Και έχουμε όλοι, στο μυαλό μας, τέτοιες ιστορίες που ξεκινάνε με την ατάκα «ξύπνησε ένα πρωί»... Μια πρώτη που μου ‘ρχεται έτσι στα γρήγορα, είναι η ιστορία του πατέρα ενός φίλου, που χώρισε μετά από σαράντα χρόνια γάμου και άφησε την οικογένεια του... «Ξύπνησε ένα πρωί, και σκεπτικός έπινε το καφεδάκι του... –«Μπαμπά», τον ρώτησα, «τι σκέφτεσαι»; -«Προσπαθώ να υπολογίσω..., αν άπλωνα κάτω όλες τις πλάκες που έχω βάλει τόσα χρόνια στις οικοδομές, ποιό νομό της Ελλάδος θα κάλυπτα...». Μια άλλη που μου ‘ρχεται, είναι των χρηματιστών από το Miami, που ανοίξαν μαγαζί με είδη τέχνης στην Αμοργό, του φίλου του Μήτσου που παράτησε την Αθήνα, αγόρασε μια γαιδούρα, την «Ελεωνόρα» και νοίκιασε ένα χαμόσπιτο στη Λευκάδα, σε ένα χωριό, στο πουθενά... και άλλους βέβαια που αφόρισαν την «απλή» ζωή καιvolevanno fare L’Americano…
Τι μας κάνει να θέλουμε να τα βροντήξουμε... η ζήλια; Η απογοήτευση; Η υπόσχεση μιας νέας, καλύτερης ζωής; Μήπως ο ύπνος; Όχι, λέω, ... γιατί είναι αυτή η ατάκα, ότι ξ-υ-π-ν-ά-ς ένα πρωί... δεν είναι ότι τρως το μεσημεριανό σου και μετά τα βροντάς!!!... Υπάρχει σχέδιο! Ξυπνάς το πρωί, το ‘χεις ήδη προετοιμάσει από το βράδυ, βαλίτσες, εισιτήρια και τα λοιπά και τους πιάνεις όλους στη ρουτίνα τους... οπότε σ’ αφήνουν και ήσυχο! Δεν σε πρήζουν με ερωτήσεις... σιγά μην αργούσα εγώ ΠΑΛΙ στη δουλειά με τη δικαιολογία: «ξέρετε μωρέ ο φίλος μου ο Γιώργος, τα παράτησε πάλι, δουλειές, σπίτια, και τελικά πήρε τη μεγάλη απόφαση... ξανά! Εμπορικό ναυτικό, άφησε κι ένα γραφικό σημείωματάκι στη μάνα του (ξέρετε το γνωστό με την ερωτο-απάντηση)... και πρώτον που να τη βρω τη μάνα του, πρωί πρωί (ιδού γιατί η ατάκα, ξυπνάω ένα πρωι) και δεύτερον πήγα τον βρήκα, ήπιαμε 2-3 τσίπουρα στο Πέραμα και το συζητήσαμε και ..και ...και .... Πρωί-πρωί με το πουρνό;;; Χλώμό το βρίσκω». Με τίποτα! Άφαντος, ωραίος, πρωί πρωί, κύριος με κανένα πάνω από το κεφάλι του... Γιατί όμως να τα παρατήσουμε; Δεν υπάρχει μέση λύση; Κάτι που να πηγαίνει μ’όλα, ωσάν τη κόκα κόλα!;;;
Σήμερα πάλευα μέσα στις μυριάδες mp3 με ελληνικά τραγούδια να φτιάξω μια «κασέτα» με τραγούδια για τη μπέμπα... Γιατί όταν φτιάχνεις «κασέτα» στην ουσία κάνεις τέχνη, κατά την γνώμη μου! Παντρεύεις το ρυθμό με το λόγο, και το συναίσθημα με το μέλος, μέσα σε... κάποια λεπτά της ώρας!! Όχι άντε άντε, πάρε ένα cd-άκι με 3,000 τραγούδια για να χεις...