ένα λευκό φουστάνι με άπειρα κουμπιά,
της τα ανοίγει με υπομονή,
καθώς την ξεκλειδώνει με τα δάχτυλα του αυτή μπαίνει στο δωμάτιο της αφής.
Τα δάχτυλα είναι...
κάποτε δέκα καλόγεροι που ψάλλουν ύμνους,
άλλοτε δέκα λουλούδια που ανοίγουν στην φωνή της αυγής,
δέκα παιδιά που μαθαίνουν να μιλούν,
δέκα μικροί στρατιώτες σε άρμα μάχης,
δέκα νότες μεθυσμένες και ακαταμάχητες,
δέκα εγώ που ξέχασαν το ναρκισσιστικό τους σύμπλεγμα,
δέκα άγρια ζώα που δραπέτευσαν απ τα κλουβιά τους,
η αφή είναι η μητέρα όλων των αισθήσεων,
καθώς ανοίγει τους δρόμους στις υπόλοιπες αρχίζει η αντίληψη..
Γράφει η Πόπη Συνοδινού
http://press-gr.blogspot.com/2011/10/blog-post_8363.html
