Η σπαρακτική είδηση του φετινού καλοκαιριού,δεν είναι άλλη από την διπλή επίθεση της...
προηγούμενης εβδομάδας στη Νορβηγία. Ο απολογισμός αριθμεί 77 νεκρούς που μαζί με τους τραυματίες ξεπερνούν ένα θλιβερό τριψήφιο νούμερο, θυμάτων μιας αποτρόπαιης πράξης που σημαίνει, «ηθελημένα» όμως, πολιτικοκοινωνικό συναγερμό, και μάλιστα σε ευρωπαϊκό –αν όχι παγκόσμιο- επίπεδο.
Μια ημερολογιακή διαπίστωση εφησυχάζει -προσωρινά όμως- από ενδεχόμενα πογκρόμ στις αντίστοιχες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, όπως η Αθήνα. Είναι τέλη Ιουλίου. Σε συνέχεια του «βαρύ» μεταναστευτικού & οικονομικού χειμώνα που προηγήθηκε, θα ανέμενε κανείς η συνέχεια της «Υπατίας» του Μαρτίου ή της «Ηπείρου & Αχαρνών» του Μαΐου, να ήτανπιθανές εξάρσεις εθνικοφροσύνης παρέα με εκδηλώσεις βίας, με έναυσμα την απόφαση του ακροδεξιού Μπρέιβικ να πάρει νόμο και ζωές στα χέρια του. Όχι όμως. Τι συμβαίνει; Πάει η ιδεολογία διακοπές; Αν ναι, ένα «ευτυχώς» κάθεται δίπλα στο «δυστυχώς», με τη σκέψη «κι από Σεπτέμβρη, τι;» να τα σφαλιαρίζει ανελέητα.
Ο στυγνός Νορβηγός εγκληματίας, αναφέρεται μεταξύ άλλων, στο μανιφέστο του, σε μιααντι-ισλαμική, αντιμαρξιστική και αντιμεταναστευτική εκστρατεία που θα ήθελε να ευοδωθεί ανά τη γηραιά ήπειρο. Ως «φιλικές» συνιστώσες πολιτικές παρατάξεις της στην Ελλάδα, χαρακτηρίζονται ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός, το Ελληνικό Μέτωπο (το οποίο προσχώρησε στο ΛΑΟΣ), η Χρυσή Αυγή, το περιοδικό «Αντεπίθεση» και η Πατριωτική Συμμαχία – η οποία, όπως σημειώνει ο Μπρέιβικ, διαλύθηκε μεν το 2007, αλλά η εφημερίδα της «Ελεύθερος Κόσμος» συνεχίζει να εκδίδεται. Επιπλέον, η αξιωματική αντιπολίτευση βαπτίζεται ως «προσωρινώς ουδέτερη» δύναμη, που τίθεται υπό παρακολούθηση.
Ακραίες πολιτικές φωνές εξερεθίζονται εν τη καλοκαιρινή απουσία τους. Πόσο άλλωστε, παραπάνω, να ανέβει το «θερμόμετρο» στην Αθήνα; Τι να περιμένουμε ενδεχομένως το φθινόπωρο; Τι θα πρωτοκαλύψουν οι συνάδελφοι στο αστυνομικό ρεπορτάζ; Και γιατί κανείς δεν δίνει σημασία στο τρισδιάστατο «ALERT» που αιωρείται, σαν άλλο zeppelin, πάνω από την πρωτεύουσα; Προσωπικά υποθέτω, απορώ, μα κυρίως φοβάμαι.
Φοβάμαι, μην παρακολουθήσω –χωρίς εισιτήριο και παρά τη θέλησή μου- ένα κακέκτυπο θεατρικής παράστασης των «Αθλίων» του Βίκτορος Ουγκώ, αντικρίζοντας τη γενική του ιδέα να ξεδιπλώνεται παραμορφωμένη. Θυμίζω, ότι ο σπουδαίος συγγραφέας εξετάζει μέσα από παράλληλες κοινωνικές ιστορίες τη φύση του καλού και του κακού, αλλά και θέματα όπως η πολιτική, η ηθική, ο νόμος, η θρησκεία.
Η διασκευή αυτή «μυρίζει μπαρούτι»:
- Μια επαναδιαπραγμάτευση του «καλού και κακού» (λ.χ.) μετανάστη του κέντρου της πόλης, μοιάζει ωρολογιακή βόμβα για τα επιτελεία προστασίας του πολίτη.
- Μια «σούμα» της άσκησης πολιτικής των τελευταίων ετών θα καταφέρει πιθανώς να εξοργίσει & αυξήσει τους «αγανακτισμένους».
- Μια επανεξέταση ηθικών διλημμάτων ίσως μας φέρει αντιμέτωπους με τον ίδιο μας τον εαυτό και τις επιλογές του.
- Μια ματιά στην εφαρμογή των νόμων μάλλον θα μας κάνει απλά να βάλουμε τα γέλια…
- Μια ψηλάφηση στον τρόπο έκφρασης της θρησκείας από τους λειτουργούς της, ίσως φανεί από διδακτική έως και τελεσφόρα.
Κλείνοντας, ξαναρωτώ: Πάει η ιδεολογία διακοπές; Αν ναι, ας γυρίσει ανανεωμένη, αναθεωρημένη, αλλά όσο γίνεται λιγότερο «μαυρισμένη»…
