ΣΙΝΕΜΑ
ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ
Του Γούντι Αλεν με τους Οουεν Γουίλσον, Μαριόν Κοτιγιάρ, Ρέιτσελ ΜακΑνταμς, Κάθι Μπέιτς, Μάικλ Σιν, Εϊντριεν Μπρόντι. Σε μικρό (ευτυχώς!) ρόλο η προεδρική σύζυγος Κάρλα Μπρούνι-Σαρκοζί.
Ναι το ξέρω ότι τα τελευταία χρόνια ο Γούντι Αλεν επαναλαμβάνει τον εαυτό του. Ξέρω ότι οι ηθοποιοί του τον μιμούνται ασύστολα κι ότι σε κάθε ταινία του είναι σα να βλέπεις τον ίδιο με την μορφή της Σκάρλετ Γιοχάνσον, του Γιούαν ΜακΓκρέγκορ ή του Οουεν Γουίλσον. Ξέρω επίσης ότι οι θεματικές και στιλιστικές εμμονές του είναι, για πολλούς, αφόρητες.
Εμένα όμως με κάνει πάντα (ή σχεδόν πάντα) να ξέρω ότι βρίσκομαι στο σωστό μέρος.
Να για παράδειγμα, το «Μεσάνυχτα στο Παρίσι». Και μόνο ο τίτλος βέβαια σε οδηγεί κατευθείαν στο σωστό μέρος. Όταν όμως ζεις μέσα σε όλο αυτό το χαμό, το μόνο που σκέφτεσαι είναι η κρίση, οι απολύσεις, ο μισθός σου που εξανεμίζεται.
Και τότε γίνεται ένα «τσαφ» και η ταινία σε ανεβάζει και γελάς και χαίρεσαι και κλαίς.
Τότε ξέρεις ότι είσαι στο σωστό μέρος.
Όταν έχεις περάσει μια μέρα με αδιέξοδα βαρετά ραντεβού και γραφειοκράτες χορηγούς και τα νεύρα σου είναι τσατάλια, το μόνο που δεν θέλεις είναι μια ακόμη ταινία κάποιου 76χρονου που πιθανώς θα επαναλάβει τον εαυτό του. Κι όμως αυτός ο 76χρονος σου καρφώνει ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπο και σε κάνει να θες να αγκαλιάσεις τον διπλανό σου και να σκαρφαλώσεις πάνω στο κάθισμα και να χορέψεις μέσα στην αίθουσα.
Τότε ξέρεις ότι είσαι στο σωστό μέρος.
Όταν το σινεμά δεν είναι πια το χόμπι σου, αλλά η δουλειά σου που την έχεις κάπως βαρεθεί και σου την σπάει και σε κουράζει και σε εξαντλεί, έχεις μάθει να γίνεσαι ξινός απέναντι στον Γούντι Αλεν και στις εμμονές του. Κι όμως η ταινία που βλέπεις τώρα σου ξαναθυμίζει ότι είσαι ακόμη ερωτευμένος με τις ταινίες του Γούντι Αλεν κι ότι στην πραγματικότητα με τις ταινίες του έμαθες να ερωτεύεσαι.
Τότε ξέρεις ότι είσαι στο σωστό μέρος.
Κι εκείνη ακριβώς την ώρα που τα σκέφτεσαι όλα αυτά, ο Οουεν Γουίλσον αφήνεται στην μαγεία της Μαριόν Κοτιγιάρ – με τα υπέροχα και ελαφρώς υγρά μάτια – και την ερωτεύεται και μπαινοβγαίνει στον χρόνο και την κυνηγάει από την δεκαετία του 20 μέχρι την Μπελ Επόκ.
Και τα πάντα γύρω τους είναι τέλεια και απολύτως ερωτεύσιμα κι ο Γούντι Αλεν ανάλαφρος σαν πούπουλο και τα στερεότυπα αμέτρητα αλλά τόσο καλοφτιαγμένα που καταργούνται μόνα τους.
