Κάποιοι, ίσως, σπεύσουν να πουν πως «πάλιωσε». Άλλοι, όμως, θεωρούν πως απλά«πέρασε στα ψιλά». Έτσι, έρχομαι, σχεδόν ένα μήνα μετά, να καταπιαστώ με το θέμα τωνεπιχορηγήσεων ΜΚΟ, ορμώμενος τόσο από την εμπλοκή σε αυτό του αγαπημένου καλλιτέχνη Σταμάτη Κραουνάκη, όσο και από την προ ημερών δημοσιοποίηση της λίστας των 77 οργανισμών που συστάθηκαν εν μέσω ύφεσης την τελευταία διετία.
Στα μέσα Σεπτεμβρίου, ο υπουργός Εργασίας Γιώργος Κουτρουμάνης, κατήρτισε τον κατάλογο με τις χρηματοδοτούμενες τη διετία 2007-2009 (επί πρωθυπουργίας Κώστα Καραμανλή), Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και συλλόγους, τον οποίο δημοσιοποίησε αντιδρώντας έτσι στις επικρίσεις της ΝΔ για το προωθούμενο από την τωρινή κυβέρνηση πρόγραμμα πεντάμηνης απασχόλησης ανέργων. Στον εν λόγω κατάλογο περιλαμβανόταν η γνωστή «Σπείρα – σπείρα» (ή αλλιώς «Ομάδα Ελληνικού Μουσικού Θεάτρου»), που ίδρυσε πριν από μια δεκαετία ο Σταμάτης Κραουνάκης.
Αν και το θεωρώ περιττό, θέλω να ξεκαθαρίσω εξ αρχής ότι η «Σπείρα – σπείρα» μόνο εικόνα «σπείρας» δεν επιδεικνύει όσα χρόνια δραστηριοποιείται στα πολιτιστικά πράγματα. Τουναντίον, μάλλον περιλαμβάνεται στις καλλιτεχνικές κοιτίδες για τις οποίες μπορούμε να είμαστε εθνικά περήφανοι, αφού παράγει Τέχνη με προσέγγιση τέτοια, που«φέρνει» στο μουσικό θέατρο τους νέους, μυώντας τους σε ένα είδος κουλτούρας εκμοντερνισμένης, προσιτής, φιλόξενης.
Επειδή σίγουρα το πρόβλημα της χώρας δεν εστιάζεται στις όποιες φιλίες μεταξύ πολιτικών & δημοσίων προσώπων, αλλά σε άλλες, μείζονες κοινωνικές αδικίες, δεν είναι απόλυτα κατανοητό το γιατί δεν μπορεί κανείς «να τα βάζει» με μια επιχορηγούμενη από το κράτος οργάνωση. Αν μη τι άλλο, άποψη για τις δημόσιες λ.χ. χρηματοδοτήσεις πρέπει να έχει ο κάθε ενδιαφερόμενος, σωστά; Σε δεύτερη ανάλυση, όπως και στην περίπτωση τηςπολιτικής τοποθέτησης του Γιάννη Βούρου, το ατυχές και θλιβερό με ανθρώπους που υπηρετούν -ειδικά- τον Πολιτισμό, είναι οι αμετροεπείς πολιτικές ή κοινωνικές τους δηλώσεις που μόνο οργή και αγανάκτηση μπορούν να προσφέρουν σε δύσκολες περιόδους. Πιο απλά, όπως θα λέγαμε ότι κάποιος «χάνει το δίκιο του» μιλώντας ερειστικά, έτσι και η μαγεία των μουσικοθεατρικών θεαμάτων επιπέδου του Κραουνάκη «χάνεται» όταν «ντύνεται» με πομπώδεις και υπεροπτικές θέσεις.
Πολιτικά, η παραπάνω ιστορία εκθέτει τη ΝΔ σε ΠΑΣΟΚ και -κυρίως- κοινωνία.
Σε ότι αφορά τους 77 οργανισμούς που συστάθηκαν τους τελευταίους 20 σκληρούς μήνες, θέλοντας να προσπεράσω την ύπαρξη του «Εθνικού Κέντρου Προειδοποίησης για τσουνάμι» (σ.σ.: δεν πρόκειται για αστείο), δεν μπορώ παρά να σταθώ στην ενίσχυση με μια επιπλέον διεύθυνση του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου. Η απορία που γεννιέται είναι η εξής: γιατί να εμπλουτίζεται το -εποπτευόμενο και επιχορηγούμενο από το υπουργείο Πολιτισμού αυτό- ΝΠΙΔ, με επιπλέον θέσεις και αμοιβές -και δει υψηλών μισθολογικών κλιμακίων- όταν αφενός η δράση του συγκεκριμένου οργανισμού δεν αντανακλά στην άνθιση του Ελληνικού κινηματογράφου, αφετέρου για ακόμη μια φορά προκαλεί το «αγανακτισμένο» κοινωνικό αίσθημα στο άκουσμα και μόνο της εύνοιάς του;Πιο απλά, «Όλα τα χε η Μαριωρή, ο φερετζές της έλειπε». Πιο «λαϊκά», δεν νομίζω ότι νοείται να επίκειται «σκοτεινός χειμώνας» για πολλές οικογένειες (σ.σ. υπό έκδοση λογαριασμοί ΔΕΗ), την ίδια στιγμή που ένας φέρελπις σκηνοθέτης λαμβάνει έως και μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ για να ετοιμάσει ένα έργο που ούτε θα προωθηθεί, ούτε, ενδεχομένως, θα προτιμηθεί ποτέ.
Πολιτικά, η παραπάνω ιστορία εκθέτει το ΠΑΣΟΚ σε ΝΔ και -κυρίως- κοινωνία.
Άρα, το ζήτημα είναι «βαθύ», αλλά ταυτόχρονα συνοψίζεται τόσο απλά και απέριττα: ας αρχίσουν οι «παραγωγοί κουλτούρας» να επικεντρώνουν, όχι μόνο στην εκπόνηση του Πολιτισμού, αλλά και στην ορθή διαχείρισή του. Υπάρχει ένα «κίνημα» πολιτών (όχι μικρό) που θέλει, σχεδόν απαιτεί, να εναποθέσει τις σκέψεις του κάπου, να οξύνει το πνεύμα του εναλλακτικά.
Ας μην θεσπιστεί απροσδιορίστου ύψους… «ειδικό τέλος» και σε αυτό!
Πολιτικά, η παραπάνω θεώρηση εκθέτει το ΠΑΣΟΚ & τη ΝΔ στην κοινωνία.
*Το κείμενο θα μπορούσε να έχει και ένα τρίτο σκέλος με τρία γράμματα: ΕΡΤ. Είναι όμως τόσο ακανθώδες, που θα αναλυθεί μεμονωμένα σε άλλο, επερχόμενο άρθρο.
