ΣΙΝΕΜΑ
BRIGHT STAR
Ο Τζον Κιτς (1795-1821), ένας από τους σημαντικότερους ρομαντικούς ποιητές της Βρετανίας, τοποθετείται εδώ, από την Νεοζηλανδή Τζέιν Κάμπιον, στο πλαίσιο ενός μεγάλου κι εξίσου ρομαντικού έρωτα, ενώ ο τίτλος της ταινίας προέρχεται από το ομώνυμο σονέτο (Bright star, would I were steadfast as thou art) το οποίο αναφέρεται στον πολικό αστέρα, αλλά μάλλον απηχεί τον έρωτά του για την Φάνι Μπρόνι.
Δεκαοχτάχρονη όταν την ερωτεύτηκε ο Κιτς (το 1818) η Μπρόνι έζησε μαζί του ένα καταδικασμένο και ανολοκλήρωτο έρωτα- μέσα σε συνεχή πάθη, απαγορεύσεις, ενοχές και ποίηση καθώς η φυματίωση κύκλωνε τον ποιητή, ο οποίος σύντομα αναζήτησε θεραπεία στη Ρώμη όπου και πέθανε.
Σ΄ αυτό το λυρικό περιβάλλον λοιπόν η σκηνοθέτης των «Μαθημάτων Πιάνου» οργανώνει τις ρομαντικές ποιητικές ιδέες της και αφήνει τους ήρωές της καθαρούς μέσα στα πάθη τους. Αποφεύγει τις παγίδες της εύκολης τηλεοπτικής βιογραφίας, εντυπωσιάζει με την δεξιοτεχνία και την αφηγηματική της δύναμη και φέρνει σε πρώτο πλάνο τη γυναίκα.
Η γυναίκα (στην συγκεκριμένη περίπτωση η Φάνι), είναι η κινητήρια δύναμη της ιστορίας- όπως εξάλλου και στις προηγούμενες ταινίες της- την ώρα που ο ίδιος ο ποιητής, όσο σημαντικός κι αν ήταν, όσο ηχηρό κι αν είναι ακόμη το όνομά του, κρύβεται στη σκιά της.
Μια πανέμορφη στιγμή ρομαντικής ποίησης στην καρδιά του καυτού ελληνικού καλοκαιριού.
Η ΓΑΛΛΙΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ
Δυο αρκετά καλές γαλλικές εμπορικές περιπέτειες προβάλλονται αυτές τις μέρες στην Ελλάδα και ανταγωνίζονται τις ανάλογες χολιγουντιανές κερδίζοντάς τις στα σημεία.
Η γαλλική περιπέτεια, το κατεξοχήν δηλαδή εμπορικό σινεμά της χώρας, είναι σχετικά άγνωστη στην Ελλάδα και στριμώχνεται στις πιο αντιεμπορικές εβδομάδες του δικού μας θέρους αδικούμενη.
Το γαλλικό σινεμά βέβαια, δεν είναι και τόσο περήφανο γι αυτές τις περιπέτειες, στην πραγματικότητα όμως ελάχιστα έχουν να ζηλέψουν από τις αμερικανικές: η έντονη δράση, η καταδίωξη, οι σεναριακές υπερβολές (απαραίτητες σε τέτοιου είδους ταινίες) και το γρήγορο μοντάζ, κυριαρχούν και προσφέρουν, μια πρώτης τάξεως ανώδυνη διασκέδαση. Τύφλα να έχει το Χόλιγουντ!
SWITCH
Στην πρώτη περίπτωση (το «Switch» του Φρεντερίκ Σοντερφέρ) η δράση αρχίζει με μια ανταλλαγή διαμερισμάτων- εύκολη λύση για φτηνές διακοπές. Μια νεαρή γραφίστρια από το Μόντρεαλ, ανταλλάζει το διαμέρισμά της με μια παριζιάνα. Μόλις φτάνει στο Παρίσι όμως χάνει την ταυτότητά της και συλλαμβάνεται για τον φόνο που διέπραξε η ιδιοκτήτρια του δανικού διαμερίσματος. Ή μήπως δεν είναι έτσι τα πράγματα; Μήπως δηλαδή είναι σχιζοφρενής, ή απλώς μια αληθινή δολοφόνος που προσπαθεί να δικαιολογηθεί;
Σκληρή δράση, κυκεώνας παρεξηγήσεων και ανατροπών και πρωτότυπη αποτύπωση της γαλλικής πρωτεύουσας- σκοτεινή, ακάθαρτη και ελάχιστα τουριστική.
