Ούτως ή άλλως, έχεις καταλάβει πως γράφω όταν το μέσα μου αρχίζει να πάλλεται. Κι έτσι έχω μάθει να μην το ζορίζω. Όχι ακόμα τουλάχιστον. Του επιτρέπω να διακόπτει όποτε θέλει, να κόπτει και να ράβει με λίγα λόγια, με όποιον τρόπο θέλει. Το μέσα μου διακοπεύει και μαζί του διακοπεύω κι εγώ.
Η αλήθεια, βέβαια, βρίσκεται κάπου στη μέση. Σταμάτησα να γράφω για να καταφέρω να ζήσω. Κι ίσως επέλεξα να ζήσω για να καταφέρω να ξαναγράψω…
Ο καιρός πέρασε… Κι εγώ σταμάτησα να διακοπεύω. Άρχισα… Μη με ρωτήσεις τι. Δεν ξέρω. Αλλά κάτι άρχισα. Και το μέσα μου σταμάτησε να πάλλεται. Το να γράφεις χρειάζεται μια ψυχή ελεύθερη, καθαρή και αγνή. Κι εγώ δεν ξέρω αν μπορώ να συνεχίσω…
Και σήμερα συνεχίζω. Αποφασίζω. Πως το μέσα μου δεν σταμάτησε ποτέ να πάλλεται. Αναγνωρίζω. Πως για κάποιο λόγο τρόμαξε και κρύφτηκε κάπου βαθιά. Μα για να φτάσεις τα βαθιά, πρέπει να σκάψεις από την αρχή… Ξανά.
«Έχει να γράψει καιρό…». Μια κοινοποίηση κι ένα σχόλιο μιας αναγνώστριας με έκαναν να θυμηθώ. Να θυμηθώ για ποιό λόγο άρχισα να το κάνω. Για ποιό λόγο συνέχισα. Με έκαναν να αισθανθώ πως έχει αξία να συνεχίσω. Πως κάποιος εκεί έξω νοιάζεται γι’ αυτό το μοίρασμα σκέψεων και συναισθημάτων. Προβληματίζεται από την έλλειψή του. Ίσως και να θλίβεται λιγάκι… Έστω κι αν είναι μονάχα ένας. Με έκαναν να θυμηθώ πως, όταν προσπαθείς για το μέσα σου, δεν το κάνεις για την πάρτη σου. Η προσπάθεια μέσα στην Τέχνη εμπεριέχει προσφορά. Την αξία του να προσπαθείς να προσφέρεις ακόμα και σε έναν και μόνο. Θυμήθηκα πως δεν είμαι μόνη μου. Θυμήθηκα την παρέα μας. Πως είμαστε μαζί σε αυτό. Κι αν είμαστε, τότε αξίζει.
Θυμήθηκα πως κι εγώ γι’ αυτό αγωνίζομαι, ακόμα κι όταν δε γράφω. Και δε γράφω επειδή αγωνίζομαι γι’ αυτό. Κι επειδή δε γράφω, κάπου εκεί, ξέχασα γιατί αγωνίζομαι… Θυμήθηκα πως έχω ξεχάσει.
Ούτως ή άλλως έχεις καταλάβει πως μαζί δε θα σχολιάσουμε άμεσα την επικαιρότητα, ούτε κάποιο δρώμενο, κείμενο, βιβλίο και τα σχετικά. Θα το ήθελα και ξέρω πως μια μέρα θα το κάνουμε. Απλά, όχι ακόμα.
Μαζί θα σκάψουμε για τα βαθιά. Γι’ αυτά που κανείς δεν τολμάει πέραν των κεκλεισμένων θυρών της ψυχής του. Γι’ αυτά που φοβόμαστε να αισθανθούμε. Γι’ αυτά που φοβόμαστε ν’ αλλάξουμε. Γι’ αυτά που δεν πρέπει να ξεχνάμε.
Ας συνεχίσουμε. ΜΑΖΙ.
