Με βήμα σταθερό και σίγουρο, αλλά με εμφανή συγκίνηση, ανεβαίνει στο βήμα.
Χιλιάδες είναι από κάτω και τον αποθεώνουν, έτοιμοι να ακούσουν τον λόγο του. Πρόκειται για τονεπικεφαλής μιας ομάδας ανθρώπων, που δέχονταν τον ρατσισμό και την υποτίμηση σε κάθε πτυχή της ζωής τους, και τώρα αποφάσισαν να ενωθούν για να προασπίσουν τα δικαιώματα τους απέναντι σε κάθε επίθεση -είτε ατομική είτε ομαδική. Φορούσαν όλοι το ίδιο χρώμα, το γκρι, και κρατούσαν σημαίες. Είχαν συγκεντρωθεί στην κεντρική πλατεία και περίμεναν να ακούσουν το λόγο του ηγέτη τους -για να καταλάβουν τους στόχους και τις ελπίδες του κινήματος στο οποίο θα συμμετείχαν. Κάποιοι πιο τολμηροί είχαν ετοιμάσει μικρούς λογούς, με σκοπό να εκθέσουν και τις δίκες του απόψεις. Πράγμα δύσκολο να γίνει, φυσικά, γιατί οι παριστάμενοι δεν είχαν όρεξη για πολλά λόγια!
Ανέβηκε τα 15 σκαλοπάτια μετρώντας τα ένα προς ένα. Και όσο ανέβαινε, τόσο μεγάλωνε το άγχος του. Άρχισε να έχει και αυτό το απαίσιο συναίσθημα (να νιώθει τους σφυγμούς στην καρωτίδα του), αλλά αυτή τη φορά κατάλαβε, ότι δεν ήταν απαίσιο. Το αντίθετο… Ήταν εκπληκτικό! Ήταν σύμπτωμα ενθουσιασμού και όχι άγχους.
Σήμερα ήταν η αρχή για μια νέα ανθρωπότητα και αυτός ήταν στο επίκεντρο της μεγάλης αλλαγής. Ικανοποιούσε εν μέρει και την ματαιοδοξία του! Φτάνοντας στο βήμα, χαιρετάει ένα -δυό γνωστούς που βρίσκονταν εκεί, και πηγαίνει προς το μικρόφωνο. Σηκώνοντας το βλέμμα του, παρακολουθεί χιλιάδες άδεια πρόσωπα που περίμεναν να γεμίσουν με χαμόγελο και ελπίδα από το λόγο του. Τα φώτα από τα φλας των φωτογραφικών μηχανών που τον τύφλωναν ήταν το μόνο θέμα που τον απασχολούσε. Τόσο ενθουσιασμένος και σίγουρος για τον εαυτό του ήταν. Πίνει μια γουλιά νερό και αρχίζει με ένα τίναγμα της βαθειάς φωνής του τον λόγο του:
- «Σήμερα ζούμε μια ιστορική μέρα! Σήμερα θα αλλάξουμε, από το σημείο αυτό, τον τροχό της ιστορίας. Για πολλά χρόνια εμείς, οι πατεράδες μας, οι παππούδες μας, ζούσαν στο περιθώριο. Ποτέ δεν ευτύχησαν, ποτέ δεν κατάφεραν να γίνουν οι ίδιοι πρωταγωνιστές στη ζωή τους. Τα παιδιά αντιμετωπίζουν καθημερινά την κοροϊδία από τους συνομήλικους τους. Ποιος από εμάς, που είμαστε γονείς, μπορεί να αντέξεί αυτή τη συμπεριφορά προς τα βλαστάρια μας»;
Σταμάτησε και ήπιε άλλη μια γουλιά νερό. Κοιτώντας και πάλι το κοινό διέκρινε οργή και αγανάκτηση. Οι μνήμες είχαν ξαναζωντανέψει. Τώρα ήταν η κατάλληλη στιγμή…
- «Αυτό δεν θα κρατήσει για πολύ. Επιτέλους, βρισκόμαστε εδώ ενωμένοι και γεμάτοι δύναμη για να αντιμετωπίσουμε καθετί που μας στεναχωρεί. Έτσι, θα κατορθώσουμε να αποφύγουμε κάθε ρατσιστικό σχόλιο, κάθε υποτιμητική συμπεριφορά. Κανείς από εμάς δεν θα νιώθει ότι ανήκει σε μειονότητα! Θα γίνουμε μια κοινωνία γεμάτη αγάπη, χωρίς κοινωνικές αδικίες. Όλοι θα είναι ίσοι απέναντι στο νόμο και ο καθένας θα έχει αυτό που του αναλογεί. Ο πόλεμος θα είναι μια μακρινή κακή ανάμνηση»….
- «Αυτό δεν θα κρατήσει για πολύ. Επιτέλους, βρισκόμαστε εδώ ενωμένοι και γεμάτοι δύναμη για να αντιμετωπίσουμε καθετί που μας στεναχωρεί. Έτσι, θα κατορθώσουμε να αποφύγουμε κάθε ρατσιστικό σχόλιο, κάθε υποτιμητική συμπεριφορά. Κανείς από εμάς δεν θα νιώθει ότι ανήκει σε μειονότητα! Θα γίνουμε μια κοινωνία γεμάτη αγάπη, χωρίς κοινωνικές αδικίες. Όλοι θα είναι ίσοι απέναντι στο νόμο και ο καθένας θα έχει αυτό που του αναλογεί. Ο πόλεμος θα είναι μια μακρινή κακή ανάμνηση»….