Μην φανταστείτε ωστόσο ότι ο πρωταγωνιστής Ερικ Καντονά είναι τόσο καλός όσο και στα γήπεδα.
3 ΩΡΕΣ ΔΙΟΡΙΑ
Ξεχωριστή περίπτωση στην περιπέτεια όμως είναι και ο Φρεντ Καβαγιέ που υπογράφει το«3 ώρες διορία»: το «Pour Elle» που γύρισε στην Γαλλίά πριν από τρία χρόνια δεν βγήκε καν στις ελληνικές αίθουσες, οι πολλές αρετές του όμως το πήγαν μέχρι το Χόλιγουντ όπου διασκευάστηκε, από τον Πολ Χάγκις, ως «Οι Επόμενες Τρεις Μέρες» με τον Ράσελ Κρόου.
Εδώ ήρωάς του είναι ένας νοσοκόμος ο οποίος σώζει τη ζωή ενός διαρρήκτη, αλλά γίνεται στόχος εκείνων που τον ήθελαν νεκρό. Απάγουν λοιπόν την γυναίκα του (η οποία είναι έγκυος κάνοντας τη δράση ακόμη πιο ζουμερή) και τον εκβιάζουν να βγάλει τον διαρρήκτη από το νοσοκομείο του.
Στην συνέχεια ο Καβαγιέ δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα: οι ανατροπές, η καταδίωξη και η ένταση, λειτουργούν σαν ασφυκτικός κλοιός οδηγώντας την πλοκή σε αλλεπάλληλες κορυφώσεις.
Η άλλη εκδοχή του Χόλιγουντ μιλάει γαλλικά.
ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ
ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΓΙΑ ΣΚΟΤΩΜΑ
Εξαιρετικό δείγμα της προόδου που έχει κάνει τα τελευταία χρόνια η χολιγουντιανή κωμωδία -υπό την επίδραση και της τηλεόρασης- το «Horrible Bosses» του Σεθ Γκόρντον προτάσσει το μαύρο χιούμορ, παίζει με τα τυπικά κλισέ της παρεξήγησης και δημιουργεί νέα ξεκαρδιστικά σχήματα.
Τρεις φίλοι αποφασίζουν να σκοτώσουν τα ανυπόφορα και καταπιεστικά αφεντικά τους: τον ψυχάκια Κέβιν Σπέισι, την νυμφομανή Τζένιφερ Άνιστον και τον σαδιστή (και αγνώριστο με το μουσάκι) Κόλιν Φάρελ. Προσλαμβάνουν λοιπόν ένα σύμβουλο εγκλημάτων (η μικρή εμφάνιση του Τζέιμι Φοξ κλέβει την παράσταση) σχεδιάζουν τους φόνους και τα κάνουν μούσκεμα.
Η μαύρη κωμωδία εξάλλου βασίζεται στην αντιστροφή της υπερβολής που έχει οργανώσει- το ζητούμενο δηλαδή δεν είναι η επιτυχία, αλλά η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αποδόμηση του αρχικού σχεδίου.
Η απλή αλλά καλοσχεδιασμένη δομή και οι συνεχείς κωμικές και φραστικές εκπλήξεις εγγυώνται ένα πρώτο επίπεδο απόλαυσης, ενώ ικανοποιητικοί είναι οι βασικοί πρωταγωνιστές Τζέισον Μπέιτμαν, Τζέισον Σουντέικις και Τσάρλι Ντέι.
