Για τον Πέτρο,ο καλύτερος! Βουτιές,παγωτά,έρωτες και, βέβαια,τα θεϊκά γεμιστά της...
Γιολάντας -της υπέροχης μητέρας του!
Για τον Χρήστο, ο μεγάλος αντιφατικός.
Μια καταιγίδα προσδοκιών πριν έλθει, ένα σύννεφο θλίψης σαν φτάσει -δεν
κρατάει πολύ, το ξέρει (αναγκάστηκε να το μάθει) από τα άγουρα χρόνια…
Για τον Νίκο, πάλι, ένας χαμένος -από χέρι- έρωτας, αλλά και το διαβατήριο για την αθανασία. Το τσέλο σε παράφορη αγκαλιά με το πιάνο, και ένας λυγμός που μένει παντοτινά μετέωρος: «Θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό»…
Τον θυμάται να λέει, τι αξία έχει η ζωή αν δεν κινδυνέψεις για έναν έρωτα;
Τον
θυμάται να ακούει, η ζωή δεν έχει πρόβα, είναι διαρκής πρεμιέρα, ρούφα
τη… Και εκείνος να γελάει τρανταχτά σα μωρό… Το ‘ξερε καλύτερα απ’
όλους. Δεύτερη ζωή δεν έχει…
Ο Νίκος ήταν πάντα «το παιδί του
τελευταίου θρανίου, στη φτωχική μεταπολεμική Σαλονίκη»! Μας το έμαθε ο
Πέτρος αυτό. Ο Νίκος, βλέπετε, ήταν συμμαθητής του μπαμπά του. Όπως ήταν
και συνταξιδιώτης του Χρήστου σε καιρούς παλιούς, σε ατέρμονες μουσικές
και νοητικές διαδρομές. Όσα κι αν τον βρήκαν, πολλά κι οδυνηρά, δεν τον
έκαναν να αποχωριστεί τα πάθη του και το πάθος του, το Αυγουστιάτικο Φεγγάρι της νιότης του -της νιότης μας.
Είναι καλός μήνας ο Αύγουστος;
Για την Αλεξάνδρα, ο πιο σπουδαίος.
Ήταν… Τότε η μυρωδιά του πεύκου στη Σιθωνία παντρευόταν το μελτέμι της
Αμοργού, τότε το δειλινό στη Σαντορίνη ξενυχτούσε με τα μεθυσμένα λόγια
της Σερίφου.
Αρκεί να ήταν ο Νίκος εκεί -με τον Αύγουστο
κρεμασμένο στο κόκκινο φουλάρι. Το βοριαδάκι ενός τέτοιου σπαρακτικού
Αυγούστου την αγκάλιασε.
Είναι καλός μήνας ο Αύγουστος; Εξαρτάται καρντάση. Εξαρτάται από το πώς κοιτάς την καλντέρα, στη Σαντορίνη. Σα να ‘μεινε μισή και στέρφα μετά το χαλασμό; Ή σα να στεφάνωσε τον ουρανό με τα σπλάχνα της γης;