Ξέρετε, μια πρώτη γνωριμία με το ελληνικό τραγούδι, μια πρώτη γνωριμία με τα τραγούδια που μας αρέσουν και με κάποια παλιότερα που μας κάναν και εμας, να θέλουμε να κάνουμε παιδιά, να πάμε ταξίδια, να στριμωχτούμε σε ένα αυτοκινητάκι, με το κλουβί σκεπασμένο στα πόδια του συνοδηγού, τις βαλίτσες από πάνω, τα ποδήλατα πιο πάνω και το κρεβατάκι του μωρού ακόμα πιο πάνω... Είναι απίστευτα δύσκολο!!! Παλιά, άντε ζητάγαμε από το ραδιόφωνο να παιξει το τραγούδι που θέλαμε, για να τελειώσει κι εκείνη η ρημάδα η 90άρα TDK που μας έφερε η καλή μας η νεράιδα, «η τεχνολογία» και αν αυτός μίλαγε στη μέση του τραγουδιού για να πει τα δικά του, χεστήκαμε κι εμείς!! Τώρα ήρθα αντιμέτωπος με περίπου ολόκληρη την ελληνική δισκογραφία, re-mastered τα περισσότερα τραγούδια, και όμως μου φάνηκε δύσκολο να κάτσω, στο δίωρο που ξέκλεψα από τον ύπνο μου, να φτιάξω αυτή τη συλλογή που είχα στο μυαλό μου... Θέλει χρόνο! Θέλει την βοήθεια της μιας απ’τις έννιά μούσες, της Καλλιόπης!!! Αυτήν επικαλούμαι κι εγώ, σαν τους ραψωδούς, την έμπνευση...
Κηλαηδόνης! Λουκιανός... Περαστικά Λουκιανέ... Πρώτο τραγούδι, πρώτη πλευρά! 1. «Κάπου την έχουμε πατήσει»! Θα χαρεί! Δε μπορεί! Εγώ το ακούω και χαίρομαι! Θυμάμαι όμως και τον πατέρα του φίλου μου που τα «παράτησε»!!...Οι υπολογισμοί του, μου κάνουν το εμβαδό της Αιτολωκαρνανίας και λίγο από νομό Κοζάνης... και σίγουρα κάπου τη πατήσαν κι αυτοί και έτσι χωρίσαν... Όχι δεν είμαι τόσο μελό! Το χαίρομαι όταν ένας άνθρωπος κάνει την επανάστασή του... κύριος! Δεν ενόχλησε κανέναν! Δεν είχε να απογοητεύσει κανέναν! Τα παιδιά του τα μεγάλωσε, τη γυναίκα του την αγάπησε και περιουσίες έφτιαξε!! Και δεν τα παράτησε... απλά κάπου κατά βάθος, κάπου υπάρχει λάθος... Η μπέμπα θα χαρεί!
Έλα «Καλλιόπη» μου και βοήθα με, γιατί το μυαλό μου κουδουνίζει... ταμπέλες νέον με λαμπιόνια αναβοσβήνουνε, και μου φωνάζουν... Λοίζος! Δεύτερο τραγούδι, πρώτη πλευρά... ή μήπως να το φυλάξω για να το χώσω πρώτο τραγούδι μόλις αλλάξεις πλευρά;... (ψυθιριστά: Καλλιοπίιιιιτσαα;;).... θα δούμε! 2. «Ο μέρμηγκας»! Με τον μέρμηγκα θα χαρεί! Σίγουρα πράγματα! Αριθμάκια... παλαμοκροτήματα.... χαμός! Τι να το κάνεις όμως που μου θυμίζει τα χειρότερα που ζούμε και αυτά τα χείριστα που έπονται;... Αλλά «θα σε φάμε!» ρε κερατά και θα ζήσουμε κι εμείς καλά και αυτοί καλύτερα! Ρυθμός! Παλαμάκια! Εν δυο, ειρωνεία! Εν δυο, αδικία! Εν δυοοο θεείιιια δίιιιικη! Από την παράνοια, του Κηλαηδόνη στον ρεαλισμό του Λοίζου... γιατί ως γνωστόν, τα μαθηματικά έχουν να κάνουν με μουρλούς! Παράδοξο: Ένα σημείο αποτελείται από άπειρα μικρότερα σημεία. Άρα από το σημείο Α, στο σήμείο Β δε θα φτάσουμε ποτέ!... Συμπέρασμα: «δε φτάνουμε ποτέ»...