ΟΙ ΟΜΠΡΕΛΕΣ ΤΟΥ ΧΕΡΒΟΥΡΓΟΥ
Πανέμορφη και πολύχρωμη, στυλάτη, παραμυθένια και συγκινητική η κλασική αυτή ταινία του Ζακ Ντεμί κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ Καννών (1964), προτάθηκε για πέντε Όσκαρ κι έμεινε στην ιστορία για την υπέροχη μουσική του Μισέλ Λεγκράν, αφού στην πραγματικότητα δεν είναι παρά μια μοντέρνα κινηματογραφική όπερα.
21 ετών τότε η Κατρίν Ντενέβ ερμηνεύει τον πρώτο μεγάλο ρόλο της καριέρας της: εγκλωβισμένη στο κατάστημα ομπρελών της μητέρας της στο Χερβούργο και ερωτευμένη με ένα νεαρό μηχανικό αυτοκινήτων, σχηματοποιεί την θλίψη του ανεκπλήρωτου έρωτα και γίνεται κι η ίδια σχήμα και όχημα για μια ολόκληρη γενιά ανεκπλήρωτων ερώτων.
Κινούμενος παράλληλα με τις χολιγουντιανές μουσικοχορευτικές ταινίες, ο Ντεμί επεξεργάζεται το μοντέλο του μουσικού μελοδράματος με τρόπο ευρωπαϊκό και αναδεικνύει την παρτιτούρα του Λεγκράν σε αληθινό πρωταγωνιστή της ταινίας του.
Ο ΧΑΡΙ ΠΟΤΕΡ ΚΑΙ ΟΙ ΚΛΗΡΟΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ: ΜΕΡΟΣ 2Ο
Να απαγορευτούν, θα έπρεπε, όλα τα κείμενα για τον Χάρι Πότερ από εδώ και στο εξής, καθώς και το ελάχιστο γίνεται πια αβάστακτο μέσα στην τεχνολογική υπερβολή των μαγικών εφέ και όλων των κουραστικών σημείων.
Κι αφού μόνο η αριθμοί έχουν πια ενδιαφέρον (πόσα εισιτήρια, πόσα ραβδιά, πόσα σκυλιά, πόσα βιβλία, πόσα εκατομμύρια) εγκαταλείπω κι εγώ τα λόγια έκθαμβος δηλώνοντας ότι αυτού του είδους το σινεμά ποτέ μου δεν το λάτρεψα.
Πώς λοιπόν ένα μικρό ραβδί κουφοξιλιάς γίνεται, στα χέρια του κακού Βόλντεμορτ, όπλο τρομερό για την καταστροφή του Χόγκουαρτς; Απάντηση θα πάρουν όσοι αντέχουν σε 164 αίθουσες σε όλη την Ελλάδα.
SOCIALISM
Την ώρα όμως που ο Χάρι Πότερ έχει απλωθεί παντού, σε αίθουσες και δρόμους, σε οθόνες δίκτυα και διαδίκτυα ο ογδοντάχρονος Ζαν Λυκ Γκοντάρ υπερασπίζεται την διαλεκτική μιας επαναστατικής ποιητικής που ξεκινάει από την Γαλλική Επανάσταση, βαπτίζεται στον ιδιότυπο- σχεδόν ιδιωτικό του- μαρξισμό και φτάνει, με οδηγό το χιούμορ, ως τις παρυφές της φιλοσοφίας του Αλάν Μπαντιού.
Ο Γκοντάρ βγάζει τη γλώσσα στην ακαδημαϊκή αφήγηση γιατί αρνείται τις «ακαδημαϊκές οικονομικές σχέσεις» (αυτές που μας ρίχνουν τώρα στον γκρεμό), κινηματογραφεί το ασήμαντο γιατί βαριέται τα περισπούδαστα σημαντικά της χυδαίας πολιτικής, καταργεί τα σύνορα της σκέψης γιατί αυτά ακριβώς γίνονται τώρα η φυλακή μας.
Πάνω σε ένα κρουαζιερόπλοιο που διασχίσει τη Μεσόγειο (Αίγυπτος, Παλαιστίνη, Νάπολη, Βαρκελώνη, Ελλάδα, Οδησσός) ο Γκοντάρ παραδοξολογεί, φιλοσοφεί και κρίνει τα πάντα: το ίδιο σινεμά και τις ιδέες που το γέννησαν και- κατά τον ίδιο- το οδηγούν στο θάνατο, τις πράξεις τις πολιτικές των ημερών μας, την οικονομική κρίση, την γαλλική επανάσταση, τον μαρξισμό.
