Τον Ιούλιο του 2005,δυο εβδομάδες μετά τη τρομοκρατική επίθεση που
συγκλόνισε το Λονδίνο,η αστυνομία κυνήγησε...
και σκότωσε έναν ύποπτο για
τρομοκρατία στο μετρό της πόλης, με επτά πυροβολισμούς στο κεφάλι!
Οι αυτόπτες μάρτυρες περιέγραψαν έναν Άραβα, ντυμένο με βαριά
χειμωνιάτικα ρούχα, που έτρεχε να κρυφτεί, ενώ κάποιοι είδαν και καλώδια
με εκρηκτικούς μηχανισμούς να προεξέχουν από τα ρούχα του.
Τελικά, όπως αποδείχθηκε, ο Άραβας ήταν Βραζιλιάνος, και σύμφωνα με
τις κάμερες παρακολούθησης, κάθε άλλο παρά έτρεχε, ενώ ήταν ντυμένος
ελαφρά.
Ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα επηρεάζεται από αυτά που
γνωρίζουμε. Υπάρχει πάντα μια μεγάλη απόσταση μεταξύ του τι βλέπουμε και
του τι ξέρουμε.
Για αυτό και όταν κάποιοι σχολιαστές των δυτικών ΜΜΕ έχουν να κάνουν
με μια τρομοκρατική επίθεση, περιορίζονται σε αυτά με τα οποία
αισθάνονται άνετα.
Μόλις μαθεύτηκε η είδηση των αιματηρών επιθέσεων της Νορβηγίας,
σύσσωμος ο δυτικός τύπος μίλησε για «ισλαμιστές φονταμενταλιστές», «Αλ
Κάιντα», και «Τζιχάντ». Μάλιστα, η Washington Post βρήκε αφορμή να επιπλήξει όσους διαμαρτύρονται για το αυξημένο κόστος του πολέμου εναντίον του τρόμου, γράφοντας: «Αυτό είναι μια ηχηρή υπενθύμιση σε όλους όσους γκρινιάζουν για τα έξοδα της αντιμετώπισης των τζιχαντιστών».
Λίγο μετά, αποκαλύφτηκε πως ο πραγματικός δράστης ήταν ένας
λευκός, Χριστιανός, νεοναζί εξτρεμιστής, που τα είχε με το Ισλάμ και με
τον πολυπολιτισμό.
Και έτσι, αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά πως η πραγματική
απειλή για την Ευρώπη και τη δημοκρατία της δεν είναι οι Μουσουλμάνοι,
αλλά ο φασισμός και ο ρατσισμός.
Βέβαια, η αρχική εντύπωση ότι φταίνε οι Μωαμεθανοί, ταιριάζει
απόλυτα με τη παραμορφωμένη, υστερική κατανόηση και αντιμετώπιση της
δημογραφικής, θρησκευτικής, και φυλετικής δυναμικής, που υπάρχει εδώ και
μια γενιά στην Ευρώπη, και αρχίζει να διαφαίνεται και στις Ηνωμένες
Πολιτείες.
Το σκεπτικό έχει ως εξής: Η Ευρώπη καταλαμβάνεται από
Μουσουλμάνους και άλλους μη λευκούς μετανάστες, που γεννάνε περισσότερα
παιδιά, και με τρομακτικούς ρυθμούς. Οι μουσουλμανικοί αυτοί πληθυσμοί
δεν επιθυμούν να ενσωματωθούν, ούτε να συμμετέχουν πολιτιστικά, ενώ
έχουν μετατραπεί σε εστίες τρομοκρατικής αλληλεγγύης, και πολλές φορές
δράσης. Η παρουσία τους συνιστά απειλή όχι μόνο για την ασφάλεια, αλλά
και για τον φιλελεύθερο πολιτισμό σε σχέση με τα δικαιώματα των γυναικών
και των ομοφυλοφίλων, που η Ευρώπη πάσχισε για να καθιερώσει.
Αυτή λοιπόν η κατάσταση όπως έχει διαμορφωθεί, συντελεί στη
διάσπαση μιας κοινωνίας, που αρχίζει και χάνει τις κοινές της αξίες. Και
αυτό έχει επιτραπεί να γίνει στο όνομα της μη προσβολής συγκεκριμένων
εθνικών ομάδων, και ονομάζεται πολυπολιτισμός.
Έχουν υπάρξει κατά καιρούς πολλές προβλέψεις ότι ο μουσουλμανικός
πληθυσμός της Ευρώπης θα διπλασιαστεί έως το 2015, και θα αποτελεί το
20% του ευρωπαϊκού πληθυσμού το 2050. Κάποιοι μιλάνε για έναν αργό
θάνατο της Ευρώπης, με τη μεγάλη μείωση της γεννητικότητας των γηγενών
κατοίκων της.
Όλα αυτά όμως είναι σαχλαμάρες. Οι προβλέψεις είναι λάθος. Μπορεί
οι Μουσουλμάνοι να γεννάνε περισσότερο από τους λευκούς, όμως και οι
δικοί τους ρυθμοί όλο και μειώνονται. Μια μελέτη του Pew Forum τον
Ιανουάριο του 2011, προέβλεπε πως οι Μουσουλμάνοι της Ευρώπης θα
αυξηθούν από το 6% το 2010, στο 8% το 2030. Αυτό είναι όλο.