Χαμόγελα άρχισαν να κάνουν την εμφάνιση τους στο ακροατήριο. Αυτό του έδωσε θάρρος για την πιο δύσκολη στιγμή του λόγου του:
- «Τέλος στην μισαλλοδοξία. Τέλος στη διαφορετικότητα. Εμείς και οι ιδέες μας θα κυριαρχήσουν. Όλοι οι υπόλοιποι θα γίνουν μειονότητες και εμείς ο γενικός κανόνας»… Κάποιος πετάγεται από το πλήθος και τον διακόπτει
- «Και πώς θα γίνει αυτό; Το ξέρεις ότι είναι τελείως ανεδαφικό! Τόσοι και τόσοι απέτυχαν να το κατορθώσουν. Μη μας κοροϊδεύεις»! Ήταν η εύκαιρα που έψαχνε! Αφού ρίχνει ένα χαμόγελο πονηρό και συνάμα κακομοίρικο απαντά με άγχος, αλλά και με μια νότα μίσους στη φωνή του:
- «Μα είναι πολύ απλό. Απλώς θα εξολοθρεύσουμε όποιον είναι διαφορετικός από εμάς. Και όλη την οικογένεια του, εννοείται. Θα αφήσουμε μόνον μερικούς για να τους εκμεταλλευόμαστε, φροντίζοντας όμως να είναι λίγοι προς αποφυγήν μελλοντικών επαναστάσεων, αλλά και για να νιώσουν στο πετσί τους την κοινωνική διάκριση. Έχουμε την δύναμη να το καταφέρουμε και θα το καταφέρουμε! Απλά πρέπει να κάνουμε αυτό το πρώτο βήμα».
- «Τέλος στην μισαλλοδοξία. Τέλος στη διαφορετικότητα. Εμείς και οι ιδέες μας θα κυριαρχήσουν. Όλοι οι υπόλοιποι θα γίνουν μειονότητες και εμείς ο γενικός κανόνας»… Κάποιος πετάγεται από το πλήθος και τον διακόπτει
- «Και πώς θα γίνει αυτό; Το ξέρεις ότι είναι τελείως ανεδαφικό! Τόσοι και τόσοι απέτυχαν να το κατορθώσουν. Μη μας κοροϊδεύεις»! Ήταν η εύκαιρα που έψαχνε! Αφού ρίχνει ένα χαμόγελο πονηρό και συνάμα κακομοίρικο απαντά με άγχος, αλλά και με μια νότα μίσους στη φωνή του:
- «Μα είναι πολύ απλό. Απλώς θα εξολοθρεύσουμε όποιον είναι διαφορετικός από εμάς. Και όλη την οικογένεια του, εννοείται. Θα αφήσουμε μόνον μερικούς για να τους εκμεταλλευόμαστε, φροντίζοντας όμως να είναι λίγοι προς αποφυγήν μελλοντικών επαναστάσεων, αλλά και για να νιώσουν στο πετσί τους την κοινωνική διάκριση. Έχουμε την δύναμη να το καταφέρουμε και θα το καταφέρουμε! Απλά πρέπει να κάνουμε αυτό το πρώτο βήμα».
Κοίταξε το πλήθος γεμάτος αγωνία. Ήθελε να δει πώς θα αντιδρούσαν. Στην αρχή όλοι ήταν σκεπτικοί, μα σιγά-σιγά σκέφτονταν τι είχαν περάσει και η λογική άρχισε να δίνει τη θέση της στην οργή. Τότε ήταν που άρχισαν και οι πρώτες χλιαρές επιδοκιμασίες. Ο ομιλητής είχε ενθουσιαστεί. Η πρόταση του είχε περάσει. Σε τέτοιες περιστάσεις, οι χλιαρές επιδοκιμασίες δεν αργούν να γίνουν αποθέωση. Ο νομός του όχλου, όπως τον αποκαλούν. Κάποιες στιγμές χρειάστηκαν για να αυτοεπιβεβαιωθεί και να νιώσει την αποθέωση! Όλα πια είχαν μπει στο δρόμο τους… Α! και για την ιστορία του πράγματος, αυτοί οι καταπιεσμένοι άνθρωποι που είχαν αγανακτήσει δεν ήταν άλλοι από ρατσιστές που είχαν βαρεθεί να τους ονομάζουν φασίστες κάποιοι θολοκουλτουριάδες. Που δεν μπορούσαν να καταλάβουν γιατί συνέβαινε αυτό.
- «Αυτός που αγαπάει πολύ την πατρίδα του είναι φασίστας»; Μόνιμη απορία μέσα στο μυαλό τους! Ο ομιλητής; Μα, φυσικά, ο ηγέτης μιας φασιστικής οργάνωσης! Αυτός, τουλάχιστον, είχε ξεκαθαρίσει από την αρχή την ιδεολογία του.
*Ο Νίκος Σταματίνης είναι φοιτητής στη Φιλοσοφική Σχολή της Αθήνας.
