ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ...

Έλαμπε η κοπέλα, όλοι οι πόροι του δέρματος έβγαζαν φως,

ο λαιμός κομψός και λεπτός σαν ένας μίσχος τρυφερού λουλουδιού,
προχωρούσε με τα χέρια ανοιχτά ως την αυγή...που πάει και οπλίζει τα πόδια της με λέξεις;
Προχωρούν άραγε οι λέξεις οταν ανήλιαγα σοκάκια ξοδεύουν τα βήματα;
Συνάντησε ενα...
σκύλο, της είπε θα μαι φύλακας άγγελος για σένα,
έκαναν παρέα νύχτα και μέρα, σκέφτηκε δυνατά τι καλά θα ταν αν ήταν άνθρωπος,
μα γρήγορα απέτρεψε αυτή την σκέψη,
δεν θα μπορούσε να τον αγαπά έτσι ,
καθώς γύριζαν στο στενό νησί ένας βασιλικός πέταξε την μυρουδιά του,
έσκυψε και τον έκοψε,
τον έβαλε στο στήθος της,
έπειτα πήρε την φλούδα από το μάτι της και την πέταξε μακριά της,
πήρε τρυφερά αυτήν του σκύλου και την φόρεσε,
κάθε ημέρα περνά έξω από το σπίτι μου το παράξενο σύμπλεγμα ανθρώπου σκύλου,
τους ταίζω ψωμί και μέλι,
τους κοιμίζω έξω στην πεζούλα που χω για τους περαστικούς,
μυρίζει το σπίτι άνθρωπο, σκύλο και βασιλικό,
και πιο μοναχική αισθάνομαι,
δεν είναι που φοβάμαι τους ανθρώπους, είναι πως βλέπω τα κύματα να τους παίρνουν πάνω τους,
όταν σαρώνουν οι λέξεις και ξεκουφαίνει η αλήθεια πίσω τους,
έτσι δανείζομαι λίγο από την φλούδα στα μάτια του συμπλέγματος που σου περιέγραψα,
και πάντα ξέρω, αλλιώς ,πως δεν θα μπορώ να ζω..

Γράφει η Πόπη Συνοδινού


http://press-gr.blogspot.com/2011/07/blog-post_7520.html