Εικόνες άναρχες- ή μάλλον υποταγμένες σε μια αναρχική ελευθερία- μεσότιτλοι που σπάνε την αφήγηση, ήχοι παράξενοι που πάνε κόντρα στην καθωσπρέπει αρμονία. Μια έκρηξη κινηματογραφικής και πολιτικής ποίησης με απρόσμενα κερασάκια την Ελλάδα, την Πάτι Σμιθ και τον ενοχλητικό φιλόσοφο Αλάν Μπαντιού.
Το κεφάλι του βιαστικού και απαίδευτου θεατή πονάει. Αυτό είναι αλήθεια. Δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει. Όμως αυτό δεν γίνεται και με τα βιβλία φιλοσοφίας;
Η ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ
«Εγώ είμαι ακόμη μεγάλη! Οι ταινίες είναι αυτές που μίκρυναν» λέει η Γκλόρια Σουάνσον στο «Sunset Boulevard» του Μπίλι Γουάιλντερ, μια από τις καλύτερες ταινίες του κλασικού Χόλιγουντ.
Ερμηνεύοντας μια ξεπεσμένη ντίβα του βωβού σινεμά, η Σουάνσον κουβαλάει πάνω της τον θάνατο ενός κόσμου μεγάλων ιδεών και μεγάλων κινηματογραφικών μεγεθών.
Στην πραγματικότητα «Η Λεωφόρος της Δύσης» είναι το χρονικό των κινηματογραφικών ψευδαισθήσεων και ο πρωταγωνιστής της ο Γουίλιαμ Χόλντεν (ένας νεαρός φιλόδοξος σεναριογράφος που, στην πρώτη σκηνή της ταινίας βρίσκεται νεκρός στην πισίνα του σπιτιού της Σουάνσον) απλώς τις ζει με τον χειρότερο τρόπο.
Με τις εξαίσιες εικόνες του, επτά φορές υποψήφιου για Όσκαρ, διευθυντή φωτογραφίας Τζον Σέιτζ, την βραβευμένη μουσική του Φραντζ Γουάξμαν και την απόκοσμη φιγούρα του Έριχ φο Στροχάιμ, η ταινία διατηρεί αυτούσιο όλο το μαγνητισμό του 1950 και λάμπει σε κάθε γωνιά του κάδρου της.
ΤΟ ΜΩΡΟ ΤΗΣ ΡΟΣΜΑΡΙ
Είναι αναμφίβολα μια από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών- ανατριχιαστική μελέτη των ορίων του ανθρώπινου φόβου κι εξαίσιο σχόλιο για την ασταθή εποχή που τη γέννησε.
Κυριαρχημένος από τις εμμονές του εγκλεισμού («Αποστροφή», «Ένοικος») ο Ρομάν Πολάνσκι προφανώς ανασύρει και δικές του αναμνήσεις από το γκέτο της Κρακοβίας για να σχηματοποιήσει τον φόβο του ανθρώπου που βρίσκεται σε διαρκή πολιορκία: στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας η έγκυος Μία Φάροου φοβάται τους πάντες και τα πάντα.
Σε ποιόν ανήκει το παιδί που έχει στην κοιλιά της και ποιος το επιβουλεύεται; Τι ρόλο παίζει ο άνδρας της (καταπληκτικός ο Τζον Κασαβέτης) και γιατί είναι τόσο παράξενοι όλοι οι υπόλοιποι ένοικοι της πολυκατοικίας τους;
Χωρίς σκηνές άμεσου τρόμου, χωρίς τέρατα και ειδικά εφέ (πόσο άχρηστα είναι τελικά όλα αυτά!) ο Πολάνσκι εστιάζει στις λεπτομέρειες και αναδεικνύει την ουσία του ασήμαντου.