(Παρένθεσις)Για τους δυσκολοχώνευτους, αυτό το στυλάκι των ερωτοαπαντήσεων το έχω ξεσηκώσει από το Φρέντυ Γερμανό και όχι από την Carrie Bradshaw του Sex and the city. Χθες μίλαγα με μία φίλη μου και με προειδοποίησε πριν βγάλω βυζιά, να μην ξεχάσω να γράψω πιο επισταμένα για το γυναικείο οργασμό... ΝΑ ‘ΣΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ ΦΙΛΗ ΜΟΥ οτι ... και ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΕΧΟΥΜΕ ΓΝΩΜΗ! «ΔΕΝ ΦΤΑΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ!» (Κλείνει η παρένθεση)
Ζήτω το ελληνικό τραγούδι! Καλλιοπίτσα, δεν σε έχω ανάγκη προς το παρόν, πόζαρε για κείνο το πήλινο κιούπι άλλη μια φορά γιατί ο προηγούμενος δεν πέτυχε την κουπ σου!Σαββόπουλος!...ο ροκάς με την φωνή του Αισώπου! Ο Παραμυθάς-Πολυλογάς με τη φωνή του δυτικού ρόκερ! Ο άνθρωπος που χρειάζομαι! Ο άνθρωπος που υποθέτω πρέπει να γνωρίσει η μπέμπα...η μπέμπα;;...το βρήκα! 3. «Μπέμπα», σε εκτέλεση Γιάννη Πάριου, Νιόνιου από την σούπερ σειρά της Ερτ, «Ζήτω το ελληνικό τραγούδι»! Μπεεεέεε μπααααα, πόσο έχεις στρογγυλέψει!... Ρυθμός; Good news μικρούλα μου, με ένα σμπάρο 6 τρυγώνια! Πάριος, Νιόνιος, Charleston, καμπαρέ, Moulin Rouge, barber’s quartet και ότι άλλο θες... ‘νταξει...δεν είναι και η τραγουδάρα, άλλωστε δε θα θελα να το απογειώσω από τώρα...60άρα TDK και έχουν περάσει μόνο 12-14 λεπτά! «Τη δή της κινήσεως τάξει ρυθμός όνομα είη» (Πλάτων)
Τώρα έχω να διαλέξω ανάμεσα από πέντε με έξι χιλιάδες κομμάτια του Μάνου Χατζιδάκι! Χα! Λοιπόν, το βρήκα! Βγάζω όξω όλα τα τραγούδια που έχουν μέσα εκείνο το «γαμημένο» το καμπανάκι/ κουδουνάκι, που αν δε το ‘χε ανακαλύψει τα κομμάτια του θα είχαν την ενορχήστρωση του Μπίγαλη, και μένουν 4!!!! Πρώτον, να βάλω «το γκρίζο γατί» που είναι και το αγαπημένο σου, μικρή μπουμπού; Να βάλω το «γλάρο» που είναι και γαμώ τα κομμάτια; «Το κλωτσοσκούφι»; Να πετάξω ένα «χάρτινο το φεγγαράκι» μπας και ξε-σπιντάρει λίγο, Ελευσίνα-Λουτράκι στο πίσω κάθισμα; Θα ζαλιστούμε όλη η οικογένεια! Άλλωστε η χαρά είναι τόσο μεγάλη όταν τραγουδάμε όλοι μαζί που δεν νομίζω (Καλλιοπίτσα) να έχουμε ανάγκη από spirtoso/andante grazioso/allegretto/vivace ή ακόμα και speedato; Ας ρίξουμε λίγο τους ρυθμούς και σου υπόσχομαι αγάπη μου η δεύτερη πλευρά να ξεκινάει με το αγαπημένο σου γκρίζο γατάκι, «νιάου βρε γατούλα»!!! Οι Έλληνες άλλωστε έχουν μάθει και να ξεφυσούν και να χαίρονται χωρίς να τους νοιάζει αν ακούν «Τη φτωχολογιά» του Λ.Παπαδόπουλου ή αν ακούν το «Greco Mascara» του Γ. Μηλιώκα! Πάρε λοιπόν το ομορφότερο adagio της παιδικής σου ηλικίας... «Χάρτινο το φεγγαράκι»...
