εκεί που βλέπεις ένα ματς στην τηλεόραση”. Τα παιδιά δεν είναι έπιπλα».
«Γιαυτό έχουμε γίνει μπάχαλο. Έχουν χαθεί οι ρόλοι από την ελληνική οικογένεια».
«Είσαι βαθιά νυχτωμένος. Δεν είναι λιγότερο άντρας ο άντρας που φροντίζει τα παιδιά του, ή μοιράζεται τις δουλειές του σπιτιού. Είναι όμορφο όταν μένει κάποιος χήρος να λένε “Αχ τον κακομοίρη, ποιος θα τον πλένει τώρα και ποιος θα τον σιδερώνει?” Μην ξεχνάς ότι όλα είναι υπέρ σας. Το να συμπεριφέρεται κανείς (άντρας ή γυναίκα) σαν άντρας είναι τιμή. Το ανάποδο είναι ντροπή. Ο σεξισμός σε όλο του το μεγαλείο. Υπάρχει και ένα σχετικό ανέκδοτο για αυτό».
«Δηλαδή δεν θα σε πείραζε να δουλεύεις εσύ και να φέρνεις τα λεφτά κι ο άντρας σου να κρατάει τα παιδιά?»
«Πρώτον, αν το λες υποτιμητικά, αυτός που μένει σπίτι δεν «κρατάει τα παιδιά». Τα φροντίζει και τα μεγαλώνει. Τα μαθαίνει και τα εκπαιδεύει.Τα ανατρέφει. Όχι, δεν θα με πείραζε καθόλου. Απλά με τα σημερινά δεδομένα το βρίσκω μονόπλευρο και εξαιρετικά κουραστικό γι’ αυτόν που μένει σπίτι. Προσωπικά προτιμώ την κοινή ανατροφή και την κοινή προσπάθεια εξεύρεσης πόρων και γενικά την κοινή συμμετοχή στη ζωή. Γιατί κι ο άλλος, όσο καλός και να είναι στις δουλειές, άμα κάθεται συνέχεια σπίτι, θα λαλήσει».«Με προβλημάτισες»
«Αυτό ήταν ο σκοπός μου. Το κάθε ζευγάρι όμως και η κάθε οικογένεια λειτουργεί διαφορετικά. Κι εφόσον είναι ευχαριστημένοι όλοι, δεν υπάρχει πρόβλημα. Μακάρι να υπήρχε τρόπος να κάναμε επιλεκτικά όλοι τις δουλειές που μας αρέσουν στη ζωή».
Η γυναίκα του Σουηδού, ο Τζακ, σηκώθηκε να φέρει μπύρες από το ψυγείο.
«Να σε βοηθήσω?» πετάχτηκε ο Σουηδός, η αλήθεια είναι με αγνή πρόθεση.
«Να μη με βοηθήσεις. Να πας να τις φέρεις, αν θέλεις, να σερβίρουμε τους φίλους μας» είπε ο Τζακ. «Μαθαίνω σιγά - σιγά ε?»
«Ελπίζω να μην τσακωθείτε άμα φύγουμε», είπα κάπως μουδιασμένα.
«Όχι βέβαια, γιατί να τσακωθούμε? Απλά θα μοιράσουμε αρμοδιότητες! Και θα κόψουμε τις βοήθειες της ελεημοσύνης!» είπε ο Τζακ.
«Καλή σας τύχη…» (κι εμένα σήμερα που θα το διαβάσετε…)
Γράφει η Αννυ Λιγνού