Ο Νορβηγός δολοφόνος φοβόταν την κατάληψη της ηπείρου του από τους
Μουσουλμάνους. Στη Νορβηγία όμως, το ποσοστό των Μουσουλμάνων είναι
μόλις 3%. Υπάρχουν περισσότεροι Αφροαμερικανοί στην Αλάσκα, παρά
Μουσουλμάνοι στη Νορβηγία! Αλλά έστω και ότι οι προβλέψεις είναι σωστές.
Και τι έγινε; Ποιος μας λέει ότι η Ευρώπη θα πρέπει να παραμείνει
χριστιανική ή και λευκή;
Στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, η επίσημη πολιτική μούλτι κούλτι
στην οποία αντιδρούν πολλοί, είναι μύθος. Πέρσι ανακοίνωσε την αποτυχία
του εγχειρήματος η Angela Merkel. Το ίδιο έκανε φέτος και ο Βρετανός
David Cameron. Στη πραγματικότητα, καμία χώρα δεν προχώρησε με αυτό το
πείραμα. Αυτό που υπήρχε ανέκαθεν ήταν μια πολιτική άρνησης. Και τώρα
ήρθε το απότομα ξύπνημα.
Το πρόβλημα κάποιων είναι η παρουσία και μόνο των «διαφορετικών», μη
Ευρωπαίων. Όχι η προώθηση του πολιτισμού τους. Και το μόνο πραγματικό
εμπόδιο στην ενσωμάτωση των ξένων στην ευρωπαϊκή κοινωνία, δεν είναι το
Ισλάμ ή ο πολυπολιτισμός, αλλά ο ρατσισμός και τα οικονομικά και
ακαδημαϊκά μειονεκτήματα που τον συνοδεύουν.
Τέλος, οι Μουσουλμάνοι κάθε άλλο παρά τρομοκρατική απειλή συνιστούν.
Σύμφωνα με την Europol, μεταξύ 2006-2008, μόλις το 4% των τρομοκρατικών
αποπειρών και πράξεων στην Ευρώπη, έγιναν από Ισλαμιστές. Το 85% είχε
να κάνει με αυτονομιστές και αποσχίσεις. Το συμπέρασμα λοιπόν είναι, πως
όταν εκρήγνυται βόμβα στην Ευρώπη, η αιτία είναι η περιοχή και όχι η
θρησκεία (region, not religion) .
Υπάρχει όμως ένα ποσοστό Ευρωπαίων που πασχίζει με την κοινωνική
αλλαγή που συμβαίνει, και που τρέφει βαθύ μίσος απέναντι στους «άλλους».
Ένα κομμάτι του λευκού πληθυσμού αισθάνεται τόσο απειλημένο και τόσο
αποξενωμένο, που επανέφερε στη κεντρική πολιτική σκηνή τον φασισμό ως
ιδεολογία.
Στη Γερμανία, το κορυφαίο σε πωλήσεις βιβλίο από την εποχή του Β`ΠΠ
είναι αυτό του Thilo Sarrazin, που μεταξύ άλλων κατηγορεί τους Τούρκους
και τους Κούρδους μετανάστες για αιμομιξία, ενώ ισχυρίζεται ότι οι
προερχόμενοι από τη Μ. Ανατολή μετανάστες αποτελούν ένα μείον για τη
χώρα.
Σε μια δημοσκόπηση του περιοδικού Focus, το 31% συμφωνεί ότι η Γερμανία «χαζεύει» εξαιτίας των μεταναστών, ενώ το 62% συμφωνεί με τους ισχυρισμούς του Sarrazin περί γενετικών ανωμαλιών που χαρακτηρίζουν τους μετανάστες.
Στην Αυστρία, στο Βέλγιο, στη Δανία, στη Φιλανδία, στη Γαλλία, και
στην Ιταλία, τα ακροδεξιά σκληροπυρηνικά εθνικιστικά κόμματα κερδίζουν
περισσότερο από το 10% των ψήφων στις εκλογές. Στη Φιλανδία το ποσοστό
τους είναι 19%, στη Νορβηγία 22%, στην Ελβετία 29%, ενώ στην Ιταλία και
στην Αυστρία έχουν συμμετάσχει σε κυβερνητικούς συνασπισμούς. Στην
Ελβετία, το αντιμεταναστευτικό Λαϊκό Κόμμα ήταν και είναι το μεγαλύτερο
στη χώρα.
Ο Breivik ανήκει σε αυτό το κλίμα. Αλλά δεν εμφανίστηκε από το
πουθενά. Οι αγωνίες και οι φόβοι που τον γέννησαν συνεχίζουν να
υφίστανται, και μάλιστα αυξάνονται. ΟΙ φασίστες τρέφονται από την
οικονομική δυσπραγία και αβεβαιότητα, την ελλειμματική δημοκρατία της
ΕΕ, και τα ζητήματα της μειωμένης εθνικής κυριαρχίας που είναι
αποτέλεσμα της παγκοσμιοποίησης. Για παράδειγμα στην Ελλάδα, οι
ακροδεξιοί σημειώνουν μια μεγάλη ανάκαμψη. Όπου χρειάζονται
αποδιοπομπαίοι τράγοι, τους παρέχουν. Και όπου χρειάζονται λύσεις, αυτές
σπανίζουν.
S.A.-The Nation
http://www.thenation.com/article/162270/europes-homegrown-terrorists