Ένα διάλειμμα για διαφημίσεις, γιατί προσπαθώντας να διαλέξεις τραγούδια «μιας πρώτης γνωριμίας» του μωρού με το ελληνικό τραγούδι που αγαπώ, δεν μπορείς να αποκλείσεις όλα αυτά τα «ερωτοτράγουδα» που στοιχειώνουν την ελληνική δισκογραφία!! Τα ζουζούνια; Ναι...δεν είναι της αισθητικής μου, δεν θα κρίνω για να μην κριθώ, αλλά κάτι παίζει με τις στροφές αυτών των δίσκων! Εγώ παλιά θυμάμαι μόνο τα στρουμφάκια αγγίζαν αυτή τη παρανοική remix κατάσταση στα φωνητικά... πάλι άρχισα το μπλα μπλα! Για τα ερωτοτράγουδα ήθελα να πω! Ουφ! Στο παράδοξο, λοιπόν της πορείας του «ερωτικού» τραγουδιού! Αν αποτελούταν από point A: «μια αγάπη για το καλοκαίρι» στην αρχή, άπειρα σημεία στο μεταξύ και point B «σφύριξα και έληξες» στο τέλος, τότε πραγματικά θα απέκλεια το κοριτσάκι μου, απ’ όλα τα ενδιάμεσα ακούσματα, με εξαίρεση βέβαια το μοναδικό ερωτικό τραγούδι της γενιάς μου!... Θα της έλεγα στο μέλλον, με σοβαρό τόνο, «Μπουμπού!, σήμερα που κλείνεις τα δεκα-οχτώ σου χρόνια, αποφασίσαμε με τη μητέρα σου – και όχι δεν είσαι ούτε υιοθετημένη (βλ. Παρακαλιάτης) ούτε η πραγματική σου μητέρα είναι λεπρή (Βλ Σπιναλόγκα, ο μικρός καουμπόυ) – να σου αποκαλύψουμε μια μικρή αλήθεια! Υπάρχουν κι άλλα τραγούδια... Δεν είναι μόνο ο «Αύγουστος» του Παπάζογλου, το μοναδικό, ερωτικό τραγούδι... Το κάναμε για να σε προφυλάξουμε... – «Το ‘ξερα!!!...το ‘ξερα...το ‘ξερα ότι θα με προδίδατε....όσο ήμουν στη κοιλιά της μαμάς άκουγα και Ναταλία Γερμανού, και Φοίβο, και Καρβέλα...και κάτι μουρμούριζα τις προάλλες... για αυτό δαγκωθήκατε ε; Την «έμπνευση» της Βίσσημουρμούριζα Μπαμπά; αν είσαι εσύ ο πραγματικός μου πατέρας...να ξέρεις κι αυτό! Το ‘χα ανακαλύψει ότι κάτι παιζόταν και κάτω από τις αφίσες του Dean Martin έχω τουΜαργαρίτη (φωνάρα by the way) και κάτω από τον Elvis, τον Τσαλίκη(ψωνάρα by the way)!»... Ουφ! Εφηβεία!...Η αλήθεια είναι ότι έχω σκεφτεί πολλές φορές να ανακατέψω την ζωή της σε πολλά επίπεδα, και σε χιουμοριστικό βαθμό να της μπερδέψω το «όχι» με το «ναι», και αντίστροφα, χαχαχα. Φαντάζεστε σοκ οι γιαγιάδες που την κρατούν όλη μέρα; Τι;, Δεν έχω μοιραστεί μαζί σας ακόμα την πιο τρελή μου ιδέα; Αυτή ντε που θέλω να φτιάξω ένα εστιατόριο στο Μαρούσι και να το ονομάσω «Γλυφάδα»;...- Έχεις φάει στηΓλυφάδα στο Μαρούσι; – Ε;...;;;
