Όνειρα σε βαρέλι δίχως πάτο...
Στα πρώτα χρόνια ξεβράκωτος γυρνούσε τα χωράφια.
Πείνα και δίψα επαναλαμβάνει στο καφενείο, σιγά σιγά, σχεδόν ψιθυριστά μιάς και ντρέπεται. Σπάνια μιλά για τον εαυτό του.
Μα τι να πω για μένα δεν έχω τίποτε, μια ζωή που πέρασε χωρίς υπερβολές. Χωρίς;
Μεγάλωσε στο νησί μα γύρω στο ΄50 η ανέχεια τον έβγαλε στον Καναδά.
Εστιατόρια, κουζίνα, λάτζα, περνούσε ο καιρός.
Βγήκανε χούγια, ήρθαν πάθη στον αφρό.
Άλογα στην αρχή. Έγινε “Φίλιππος”, ότι έβγαζε τάιζε τα αλογάκια.
Καλιμέντο δεν έκανε, έτρωγε ψωμί δύο εβδομάδων αλλά το μαιδί γινόταν κριθάρι και πήγαινε στους σταύλους.
Στο μεταξύ γύρισε, έκαμε και γάμο στο νησί, πήρε και τη γυναίκα στα ξένα. Εκείνη μωρομάνα στο εργοστάσιο, αυτός προβιβάστηκε στην μαγειρική. Μα τα πάθη, πάθη.
Γύρισε τώρα στο μπιλιάρδο και την πόκα. Χαρτί που γυρνά και μπορεί να αλλάξει τη ζωή. Στο αμερικάνικο το μπιλιάρδο τον ετρώγανε, μιάς και δεν έλεγε και πολλά για παίχτης. Μόνο το τσιμισκή δούλευε καλά.
Έτρωγε λοιπόν το κομπόδεμα ο ρήγας παρέα με την ντάμα ένω το ζευγάρι είχε εντάσεις.
Ο Τζίμης είχε το χούι να τα σπάει όλα στο σπίτι με τα μεγάλα νεύρα. Η σύζυγος πάλι δεν είχε αλλη λύση παρά υπέμενε το μαρτύριο, την αρρώστια του. Σκληρό καρύδι στα νιάτα του.
Όταν κάποτε είπε στη γυναίκα του να επιστρέψουν στον Καναδά εκείνη ξέσπασε, θυμίζοντας του πως τα δάκρυα στο σπίτι που έμεναν ακόμη δεν έχουν στεγνώσει.
Μα πριν βιαστώ να τον κρίνω κοιτώ προς τα πίσω. Θυμάμαι το χρηματιστήριο που όλοι τζογάραμε, μας έσπρωξαν λένε μερικοί, για να βγάλουν την ρετσινιά από πάνω τους.
Έμεις οι μεσόγειοι έχουν αίμα που βράζει. Λένε πως είμαστε λαός που πιστεύει στην τύχη. Ρίσκαρουμε εύκολα, ακόμη και για τον δρόμο που διαλέγουμε.
Χριστούγεννα λοιπόν, θα τζογάρουμε να γυρίσει το χαρτί, ίσως η τύχη μας να αλλάξει και να μην καταλήξουμε, τελικά, ταπί.
Ίσως πάλι σαν το Τζίμη να έχουμε να λέμε ιστορίες για την κατρακύλα μας, για στημένα παιγνίδια και για πάθη δίχως όρια που άλλοι, βίαια, μας έσπρωξαν.
Όπως και να έχει τα λιγοστά φώτα της πόλης δείχνουν μέσα στην χλωμάδα τους την χαμηλή αυτοεκτίμηση μας.
Αν και τόσες ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις ξεκίνησαν από την πατρίδα μας σήμερα περιμένουμε την αμερικάνικη βοήθεια (και όχι μόνο) για να λύσουμε τις γνωστικές μας ασυμφωνίες.
Οιδιπόδεια συμπλέγματα, φθόνος για το πέος και δεν μαζέυεται η κατάσταση.
Άς αφήσουμε λοιπόν την στείρα γκρίνια και ας ξεβολευτούμε από τα κλαδιά του δέντρου που ανεβήκαμε.
Εσείς πιστεύετε σε κοκκινοντυμένους γενειοφόρους που, ήδη, έχουν τυλίξει τα δώρα σας;