Και ξαφνικά διαπιστώνεις ότι είναι μεσάνυχτα και είσαι στο Παρίσι και ξέρεις πια, με απόλυτη σιγουριά, ότι είσαι στο σωστό μέρος.
ΤΟ ΓΑΛΑ
του Βασίλη Κατσικονούρη με τους Αν. Βαγενά, Δημήτρη Πατσή, Βασίλη Παλαιολόγο, Ηλιάνα Αραβή. Σκηνοθεσία: Άννα Βαγενά Σκηνογραφία: Γιάννης Βάμβουρας (πάνω σε μια ιδέα της Άννας Βαγενά) Φωτισμοί : Αλέκος Αναστασίου
Θέατρο Ιδρύματος “Μιχάλης Κακογιάννης”, Πειραιώς 206, Ταύρος, Τηλέφωνο: 210-3418550 & 210-3418579.
Και καθώς το κινηματογραφικό «Γάλα» του Γιώργου Σιούγα παίζεται ήδη στις αίθουσες, η Άννα Βαγενά ξαναπιάνει- για πέμπτη χρονιά- το θεατρικό κείμενο του Κατσικονούρη μένοντας πιστή στην αυθεντικότητά του.
Και οι τρεις βασικοί του χαρακτήρες του έργου είναι μετανάστες από τη Ρωσία. Η μητέρα βιώνει την αποτυχία της ζωής της και προβάλλει το, υποτίθεται ευτυχισμένο, παρελθόν σε ένα αβέβαιο μάλλον. Ο μεγάλος γιος τα φτιάχνει με μια Ελληνίδα, στην ουσία απορρίπτει αυτό το παρελθόν και προσπαθεί να ενταχθεί στην ελληνική κοινωνία. Ο μικρότερος όμως ζει στο φανταστικό περιβάλλον του παρελθόντος. Ονειρεύεται και δραπετεύει έξω από τα όρια της λογικής.
Σκληρές ρεαλιστικές εικόνες, συγκίνηση και εξαίσιοι χαρακτήρες.
«Το Γάλα» είναι στην πραγματικότητα μια κεκλεισμένων των θυρών οδύσσεια τριών ανθρώπων που ο ένας δεν μπορεί να βρει την επαφή του με τον άλλο, καθώς έξω από αυτές τις θύρες μαίνεται η καταιγίδα της πραγματικότητας.
Η ΧΑΡΙΣ ΑΛΕΞΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΝΙΝΟ ΡΟΤΑ
Εχει κάτι συναρπαστικά παλιομοδίτικο αυτή η συναυλία. Ο Νίνο Ρότα, του Φελίνι, του ιταλικού σινεμά, αλλά και του «Νονού 2» (Όσκαρ μουσικής- 1975) βρίσκει ένα ιδανικό ελληνικό φωνητικό όχημα, την Αλεξίου- ποιος ξεχνάει την σπαρακτική ερμηνεία της στο «Canzone Arrabbiata».
Το σινεμά της ουτοπίας και των μαγικών εικόνων διασώζεται αυτούσιο μέσα στις μελωδίες του Ιταλού μουσικού που γεννήθηκε πριν από ακριβώς 100 χρόνια. Από την «Ντόλτσε Βίτα», το «Λα Στράντα», τις «Νύχτες της Καμπίρια», και το «8 1/5» στο «Νονό».
Την Αλεξίου συνοδεύει η Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ υπό την διεύθυνση του Ανδρέα Πυλαρινού. Επιλογή και στήσιμο προγράμματος Ιάσων Τριανταφυλλίδης, σκηνοθετική επιμέλεια Πάνος Παπαδόπουλος, φωτισμοί Ελευθερία Ντεκώ.
“ΘΕΑΤΡΟΝ” του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος». Στις 7, 8, 9 και 14,15,16 Οκτωβρίου.