Πότε θα καταλάβουν όλοι αυτοί που γράφουν ερωτικά τραγούδια ότι τα χουν μπερδέψει λίγο! Έρωτας, αγάπη, ζήλια, σιλικόνες, περιουσίες, χρήματα, παντρειές... Η αγάπη δεν είναι κατάσταση ούτε εικόνα ούτε καν το ζητούμενο... Τη μπλέκουν με τη ζήλια για να έχει ενδιαφέρον, τη μπλέκουν με παραμύθια για να ναι αγνή, τη μπλέκουν με τον έρωτα και της δίνουν ημερομηνία λήξης ...Τη μειώνουν όταν κουβαλάει ρουτίνα... Μην πάτε να εξαντλήσετε το θέμα κύριοι, για να ακολουθήσουν / προσέλθουν όσοι πιστοί με το μέρος σας. Η αγάπη δεν είναι προπάντων τσίχλα με γεύση όπως τα τραγούδια σας... Η αγάπη δεν είναι σλόγκαν! Καταλάβετε το εξής κι ας ζούμε τόσο κοντά ο ένας με τον άλλον, κι ας έχουν μπλεχτεί τα μπούτια μας... «Η αγάπη είναι το τέλος του κόσμου, όχι για όλους, μα μόνο για μένα» (Άλκης). Γιορτάζει κάθε μέρα όταν της τραγουδαν και πενθεί όταν την εκμεταλλέυονται! Δεν είναι πόνος να την εκμεταλλευόμαστε...Μην προσπαθείτε να τη ντύσετε με μελωδίες,... μην προσπαθείτε να την φτιάξετε στιχάκια έξυπνα για να πουλήσετε.. Όταν σου κόβεται η ανάσα δεν έχεις χρόνο να τα πιεις... να αλλάξεις σταθμό, να πετάξεις λουλούδια, να ανάψεις κεριά, να βάλεις το αγαπημένο σου τραγούδι στο σι ντι... Ούτε με πνίγει η αγάπη, ούτε και ψάχνω να αναλύσω τι είναι, ποιός φταίει, πόσο θα κρατήσει, γιατί την νιώθω, ποιος έιναι απέναντί μου, γιατί με κάνει και κλαίω, γιατί είναι σκληρή, γιατί με σνομπάρει... Η ΑΓΑΠΗ δεν πνίγεται στο αλκόολ, δεν αναπνέει στις παλιές φωτογραφίες, δεν είναι το ζητούμενο ρε αδερφάκι μου!
Από πότε οι διαφημίσεις κρατάνε παραπάνω από το θέμα μας;!! Συνεχίζω με τις επιλογές!... Τσακνής! «Ένα αλλιώτικο νανούρισμα». Θα ακούσει με μιας πολλούς απ’ αυτούς που αγαπάω! Θα μάθει και μένα... γιατί ανησυχώ τόσο για όλα; ... Μου φαίνεται πως είναι άκυρο σε μια τέτοια συλλογή τραγουδιών να βάλω ένα τέτοιο κομμάτι! Αυτό αφορά εμένα και μόνον εμένα και γιατί άλλωστε να ρίξουμε το κλάμμα του αιώνα και να είμαστε ακόμα στα διόδια του Κιάτου!... Περίδης; Στο πρώτο πρώτο πέταγμα; Λοίζος, κάτω απο το κουνουπίδι; Οι Κατσιμίχες, ο Κυπουργός, η τενεκεδούπολη της Λένας; ΟΚ, θα τα αφήσω όλα αυτά και θα πάω στα πιο κλασσικά γιατί πάντα μιλάμε για «μια» πρώτη γνωριμία... «Ζήλια μου»! Χάρις Αλεξίου! Τι ωραία... Μάθημα ρεαλισμού part TWO! Μετά το μέρμηγκα οφείλει να μάθει ότι η ζήλια, το πάθος είναι χαρακτηριστικό της, αγγίζει τη φύση της και όσο κι αν θέλω στο μέλλον να ακούει Στράτο Διονυσίου (τον «υδράργυρο»...έτσι τον αποκαλούσε κάποιος ναύτης στα εμπορικά πλοία)... είναι γυναίκα και το κομμάτι αυτό θα μας μπάσει στην Αχαΐα, χωρίς να το καταλάβουμε! Αργότερα θα μάθει (Θεού θέλοντος) το «χειμωνιάτικο πρωί» της Ε. Βιτάλη...και θα πάθει...