Το προφανές δεν τον ενδιαφέρει, το εύκολο το αποστρέφεται και το ορατό το έχει από την αρχή απορρίψει στοχεύοντας και κερδίζοντας την ατμόσφαιρα της γνήσιας κινηματογραφικής φαντασίας.
Όσο για την ασφυξία του απαισιόδοξου και ανοιχτού φινάλε, σήμερα μοιάζει ιδιαίτερα προφητική (λίγους μήνες αργότερα, η εκλογή του Νίξον έβαλε τέλος στη εποχή της «αμερικανικής αθωότητας») και ορίζει μια ολόκληρη καινούργια εποχή στο σινεμά του τρόμου.
HANGOVER 2
Ταινία φαινόμενο το «Hangover», ζωντάνεψε πριν από δύο χρόνια την πεθαμένη κατηγορία «των μπάτσελορ πάρτυ» μπολιάζοντας την εφηβική καφρίλα στο σώμα της μέινστριμ σοβαρότητας.
Αποτέλεσμα: έγινε μια από τις πιο εμπορικές παραγωγές των τελευταίων χρόνων.
Όπως ήταν βεβαίως φυσικό ήρθε και η συνέχειά του, ή μάλλον η επανάληψή του. Θέλω να πω ότι ο σκηνοθέτης Τοντ Φίλιπς, προτίμησε να εκθέσει το πρόβλημα των εμπορικών σίκουελ, αντιγράφοντας με λεπτομέρεια την προηγούμενη ταινία του και κλείνοντας το μάτι στο κοινό. Διότι κακά τα ψέματα: όσο φταίνε οι μεγάλοι παραγωγοί για τις βαρετές συνέχειες των επιτυχιών τους, άλλον τόσο φταίει και το κοινό που συρρέει φανατικά για να τις δει και να τις ξαναδεί.
«Επανάληψη λοιπόν θέλετε» μοιάζει να λέει ο Φίλιπς «ιδού η απόλυτη επανάληψη».
Με βασικό μοτέρ τον ελληνικής καταγωγής Ζακ Γαλυφιανάκη ο οποίος εξελίσσεται στον καλύτερο κωμικό των ημερών μας, ο Φίλιπς ξαναχτίζει το «Hangover» με τα ίδια υλικά και το ίδιο ακριβώς σχέδιο. Οι αλλαγές είναι ελάχιστες, το μπάτσελορ πάρτυ παραμένει στο κέντρο της αφήγησης, όπως βεβαίως παραμένει και το απρόσμενο ξύπνημα και η αμνησία για τα όσα έγιναν το προηγούμενο βράδυ.
Αντί για το Λας Βέγκας όμως οι τρεις φίλοι πάνε στην Μπανκόνγκ, αντί για μωρό βρίσκουν στο δωμάτιό τους ένα πίθηκο ενώ ο Στου (Εντ Χέλμς) αντί για σπασμένο δόντι ανακαλύπτει ότι το προηγούμενο βράδυ έκανε ένα τατουάζ στο πρόσωπό του.
Να σας πω την αλήθεια προτιμώ την αληθινή και απροκάλυπτη αντιγραφή, από την δήθεν επεξεργασία νέων στοιχείων.
Γι αυτό και το αποτέλεσμα είναι και πάλι τόσο επιτυχημένο. Τεράστια εμπορική επιτυχία, καθαρή διασκέδαση και πολύ γέλιο. Τι άλλο να ζητήσει κανείς από μια καλοκαιρινή κωμωδία;
ΗΡΑΚΛΗΣ ΜΑΙΝΟΜΕΝΟΣ
Του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού σε μετάφραση Γιώργου Μπλάνα (συνεργασία Μαρμαρινός), με τους: Νίκο Καραθάνο, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Μηνά Χατζησάββα, Θοδωρή Αθερίδη, Στεφανία Γουλιώτη, Θεοδώρα Τζήμου. Από το Εθνικό Θέατρο.
