Χριστούγεννα του 2011. Πότε πέρασαν Θεέ μου 48 Χριστούγεννα και 48 πρωτοχρονιές! Πάνω απ’ όλα εύχομαι μέσα από την ψυχή μου σε όλους να έχουν υγεία, οικογενειακή γαλήνη και δουλειά στη ζωή τους.
Δεν υπάρχει τίποτε άλλο που να έχει σημασία στη ζωή εκτός απ ‘αυτά.
Θυμάμαι πάντα τέτοιες ημέρες τα αγγελικά τραγούδια στη γιορτή του σχολείου πριν από τις διακοπές. Που φορούσαμε τα καλά μας ρούχα και τα λουστραρισμένα παπούτσια. Και οι γονείς από κάτω «φούσκωναν» από περηφάνια.
Θυμάμαι την άχνη ζάχαρη στους γλυκούς κουραμπιέδες που γευόμασταν παιδιά. Και κλέβαμε – τι ντροπή – καμιά φορά από τα ζαχαροπλαστεία της γειτονιάς. ΄Ένας αγόραζε ένα γλυκό ή μία τυρόπιτα κι ένας έκλεβε έναν κουραμπιέ ή ένα μελομακάρονο.
Θυμάμαι τον ήχο από τα καλαντιστίρια, που γέμιζαν τις γειτονιές από τα ξημερώματα μέχρι αργά το βράδυ, όταν η παλιοπαρέα στου Γκύζη έβγαινε για το χαρτζιλίκι της χρονιάς την παραμονή των Χριστουγέννων.
Θυμάμαι το πρώτο ξενύχτι – έξι χρονών ήμουν – όταν περίμενα να δω τον Αι Βασίλη να μπει στην παλιά μονοκατοικία των Εξαρχείων που γεννήθηκα. «Ένα σήμερα αξίζει περισσότερο από χίλια αύριο», υποστηρίζουν οι ινδιάνοι κι έχουν δίκιο. Κι εγώ εκείνη τη νύκτα έζησα χίλιες και μία νύκτες.
Θυμάμαι ακόμη τη γιαγιά να μου διαβάζει παραμύθια δίπλα στην αναμμένη θερμάστρα. Η κλασική γιαγιά των παλιών χρόνων με τα άσπρα μαλλιά, την απαλή φωνή και τα ρυτιδιασμένα χέρια.
Θυμάμαι αυτό που ονομάζουν οι άραβες ζαχίρ. Την αύρα που εκπέμπεις. Αυτό το «κάτι» που σε κάνει να μην περνάς απαρατήρητος. Και τα Χριστούγεννα κανένας άνθρωπος δεν περνάει ή δεν πρέπει να περνάει απαρατήρητος. Γιατί όλοι, λίγο πολύ, ξαναγίνονται παιδιά. Και κλέβουν στιγμές από το χρόνο.
Και αυτό προσπαθώ να κάνω κάθε Χριστούγεννα. Αυτή την ΄Αγια Νύκτα.
Θυμάμαι την ταινία «Χριστουγεννιάτικη ιστορία» του 1984, όπου ο Μπιλ Μάρευ υποδύεται εξαιρετικά το σύγχρονο Σκρουτζ στο ρόλο του σκληρού προέδρου ιδιωτικού τηλεοπτικού σταθμού. Όταν τον επισκέπτεται το φάντασμα των Χριστουγέννων με τη μορφή οδηγού ταξί, τον γυρίζει στο παρελθόν για να δει τα λάθη της ζωής του. Και στο τέλος κλαίει σαν παιδί για ό,τι έκανε στους άλλους και στον εαυτό του. Πόσοι από εμάς μπορούν να δούνε τα λάθη τους και να διορθώσουν άραγε;
Ελπίζω και προσεύχομαι η φετινή Άγια Νύχτα να φέρει ζεστασιά στις ψυχές όλων. Εγώ θα κρατώ το χέρι της συντρόφου μου. Στον κήπο θα γιορτάζουν οι πιστοί μας φίλοι, η δική μας οικογένεια. Η Κανέλα, η Ιάρα, η Τζούκα, ο Μπούργκος, ο Συμεών, ο Μπαλμπόα και ο Ούνγκας. Και από τα δικά τους σπιτάκια στα αστέρια θα μας κοιτάνε ο ο Βούζμαν, ο Αρμάντο, ο Μιλού, η Νίνα και ο Μούφυ.