Πάλι Σαββόπουλο; «Η συννεφούλα»! Τι κάνουν αυτά τα τραγούδια στα παιδάκια, ποτέ δεν θα καταλάβω, αλλά στατιστικά η «Συννεφούλα» είναι σαν το παραμύθι του «Μικρού Πρίγκηπα»! Φαινόμενο! Τα ακούμε μικρά, και εκεί πάνω στην αλητεία, που είναι το αμέσως επόμενο στάδιο της εφηβείας, (κυρίως για τα αγοράκια), το διαβάζουμε / ακούμε και τρώμε μια φρίκη λες και δεν το είχαμε σκεφτεί πιο πριν, πως ναι!, ... μπορεί η τέχνη να αλλάξει το κόσμο!... Έχω αλλάξει πλευρά εδώ και ώρα! Πόσο θα θελα τώρα να βάλω τους «ρεμπέτες του ντουνιά» που όλοι τον αγαπούνε... ή τα μουσικά μεγαλεία ή για κάποιους που γνωρίζουν... «τα σχόλια» του Ζαμπέτα! Ή την «τίγρη» του Αποστολάκη, να ξεσηκωθεί κι αυτή... Καλλιόπη! Ζητώ τη βοήθειά σου. Η κόρη μου μικρή και εγώ πνιγμένος μες στην μουσική! Λίγη έμπνευση, μια γνώμη, τι θα ταν καλό!!!; Η μουσική που ακούμε μικροί, τα τραγούδια της παιδικής μας ηλικία καταγράφονται στο μυαλό μας, Α Κ Ρ Ι Β Ω Σ όπως οι εικόνες της παιδικής μας ηλικίας! Αναμνήσεις, φωτογραφίες! Οι τελευταίες έχουν αποτυπωθεί στο χαρτί, οι άλλες στη μνήμη μας!
Την τελευταία ημέρα των διακοπών μου ένοιωσα λιγάκι αμήχανα την ώρα που φωτογράφησα ένα άγνωστο ζευγάρι στο μπροστινό τραπέζι της ταβέρνας που καθόμασταν... Τώρα που χαζεύω τη φωτογραφία νιώθω μια πολύ μεγάλη οικειότητα με τους πρωταγωνιστές της φωτογραφίας! Σε πόσα σπίτια, σε σύνθετα, πάνω σε έπιπλα στις κορνίζες, πίνακες ανακοινώσεων, σε πόσα album φωτογραφικά και σε πόσα κομοδίνα, μπορεί να βρισκόμαστε και δεν το ξέρουμε! Πόσοι τουρίστες, πόσοι έλληνες, τραβούν φωτογραφίες και κάμποσοι περπατούν ή στέκονται πίσω από τους πρωταγωνιστές. Φανταστείτε τώρα να βρεθείτε στο σπίτι ενός ασιάτη και να αντικρίσεις μπροστά σου στο ράφι της βιβλιοθήκης, κορνίζα με τις δυο κορεάτικες φάτσες αγκαλιασμένες, πιο πίσω τον άγνωστο στρατιώτη, παρα δίπλα, τσολιά το ξάδερφο της Λίτσας τον ψηλέα που δουλεύει τώρα στο Γρηγόρη (part time) και εσένα ξωπίσω να κλωτσάς ένα περιστέρι, έτσι για γούστο! Δεν σας έχω πει για τα περιστέρια; Ααα έχουν πάψει να συμβολίζουν την ειρήνη για μένα από τη μέρα που είδα να χέζουν την πλατεία Συντάγματος. Και ήμουν μικρό παιδάκι. Φανταστείτε το δράμα μου. Όταν όλο το δημοτικό ζωγράφιζε εκείνο το τεράστιο boing 747 περιστέρι με το κλαδάκι της ελιάς στο ράμφος, εγώ στόλιζα δίπλα στα πόδια του σκατουλίτσες και έκανα στο μπροστινό μου, κουυυυ-κοοοουυυοο, κουυυυ-κοουυυυυοο!