Από τον Κάτω Κόσμο, όπου είχε πάει για φέρει τον Κέρβερο, επιστρέφει ο Ηρακλής και ανακαλύπτει ότι η οικογένειά του έχει καταδικαστεί σε θάνατο από τον Λύκο, που βασιλεύει παράνομα στη Θήβα. Θριαμβεύει σκοτώνοντας τον Λύκο, όμως ένθεη μανία, σταλμένη από την Ήρα, τον στρέφει ενάντια στην οικογένειά του. Όταν θα συνειδητοποιήσει ότι, μέσα στην τρέλα του, έχει σκοτώσει τη γυναίκα και τα παιδιά του, ο τραγικός ήρωας θα βυθιστεί στην απελπισία και στην απόγνωση.
Τα ξένα πανεπιστήμια που διδάσκουν ελληνικά λατρεύουν το έργο αυτό, στην Ελλάδα όμως είναι από τα λιγότερο παιγμένα – αλλά ακριβώς για αυτό το λόγο και με ιδιαίτερο ενδιαφέρον αναμενόμενα – κείμενα του Ευριπίδη.
Την Παρασκευή 5 Αυγούστου και το Σάββατο 6 Αυγούστου, στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου- ακολουθεί περιοδεία σε αρκετές πόλεις της περιφέρειας και κάποιες «πιάτσες» του λεκανοπέδιου.
ΜΙΚΡΑ ΔΙΟΝΥΣΙΑ
Πενήντα χρόνια Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Μισός αιώνας καλλιτεχνικής δημιουργίας. Η απεργία των τεχνικών ωστόσο ακύρωσε την προγραμματισμένη παράσταση πριν από μερικές εβδομάδες, η ικανοποίηση των αιτημάτων των απεργών όμως την επαναφέρει στο αργολικό θέατρο.
Έτσι λοιπόν το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος θα παρουσιάσει ένα «θεατρικό ψηφιδωτό» που αποτελείται από είκοσι οχτώ (28) αποσπάσματα έργων αρχαίου δράματος που έχει παρουσιάσει η δεύτερη κρατική σκηνή κατά τη διάρκεια της πενηντάχρονης πορείας του, τα οποία ενώνονται σε μια ενιαία παράσταση.
Ο Οιδίποδας, η Αντιγόνη, ο Προμηθέας, η Κασσάνδρα, η Κλυταιμνήστρα κι ο Αγαμένοντας, η Ηλέκτρα και ο Ορέστης, ο Ετεοκλής και η Εκάβη, ο Αίαντας, η Ελένη, Αγγελιαφόρος και Φύλακας, από κοινού με τη Λυσιστράτη, τη Μυρρίνη, τον Πλούτο και τις Νεφέλες εμφανίζονται πάνω στη σκηνή ως προσκεκλημένοι της μνήμης, καθώς ένας «αφανής ήρωας» του θεάτρου, ένας τεχνικός, που ζυμώθηκε με την ιστορία, συνομιλεί νοερά με τις μορφές, που σφράγισαν την ιστορία του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και τη δική του ζωή αλλά και με τους ρόλους, με τα κείμενα, που έχουν διανύσει πολύ μεγαλύτερη πορεία μέσα στο χρόνο, ανοίγοντας πάντοτε διάλογο με το «τώρα».
Την σκηνοθεσία υπογράφουν ο Γιάννης Ρήγας και ο Γρηγόρης Καραντινάκης, ο οποίος πρόσφατα επιλέχθηκε για την θέση του Γενικού Διευθυντή του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου- την καριέρα του άλλωστε την άρχισε ως σκηνοθέτης του σινεμά («η Χορωδία του Χαρίτωνα»)
Ιδιαιτέρως πλούσιο είναι το καστ: Γιώργος Αρμένης, Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Γιάννης Καλατζόπουλος, Ταμίλα Κουλίεβα, Σταμάτης Κραουνάκης, Γιάννης Μαλλούχος, Φωτεινή Μπαξεβάνη, Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου, Νίκος Ψαρράς. Σύνθεση κειμένων: Κ.Χ. Μύρης.
