Δεν έχει περάσει καν ένας χρόνος από τη δημοσίευση ενός εκ των πρώτων άρθρων μου στο aixmi.gr με τίτλο “Το Trivial του μέλλοντος”. Επηρεασμένος, τότε, απλά από φοβίες και υποθέσεις που στριφογύρναγαν στο μυαλό,“έπλασα”την πιθανή...
μελλοντική έκδοση του γνωστού παιχνιδιού γνώσεων, με ερωτήσεις “φορτωμένες” ανησυχία, φόβο, καχυποψία. Γενικά κι αόριστα.
Σήμερα, η έκδοση του παιχνιδιού που κυκλοφορεί -ουσιαστικά «σέρνεται» σαν ιός- δεν είναι άλλη από αυτή που σκιαγραφεί τη διαμορφούμενη πραγματικότητα. «Το Trivial της κρίσης» δεν αναμένει από τολμηρούς λύτες να ριχθούν, αν θέλουν, στη μάχη των ερωταπαντήσεων, αλλά το απαιτεί! Όποιος δεν δύναται ή απλά δεν θέλει να γίνει κοινωνός αναλυτικών πληροφοριών για το PSI, την αναδιάρθρωση του χρέους και το EFSF νιώθει εκτός κλίματος, εκτός παιχνιδιού, εκτός πραγματικότητας.
Για να λάβεις μέρος στην έκδοση αυτή του Trivial, δεν χρειάζεται κάτι παραπάνω από το να φοβάσαι, να αναρωτιέσαι, να υπομένεις παρακολουθώντας παθητικά την τύχη σου να ψυχορραγεί, να ψάχνεις εξήγηση για οικονομικά τερατουργήματα εις βάρος κρατών, πολιτών. Να θέλεις να κλάψεις από τρόμο, αλλά να το αποφεύγεις κι αυτό με το φόβο ότι κοστίζει… Σε ευρώ ή σε δραχμές. Μα πάντα στη ζωή…
Για να θεωρείσαι άξιος να συμμετέχεις σε αυτό το παιχνίδι, πρέπει, επιπλέον να είσαι σε ετοιμότητα -ή να προσποιείσαι, έστω- να αντιμετωπίσεις τα χειρότερα που έρχονται κατά πάνω σου με ιλλιγιώδη ταχύτητα.
Ενόσω παίζεις, και πάλι, ερωτήματα αρχίζουν και εξαπολύονται σαν χείμαρρος μέσα στο μυαλό σου. Να μερικά απ’ αυτά:
- Γιατί να επωμισθώ τα επώδυνα μέτρα στο εισόδημά μου όταν είμαι πάντα “τύπος και υπογραμμός” απέναντι στις υποχρεώσεις μου στο κράτος, απλά και μόνο επειδή τυγχάνει να ζω σε μια κοινωνία με κύριο χαρακτηριστικό την παραβατικότητα και την ατιμωρησία;
- Γιατί να ορίζουν το μέλλον του τόπου μου κάθε λογής συμφεροντολόγοι πλουτοκράτες που δράττονται της ευκαιρίας να αυξήσουν τα έσοδά τους πάνω σε αδύναμα και ανώριμα κράτη;
- Γιατί να βλέπω τον αριθμό των άστεγων στην πρωτεύουσα της χώρας μου να αυξάνονται δραματικά, και το μόνο που κάνω είναι να αναδημοσιεύω τις αντίστοιχες αυτοσχέδιες δράσεις των social media, θεωρώντας ότι έτσι λύνω το πρόβλημα;
- Γιατί να προσπαθούν να με πείσουν ότι κινδυνεύει ο 13ος και 14ος μισθός και στον ιδιωτικό τομέα; Υπήρξαν ποτέ; Μια απλή αναζήτηση σε στοιχεία επί του θέματος θα με«αιφνιδιάσει», αφού ποτέ δεν ήξερα ότι οι μισθοί ήταν πάντα 12, απλά το ετήσιο άθροισμά τους διαρείται επιτούτου με το 14 ώστε να «κινείται» η αγορά τις πιο «καταναλωτικά θερμές» εποχές του χρόνου.
- Γιατί να μπαίνω αυτόματα στη διαδικασία να κάνω μέρος της ζωής μου ένα «διεθνές τυχερό παιχνίδι», στο οποίο, τελικά, δεν κλήθηκα ποτέ να συμμετάσχω ούτε καν να παρακολουθήσω;
- Γιατί να «πιάνω» τον εαυτό μου να επιλέγει τίτλους βιβλίων που αφορούν αποκλειστικά στα οικονομικά τεκταινόμενα, ξεχνώντας ότι οι συνήθεις επιλογές μου αφορούν άλλα γνωστικά πεδία που σταμάτησα να προτιμώ; Με έκαναν να σταματήσω να προτιμώ.
Ερωτήσεις, όπως οι παραπάνω, δεν περιλαμβάνονται στα χρωματιστά καρτελάκια του «Trivial της κρίσης».
Αντιθέτως, εκεί στοιβάζονται σύνθετα κουίζ, επιτόκια, «πειραγμένα» ομόλογα, tests αντοχής, spreads, αγκαζέ με κάτι άχαρους τύπους που υποτίθεται ότι ήρθαν να «στρώσουν» την κατάσταση στα δημοσιονομικά της Ελλάδας.
Δε θα ήθελα να μάθω την επόμενη έκδοση του παιχνιδιού.
Μη εξακριβωμένες πληροφορίες κάνουν λόγο για το σχεδιασμό του «Trivial της επανεκκίνησης», ενός «κρατικού reboot», ή απλά μιας άτακτης χρεοκοπίας. Ενός παιχνιδιού που, έπειτα από αναθεώρηση αρχών, αξιών, προτεραιοτήτων και… νομίσματος, μας καλεί «να πιάσουμε το έργο από την αρχή», χτίζοντας αυτά που βλέπαμε να γκρεμίζονται αλλά αρκούμασταν στο να τα γράφουμε με video στο κινητό μας…
Άραγε, γίνονται δεκτές ακυρώσεις συμμετοχών σε αυτά τα παιχνίδια; Αν ναι, με τι penalty;
Τα «ψιλά γράμματα» κάνουν τη διαφορά. Και, εν προκειμένω, κάθε φορά που επιχειρούμε να τα διαβάσουμε με μεγεθυντικό φακό, το γυαλί του σπάει αυτόματα και μας τραυματίζει.
Ποιός, τελικά, θέσπισε τους «κανόνες» του παιχνιδιού; Και ποιός μας προμήθευσε αυτόν τον απαίσιο μεγεθυντικό φακό;