Έλεγα ότι τράβηξα το μπροστινό μου ζευγάρι φωτογραφία. Τουρίστες, γλυκήτατοι άνθρωποι... εντός κλίματος, εκτός μόδας (ντυμένοι και οι δύο με τα αθλητικά τους, ύστερα από το απογευματινό τους jogging, ενώ οι συντοπίτες, ντυμένοι grand, λουσμένοι, στη τρίχα, ξέρετε...) και κάθονταν στη μέση της τετραγωνισμένης αυλής του καφενέ-μεζεδοπωλείου. Το σκυλάκι του καφενέ, ο «Βουνάτσος» (Δήμαρχος Λέσβου), τι το ποτίζουν αυτό το σκυλί και κάνει έτσι... τόσο σπιντάτο σκυλί θα συναντήσετε μόνο σε ταινία με τη καταστροφή του κόσμου! Ο «Βουνάτσος» λοιπόν χοροπηδούσε πάνω τους, τους είχε φάει τις μισές τηγανιτές πατάτες... μου λέει η δικιά μου: «έλα ρε άλκη θα τρώμε σαν τουρίστες, έτσι θα χάσουμε τα παραπανίσια κιλά του καλοκαιριού». Εμείς φιλοξενήσαμε μια Kαταλάνα φίλη μας και έφαγε πέντε γεμιστά με μιας....ΠΕΝΤΕ!!! Της έβγαλα το ταψί μπροστά της και μου λέει: «I want to try all flavours», μια ντομάτα, μια πιπεριά, μια μελιτζάνα, ένα κολοκύθι και ένα κολοκυθολούλουδο γεμιστό, αγαπητοί μου... «Ουάαου», της λέω, «δεν έχεις φάει τίποτα όλη μέρα»; Έκατσα μου λέει σε ένα εστιατόριο στην Πλάκα κι έφαγα ένα... πώς το λένε αυτό που τρώγαμε όταν ζούσαμε αγγλία;... πως το λένε... Φτου κι απ’ την αρχή όλα τα τουριστικά, feta; ΝΟ, tzatziki; NO, mousaka; NO suvlakia NO keftedes; NO little mules, bouzouki, acropolis, Parthenon, Melina, Top Kapi… τελικά εννοούσε το κυπριακόν «χαλούμι»! Ρε... πήγε στο εστιατόριο και παρήγγειλε ένα χαλούμι ψητό ΜΟΝΟ!!!!....αχχαχαχαχαχαχα Δεν κάνω κανένα σχόλιο! Μα κανένα!!!!!
Η φωτογραφική είναι κάτι που βαριέμαι αφόρητα να κουβαλάω, και βαριέμαι πάντα την ιδέα που έχει κάποιος από την παρέα «Αυτό τώρα θέλει φωτογραφία» και αρχίζουν όλοι να μιμούνται τα τελευταία λεπτά πριν το χαζουχαρούμενο γεγονός που πρέπει να απαθανατήσουν ή άλλες φορές να κοκκαλώνουν!!!!! Αμ, η άλλη ιδέα κυρίως της συντροφιάς μου, που εδώ και 10 χρόνια έχουμε γυρίσει όλο τον κόσμο (υπερβολές) και κάθετι που βλέπει θέλει να το πάρει φωτογραφία... Έχουμε στο αρχείο μας, 2-3 χελώνες, 179 ηλιοβασιλέματα της κακιάς ώρας, 10-15 σοκάκια, 6 φάρους, 9 χταπόδια απλωμένα στα σύρματα, 62 παραλίες, 14 χιονισμένα τοπία, άπειρες κουνημένες μαλακίες που δε ξεχωρίζουν και 4-5 κάδους σκουπιδιών με εμάς μπροστά σε πόζες next top model! Βλέπω τη φάτσα μου, ή της γλυκιάς μου συντρόφου και πράγματι έχουμε αλλάξει... Έχουμε αγριέψει φατσικά, αλλά κατά τα άλλα τα τοπία και οι πόζες ίδιες και απαράλλαχτες! Μου θυμίζουμε την ιδέα της Αμελί που φωτογράφιζε τον πήλινο νάνο και τα υπερπόντια ταξίδια του... Αμ οι άλλοι, που στήνονται λές και δεν είναι στημμένη η φωτογραφία... και κοιτούν τον κάδο της ανακύκλωσης με αδιαφορία...
