Την χαμένη τιμή της ουτοπίας επαναδιαπραγματεύθηκε ο ζωντανός θρύλος του διεθνούς θεάτρου Αριάν Μνουσκίν,στην τετράωρη παράσταση...
την οποία παρ’ ολίγον να ξενιτευτούμε για να δούμε, αφού πήραμε τραίνα, πούλμαν, περάσαμε από την κεντρική είσοδο αναχωρήσεων του αεροδρομίου στα Σπάτα, για να φτάσουμε στο metropolitan expo. Η απαιτητική σκηνοθέτης, επέμενε αδιαπραγμάτευτα για το ύψος του χώρου.Οι ναυαγοί της τρελής ελπίδας, ίσως είναι η πιο ολοκληρωμένη παράσταση από τοΘέατρο του Ήλιου. Πιθανολογώ πως έπαιξε ρόλο ο γερός καμβάς του ατελείωτου αλλά επιμελημένου έργου «οι ναυαγοί του Ιωνάθαν» (Ιούλιος Βερν). Μια ομάδα μεταναστών -εργάτες, επιχειρηματίες, καλλιτέχνες, διανοούμενοι- ταξιδεύοντας στα τέλη του 19ου αιώνα προς την Αφρική, ναυαγούν κοντά στο Ακρωτήριο Χορν. Όσοι επιζούν ξεκινούν την οικοδόμηση του πολιτισμού εξ αρχής. Αυτή είναι η ιστορία στην οποία βασίζεται μια ομάδα κινηματογραφιστών στις αρχές των 20ου αιώνα (1914) για να γυρίσει μια ταινία. Εννοείται βωβή. Είναι η εποχή των μεγάλων ανακαλύψεων. Ο ηλεκτρισμός, το τηλέφωνο, το σινεμά, τα υποβρύχια, ο Μαρξ, ο Φρόιντ, είναι κατακτήσεις και παιδιά των αρχών του αιώνα. Η Μνουσκίν δεν αφήνει τίποτε αναξιοποίητο. Στην καρδιά της εξέλιξης της κινηματογραφικής ιστορίας μέσα στη θεατρική, η σκηνοθέτης επαναφέρει δυναμικά την έννοια της ουτοπίας με τη σιωπηλή και έμμεση αποδοχή «ας πιστέψουμε και ας χάσουμε ξανά».
Το μεγάλο ατού της παράστασης είναι ότι απογειώνεται το γνωστό στιλ της Μνουσκίν, όταν εξ αρχής ενσωμάτωνε τη διαδικασία στο θέαμα ως μέρος του έργου. Στους ναυαγούς, το στιλ αυτό γίνεται οργανικό και όχι προσθετικό μέρος της εξέλιξης, με κορυφαίες στιγμές απόλαυσης, όταν παράδειγμα οι ηθοποιοί κουνούν τα μακριά φουστάνια υποκαθιστώντας τον αέρα, λυγίζουν στο περπάτημα τα πόδια υποκαθιστώντας τη σκάλα και τόσα άλλα. Το δεύτερο μεγάλο ατού είναι η θεατρική ομάδα και οι ηθοποιοί. «Δεν υπάρχει». Οι ηθοποιοί, πατώντας σε πιο στέρεο μύθο ερμηνεύουν αψεγάδιαστα, με πνοή τους ρόλους τους, ενώ ένα σύνολο πάνω από 20 ανθρώπους εμφανίζεται ως ένα σώμα.
Η παράσταση –θα μπορούσε να είναι δίωρη- κράτησε ζωντανό το ενδιαφέρον του κοινού μιας και η σκηνοθέτης έχει αποδείξει στα 46 χρόνια πορείας της πως γνωρίζει πολύ καλά να βρίσκεται αντιμέτωπη με την ιστορία και να την αποτιμά με αισθητικές αλλά και κοινωνικές αξίες, αφού πίστεψε και απ’ ό,τι φαίνεται εξακολουθεί να πιστεύει, στο πολιτικό θέατρο.
Με βαθύ αίσθημα ανθρωπιάς, ευφάνταστα και ανάλαφρα, αλλά υψηλής ποιότητας χιούμορ, όπως η εξαιρετική σκηνή ανάμεσα στον καπιταλιστή και τη γυναίκα του που ο σκηνοθέτης της ταινίας επιμένει να τον πετάξει έξω από την αγκαλιά της και το σπίτι, ως σκληρό εκμεταλλευτή, αλλά η σκηνή όσες φορές κι αν γυριστεί, είναι αδύνατον να πραγματοποιηθεί αφού οι δυο ερασιτέχνες ηθοποιοί που ερμηνεύουν τους ρόλους ερωτεύονται ακαριαία στο πρώτο φιλί και δεν ξεκολλά ο ένας από τον άλλο.
Η ατμόσφαιρα που δημιούργησε, μαγική. Οι εικόνες θυμίζουν γκραβούρες εποχής, αλλά και κλασσικά εικονογραφημένα, μέσα από ένα φαντασιακό και ονειρικό ρεαλισμό. Τα όρια του θεάτρου και του κινηματογράφου καταργούνται και ενσωματώνονται στο θέαμα.
Το αίσθημα μετά το τέλος της παράστασης; Μεικτό. Ακόμη και αν ξεκινούσαμε από την αρχή-αρχή, πάλι τα ίδια λάθη θα κάναμε. Μονόδρομος ή όσο κι αν προσπαθούμε δεν μαθαίνουμε.
aixmi.gr
