Την πυρπόλησε απαλά με τα βέλη του...
τα έφτιαξε χιλιάδες στόματα και χάιδεψε το κορμί της
έγινε το σώμα πλανήτης ολάκερος και εράγισε η ασχήμια στο γύρω τους
Ο πλανήτης φώναξε αρχέγονα ένστικτα, ζώα που είχαν μεταναστεύσει
φωνές κλεισμένες σε κελάρια πέτρινα.
..............
Σαλεύουν πύρινες γλώσσες και η αλληγορία του έρωτα ξεκινά
Μην σταματάς τον ικετεύει
σταμάτα τώρα τον ορμηνεύει
Αλλάζουν όψεις και στάσεις σαν λεπτοδείκτες
Τίποτε δεν φαινόταν πως θα ήταν έτσι, αναρωτιούνται καθώς με αίμα στολίζουν τα φύλα τους
καθώς με αίμα στολίζουν τα νύχια τους
ο θάνατος θα ήταν ωραίος αν συνέβαινε πάνω στην ένωση.
...............
Ο κόσμος που ανοίγει τα μάτια του επάνω στα σώματα είναι πανώριος κι αθάνατος
καρπεροί οι βλαστοί του κι αιώνιοι
Φορούν ο ένας τώρα το δέρμα του άλλου και πηγαίνουν
κι όπου πηγαίνουν, πόσο παράξενο,
τίποτε δεν μοιάζει ίδιο όπως πριν,
και μια θλίψη ξεκινά να παίζει άρπα καθώς η εξάρτηση φανερώνει τα πρόσωπα της αδυναμίας
ΜΙα ευδαιμονία αρπάζει το δέρμα τους και το ντύνει βιαστικά στην θάλασσα,
εκεί ξαναβρίσκονται, επάνω στην θάλασσα...
Tης Πόπη Συνοδινού
http://press-gr.blogspot.com/2012/01/blog-post_10.html
