Υπάρχουν έρωτες
ανομολόγητοι,
έρωτες ευπρεπείς,
έρωτες δυνατοί…
Υπάρχουν αξίες
Υπάρχουν αξίες
που ανοίγουν
δρόμους
δρόμους
στη ζωή και
σμιλεύουν
την ψυχή…
Υπάρχουν κι άλλοι…
την ψυχή…
Υπάρχουν κι άλλοι…
που ματαιώνουν
τη χαρά, δίνουν
θλίψη,δάκρυ και οργή…
… κάπως έτσι θα μπορούσε να γραφτεί το επιμύθιο για την περσινή σειρά του MEGA, ‘Το Νησί’, που κατά ένα μαγικό τρόπο ‘σμίλεψε’, με τα μηνύματά που πέρασε, πολλές ψυχές τηλεθεατών το χειμώνα του 2010-11 και άφησε δυσαναπλήρωτο κενό στον τομέα ψυχ-αγωγία (με την καθεαυτή έννοια της λέξης). Διότι σε τι άλλο μπορεί να συνίσταται η ψυχαγωγία αν όχι στην πρόκληση συναισθημάτων, πριν, κατά και μετά την προβολή μιας εκπομπής, αφήνοντας μάλιστα κι ένα ιδιαίτερο στίγμα ανάμικτων σκέψεων…
Συνήθως η αξία των πραγμάτων είναι ανάλογη με το μέγεθος της έλλειψης που προκαλεί ηαπουσία τους. Κάτι, που αναμφισβήτητα επετεύχθη από τα πρώτα κιόλας επεισόδια της σειράς, όταν την επόμενη μέρα ήταν τόσο ζωντανή η αίσθηση που έμενε αλλά και ήδη ‘έλειπε’, ενώ ακούγονταν παντού συζητήσεις, σχολιάζοντας Tο ‘θέμα,’ που τόλμησε να θίξει η αγγλίδα συγγραφέας V. Hislop. Η αριστοτεχνική μεταφορά στην τηλεόραση συνίστατο στην εξαιρετική σκηνοθεσία, την απαράμιλλη θεατρικότητα των ηθοποιών, τη μοναδική φωτογραφία και την άψογη, αισθαντική μουσική επένδυση. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που η μέση ακροαματικότητα ήταν 55% ενώ σε μερικά επεισόδια άγγιξε και το 60%. Θαρρώ πως οι δείκτες τηλεθέασης αντικατοπτρίζουν και τις εκάστοτε ανάγκες του κοινού. Έτσι σε μια περίοδο που η χώρα έμπαινε σε μια δύσκολη φάση (Νοέμβριος του ’11), ο καθείς είχε την ανάγκη να συμπάσχει με τους δικούς του ήρωες της προπολεμικής Ελλάδας, να αντιπαρέρχεται τις κακουχίες αλλά και να δικαιώνεται για την προσπάθεια.
Οι χαρακτήρες απέδιδαν στο έπακρο την αντιφατικότητα της ανθρώπινης φύσης, πολλές φορές μάλιστα και με την εναλλαγή μέσα στο ίδιο το άτομο. Ο ζόφος της αρρώστιας αλλά και η ελπίδαγια τη γιατρειά, η αέναη εγκαρτέρηση αλλά και η αδυναμία της προσμονής, ο πόνος της απώλειας αλλά και η αναπλήρωση του κενού με τον επόμενο στόχο, η βαθιά πίστη και αφοσίωση αλλά και η απόλυτη απιστία, η ειλικρίνεια και η ευθύτητα αλλά και η απόκρυψη της αλήθειας, το ψέμα, η χαρά των μικρών πραγμάτων αλλά και ματαιοδοξία που οδηγεί στο όνειδος. Τέλος, ο έρωτας που τροφοδοτεί τη σκέψη, δίνει νόημα στη ζωή αλλά και που μπορεί να καταστρέψει, να οδηγήσει στο θυμό και στο έγκλημα… Συμπαγή, μεστά συναισθήματα και μάλιστα σε μεγάλες δόσεις που δύσκολα αφήνουν ανεπηρέαστο το θεατή. Εν αντιθέσει, η έκθεσή μας σε τέτοιου είδους ερεθίσματα, μας καθιστά ευαίσθητους (αλλά όχι ευάλωτους) και πολλαπλά έτοιμους να αντιμετωπίσουμε τη σημερινή πραγματικότητα, να τη διαχειριστούμε με τη σοβαρότητα και τη βαρύτητα που της πρέπει, χωρίς να υπο- υπερ-εκτιμάμε τις περιστάσεις. Διότι τα πράγματα παίρνουν την αξία που τους δίνουμε εμείς… κι αυτές οι αξίες μας λείπουν σήμερα (όπως επίσης και οι άξιοι).
*H Ελιζάνα Πολλάτου είναι επίκουρος καθηγήτρια στην «Εκμάθηση Δεξιοτήτων στη Ρυθμική και Γενική Γυμναστική» του T.E.Φ.Α.Α.- Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.
