Εγώ ποτέ δεν υπήρξα παιδί.
Μια μικρομέγαλη ύπαρξη ήμουν που περιπλανιόταν
αμήχανα στα βλέμματα των μεγαλύτερων.
Άλλοι ήταν κακοί.
Άλλοι καλοί.
Μα οι πιο πολλοί τα...
είχαν όλα μέσα τους.
Είχαν ήδη ζήσει.
Ήδη είχαν καεί.
Μεγαλώνοντας συνέχιζα να τους παρατηρώ με δέος.
Είχαν ένα ακόντιο στον ώμο και για βέλος τη δυστυχία.
Έγδερναν το κεφαλάρι του κρεβατιού μου.
Άλλοι έκλεβαν πούπουλα πουλιών
και χάιδευαν την γλώσσα μου.
Μα οι πιο πολλοί μου χάρισαν την εμπειρία τους.
Άλλοτε άρρωστη και άλλοτε τρυφερή.
…
Με πάνινες κούκλες στα μεταξωτά μου χέρια
προσποιούμουν πως ήμουν παιδί.
«Ξέρω και εγώ να παίζω»!!! Φώναζα μέσα μου.
Αδέξια υπέθετα πως κάποιος θα με ακούσει.
Πέρασαν τα χρόνια.
Βρήκα χαμένες ταυτότητες και
παλιά φθαρμένα κλειδιά.
Μόλις έχω ανακαλύψει ένα δικό μου,
ολόδικό μου παιχνίδι για να δικαιολογήσω
την πρόωρη καταστροφή των παιδικών αναμνήσεων.
Γράφει η Εκάβη Σέχη
http://press-gr.blogspot.com/2011/10/blog-post_727.html