Ένας δοκιμασμένος δάσκαλος-ηθοποιός «ξεναγεί» μια νεώτερη ηθοποιό-μαθητευόμενη στα μυστικά και στους κώδικες του τραγικού και του κωμικού λόγου. Πρόκειται για ένα ταξίδι στην ενδοχώρα έργων που σκηνοθέτησαν σημαντικά και κομβικά πρόσωπα της μεταπολεμικής ιστορίας του θεάτρου στη Θεσσαλονίκη, από το 1961 που ιδρύθηκε το Κ.Θ.Β.Ε. μέχρι σήμερα.
Σταθμοί αυτής της περιπλάνησης, παραστάσεις του Σωκράτη Καραντινού, του Σπύρου Ευαγγελάτου, του Μίνου Βολανάκη, του Ανδρέα Βουτσινά αλλά και του Βασίλη Παπαβασιλείου, του Γιάννη Χουβαρδά, του Ματία Λάνχοφ, του Αντρέι Σερμπάν. Το αποτέλεσμα δεν στοχεύει στην αναβίωση των παραστάσεων αυτών αλλά σε μια σκηνική επαναδιατύπωσή τους μέσα από τους σημερινούς κώδικες αισθητικής που κρατάει όμως και ίχνη μνήμης.
Την Παρασκευή 12 Αυγούστου και το Σάββατο 13 Αυγούστου, στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου- έχει ήδη παρουσιαστεί στη Θεσσαλονίκη, ενώ μετά την Επίδαυρο ακολουθεί περιοδεία.
ΝΙΚΟΣ ΠΟΡΤΟΚΑΛΟΓΛΟΥ
Μια συναυλία αφιερωμένη στο «Χαμόγελο του Παιδιού» παρουσιάζει ο Νίκος Πορτοκάλογλου και οι διάφοροι διάσημοι φίλοι του, οι οποίοι θα τον συνοδεύσουν σε αυτήν την μοναδική βραδιά, με γνωστές επιτυχίες του Πορτοκάλογλου από τα χρόνια των Φατμέ αλλά και της σόλο καριέρας του. Η είσοδος θα είναι ελεύθερη αλλά όποιος θέλει να στηρίξει το έργο του «Χαμόγελο του Παιδιού» θα μπορεί να επισκεφθεί το περίπτερο του συλλόγου που θα βρίσκεται στο χώρο. Συμμετέχουν οι: Νίκος Ζιώγαλας, Βασιλική Καρακώστα, Κωστής Μαραβέγιας και Μανώλης Φάμελλος.
Την Παρασκευή 29/7, στις 9.30, στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων (κεντρική αυλή, Πειραιώς 100, Γκάζι).
«ΠΑΝΙ ΚΑΙ ΤΟ ΓΥΑΛΙ»
Αξέχαστα τραγούδια που μας θυμίζουν αγαπημένες τηλεοπτικές ιστορίες θα μας τραγουδήσουν ο Γεράσιμος Ανδρεάτος και η Αναστασίου Μουτσάτσου, σε μια συναυλία με μουσικές και τραγούδια από τα έγχρωμα σίριαλ της ελληνικής τηλεόρασης, που θα κλείσει τον πρώτο κύκλο του «Πανί και το γυαλί». Ο Δημήτρης Μαργιολάς ενοχηστρώνει τα τραγούδια συνθετών όπως ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, Παναγιώτης Καλαντζόπουλος, Μάριος Στρόφαλης, Βασίλης Δημητρίου, Κωστής Ζευγαδέλης, Μάριος Τόκας, Πλούταρχος Ρεμπούτσικας, Κώστας Χαριτάτος και άλλοι. Ερμηνεύει η ορχήστρα «Καρέ-Καρέ».
Την Παρασκευή 29 Ιουλίου, στις 9:30, στο Θέατρο Badminton στο Γουδή.
DREAM THEATER
Η μπάντα-στυλοβάτης του progressive/ rock metal, Dream Theater, έρχεται στην Ελλάδα,στο θέατρο του TerraVibe Park, για να χαρίσει στο ελληνικό κοινό μοναδικές στιγμές, επιβεβαιώνοντας τη μακροχρόνια, θερμή σχέση τους μαζί του. Μαζί τους ως ειδικοί καλεσμένοι οι Fates Warning.
Την Τρίτη 2 Αυγούστου, στο TerraVibe Park.
