Πριν από μερικές μέρες είχα γράψει για το φαινόμενο των καταλήψεων. Σημείωνα ότι πολλοί πολίτες υποστηρίζουν (και δικαίως) ότι η παρούσα κυβέρνηση δεν μπορεί (ουσιαστικά και όχι τυπικά) να παίρνει αποφάσεις που θα επηρεάσουν την πορεία της χώρας, επειδή έχει χάσει την πολιτική νομιμοποίησή της.
Σημείωνα, επίσης, ότι ούτε οι μειοψηφίες που δρουν στα Πανεπιστήμια έχουν το δικαίωμα να επιβάλλουν τις απόψεις τους, έστω κι αν αυτές στηρίζονται σε αποφάσεις γενικών συνελεύσεων, γιατί σ’ αυτές τις διαδικασίες συμμετέχουν ελάχιστοι σε σχέση με τον πραγματικό αριθμό των φοιτητών.
Έλεγα, επίσης, ότι δεν είναι λογικό να επιλέγεται η ανώτερη μορφή πάλης (η κατάληψη) ως πρώτο βήμα, χωρίς να έχουν προηγηθεί άλλα, και κυρίως χωρίς να υπάρχει ένα σχέδιο κλιμάκωσης.
Στο σκεπτικό των δυνάμεων που διεκδικούν δεν μπορεί να κυριαρχεί το «όλα ή τίποτα». Ο συμβιβασμός, που δεν ακυρώνει το σύνολο των αιτημάτων, και η αξιοπρεπής αναδίπλωση δεν πρέπει να θεωρούνται «έγκλημα καθοσιώσεως».
Στις μάχες θέσεων δεν κρίνονται τα πάντα σε μία στιγμή. Η ήττα μπορεί να μην είναι καταστροφική και η νίκη μπορεί να μην είναι οριστική. Μετρούν η αντοχή, η συνοχή, οι συμμαχίες και η στάση της κοινωνίας.
Επανέρχομαι στο θέμα γιατί ξεκίνησαν καταλήψεις και στα Λύκεια. Και εδώ οι μειοψηφίες επιχειρούν να περάσουν τη γραμμή τους, υποχρεώνοντας τους πολλούς, όχι να ακολουθούν εκόντες- άκοντες (αυτό θα ήταν ανεκτό, εξηγήσιμο και, ίσως, ελπιδοφόρο σε βάθος χρόνου), αλλά να απέχουν και να αποσύρονται στον ιδιωτικό βίο τους.
Οι φοιτητές και οι μαθητές που υιοθετούν αυτές τις συμπεριφορές μάλλον δεν καταλαβαίνουν τι ακριβώς σημαίνει κατάληψη, διακοπή δηλαδή της εκπαιδευτικής λειτουργίας των Πανεπιστημίων και των Σχολείων. Προφανώς, πιστεύουν ότι είναι κορυφαία επαναστατική πράξη η τοποθέτηση λουκέτων στις πόρτες εισόδου και ότι η υποχρέωση τους απέναντι στους συναδέλφους τους εξαντλείται εκεί.
Ωστόσο, η στοιχειώδης συνέπεια προς μια ιδεολογία, η οποία επιδιώκει τη ριζική αλλαγή των σχέσεων που επικρατούν σ’ ένα πεδίο, επιβάλλει να εφαρμόσεις στην πράξη αυτό που η συγκεκριμένη ιδεολογία προτείνει ως λύση, έστω και σε υβριδική μορφή.
Μ’ άλλα λόγια, στο μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, αλλά και στους άμεσα ενδιαφερόμενους θα φάνταζε λογική επιλογή η κατάληψη, εφόσον αυτοί που την εισηγούνται θα προσπαθούσαν να προωθήσουν μια διαφορετική αντίληψη για τα Πανεπιστήμια και τα Λύκεια, βάζοντάς τα να λειτουργήσουν κάπως αλλιώς. Πώς; Οργανώνοντας εκδηλώσεις, συζητήσεις, εναλλακτικά μαθήματα, παραμένοντας διαρκώς στο χώρο για να τον περιφρουρήσουν και, κυρίως, προκαλώντας με πράξεις και προτάσεις το ενδιαφέρον και την συμπάθεια της κοινωνίας. Κοντολογίς, κρατώντας τα ανοιχτά. Κλείνοντας τα ιδρύματα και εγκαταλείποντάς τα στην τύχη τους ή στις ορέξεις των μπαχαλάκηδων δίνουν την εντύπωση ότι αυτό που τους ενδιαφέρει είναι ο χαβαλές και, στην καλύτερη περίπτωση, η προπόνηση στο άθλημα της επαναστατικής γυμναστικής.
Μ’ άλλα λόγια, στο μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, αλλά και στους άμεσα ενδιαφερόμενους θα φάνταζε λογική επιλογή η κατάληψη, εφόσον αυτοί που την εισηγούνται θα προσπαθούσαν να προωθήσουν μια διαφορετική αντίληψη για τα Πανεπιστήμια και τα Λύκεια, βάζοντάς τα να λειτουργήσουν κάπως αλλιώς. Πώς; Οργανώνοντας εκδηλώσεις, συζητήσεις, εναλλακτικά μαθήματα, παραμένοντας διαρκώς στο χώρο για να τον περιφρουρήσουν και, κυρίως, προκαλώντας με πράξεις και προτάσεις το ενδιαφέρον και την συμπάθεια της κοινωνίας. Κοντολογίς, κρατώντας τα ανοιχτά. Κλείνοντας τα ιδρύματα και εγκαταλείποντάς τα στην τύχη τους ή στις ορέξεις των μπαχαλάκηδων δίνουν την εντύπωση ότι αυτό που τους ενδιαφέρει είναι ο χαβαλές και, στην καλύτερη περίπτωση, η προπόνηση στο άθλημα της επαναστατικής γυμναστικής.
Στην «Αυγή της Κυριακής» (2-10-2011) δημοσιεύθηκε το άρθρο του διευθυντή της χιλιανής έκδοσης της «Μοντ Ντιπλοματίκ» Βίκτωρ Ντε Λα Φουέντε. Στη Χιλή εδώ και αρκετό καιρό οι φοιτητές είναι στους δρόμους, διεκδικώντας από τη δεξιά κυβέρνηση του προέδρου Πινιέρα δωρεάν δημόσια Παιδεία. Και κει έχουν καταλήψεις, πορείες, συγκρούσεις, δράση περιθωριακών ομάδων, κρατική βία, μαζικές συλλήψεις.
Έχουν, όμως, και κάτι άλλο. Πρωτότυπες ιδέες και πλούσια φαντασία από την πλευρά του κινήματος. Αντιγράφω: «Μασκαρέματα, χορούς, αναπαράσταση συλλογικών αυτοκτονιών, διοργάνωση μαραθωνίων φιλιού, ζωγραφική σε γυμνά σώματα, πολυήμερες πορείες γύρω από το προεδρικό μέγαρο, παρωδίες κηρυγμάτων και πολλά άλλα, με τα οποία δεν αποσκοπούν μόνο να τραβήξουν την προσοχή, αλλά και να απευθυνθούν και σε άλλες ομάδες του πληθυσμού και να αποτρέψουν τα βίαια επεισόδια. Ανέλαβαν μάλιστα να καλύψουν οικονομικά τις όποιες ζημιές προκύπτουν, έβαψαν εξωτερικούς τοίχους σπιτιών, μάζεψαν χρήματα για να αποζημιώσουν τον κάτοχο ενός καμμένου αυτοκινήτου».