Τις προάλλες έβλεπα στον ύπνο μου ότι είχα στήσει όλες τις πρώην μου για φωτογραφία! Τις είχα στοιχίσει όλες κατά ύψος, οι πιο κοντές στις δύο άκρες και προς το κέντρο οι ψηλότερες. Το κουφό όπως με όλα τα όνειρα μου, είναι ότι αφού της έστησα, πήγα έκατσα στο κέντρο, άνετος, και σφύριξα στη γυναίκα μου να μας φωτογραφίσει!! Θράσος; Μαγκιά; Όλα τα αρσενικά μπορεί να υποστηρίξουν... Αλλά, δεν ήταν αστείο όνειρο, δηλαδή η γυναίκα μου δεν μας φώναξε «cheeeeesese» απλά πήγα και στήθηκα ανάμεσά τους. Φαντάζομαι ίσως, ήταν κάτι σαν αποχαιρετιστήρια φωτογραφία, σαν αυτές που βγάζαν οι γονείς μας μικροί μπροστά στο λεωφορείο, με όλους τους συμμαθητές της 7ης, λίγο πριν την εκδρομή! Οι σχέσεις του παρελθόντος σου αφήνουν διάφορα καλά και διάφορα «κουσούρια»! Όταν βρεις κάποιον που θα δεχτεί να σε βγάλει φωτογραφία μαζί με όλα τα «καλά» και με όλα τα «κουσούρια» σου, τότε πιστεύω ότι έχεις βρει τον άνθρωπό σου!
Έτσι λοιπόν η αξία του παρελθόντος μας, είναι περίπου ίδια με την επιλογή του soundtrack που σου φτιάχνουν οι γύρω σου, η οικογένειά σου, ίδια με τις φωτογραφίες που γεμίζουν τις κορνίζες, είτε στα δικά μας σπίτια, είτε αγνώστων που ούτε καν γνωρίζουμε ότι τους γεμίζουμε το φόντο... Όλα είναι μια μίξη: λίγο «εγώ», λίγο «γυναίκα μου» και λίγο «τα βιώματά μας»... Οι επιλογές τραγουδιών θα ναι λίγο από τα ίδια και οι φωτογραφίες που θα βγάζουμε, πάντα θα έχουν κι άλλους στο φόντο, οπότε εννοείται ότι κάθε δικό μας κλικ επηρεάζει και επηρεάζεται από την θέση του άλλου στο χρόνο! Το παρελθόν μας είναι η στράτα μας, για να σταθούμε στα πόδια μας! Κάπου είχα διαβάσει ότι η ποίηση ξεκινά μετά το «θαυμαστικό» μιας κύριας πρότασης!... Μια παραλλαγή λοιπόν, θα ήταν ότι η ζωή μας ξεκινάει μετά την «τελεία» κάθε απόφασης που παίρνουμε... Όταν ψάχνεις να απαλλαχθείς από κάτι τότε οι εναλλακτικές σου είναι ψεύτικες, εικονικές... Όταν όμως ψάχνεις για κάτι καινούριο, κάτι ασύγκριτο τότε, το να τα βροντήξεις κατά τη γνώμη μου δεν θέλει και πολλά κότσια... απλά θέλει να παίρνεις και την «οικογένειά σου μαζί!» όποια και αν είναι αυτή, εικόνες, φωτογραφίες, κασέτες! Α! Τώρα που το θυμήθηκα «η στιγμή, που θα ξυπνήσω ΜΟΝΟΣ ένα πρωί και θα τα φτύσω όλα , θα ναι η μέρα που θα τρέξει σαν το νεράκι στο αυλάκι, η καρμανιόλα»...τι γράφω ο άνθρωπας ...Το πιάσατε τι εννοώ;...Να τα κακαρώσω ντε!
Αλκιβιάδης
http://musicspins.blogspot.com/2011/09/5.html?spref=fb
