Σας ζητώ συγγνώμη παιδάκια, αλλά το σοκ του αποχωρισμού σε κάποιες περιπτώσεις ξεπερνάει τα φυσιολογικά όρια και δυστυχώς «ακουμπάει» την παράνοια... Είναι η πρώτη φορά που αποχωρίζομαι τη μικρούλα μου και, ενώ αυτό για κάποιους είναι ρουτίνα, για μένα είναι σοκαριστικό... Η πρώτη φορά... Οπότε ίσως οι σκέψεις μου σε κάποιους να φανούν υπερβολικές και σε άλλους πιο υπερβολικές, αλλά η αλήθεια είναι μία, στο κεφάλι μου έχει στηθεί πανηγύρι πάλι... «για ασήμαντους λόγους» με βεβαιώνει η λογική μου... αλλά είναι οι ίδιοι λόγοι που η ζωή μάς έχει κάνει φοβιτσιάρηδες. Τόσο περίεργους, μα και τόσο εγωιστές!
Γιατί αυτό μένει στο τέλος: φοβάμαι εκείνη την άτιμη την στιγμή, θέλω να είμαι πάντα παρών στη ζωή της και πολύ περίεργος να μας δω να μεγαλώνουμε... μα πολύ περίεργος! ... ίσως τελικά «η περίεργεια μου» να είναι το πιο δυνατό συναίσθημα από τα τρία! Συζητούσα με ένα γιατρό κάποτε, ξέρετε αυτούς τους ψαγμένους, που δεν σ’ αφήνουν να αγιάσεις!... - Γιατρέ μου... αφήστε τις αηδίες... Δεν βλάπτει τόσο... και επιπλέον δε βλάπτω και κανέναν πέρα από τη τσέπη μου, άλλωστε το γνωρίζουμε όλοι... «δεν υπάρχουν παθητικοί καπνιστές... μόνο αντιπαθητικοί αντικαπνιστές»!!!! Εν πάσει περιπτώσει ο καλός γιατρούλης μου εξηγούσε ότι το άγχος θανάτου είναι ένδειξη ωριμότητας. (;;;;!!! και δε μου έκοψε... και απόδειξη! Φαίνεται αυτός δε φοβάται το θάνατο...) Ναι, για παράδειγμα, όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος, δεν είναι ότι φοβάται περισσότερο, ότι έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση και πλησιάζει η ώρα του, απλά νιώθει πιο τρωτός... γενικά.... «Για αυτό οι έφηβοι δεν φοβούνται τίποτα και δοκιμάζουν τα πάντα... Νιώθουν άτρωτοι, αθάνατοι...» Όταν λοιπόν έχεις αρχίσει να προσγειώνεσαι στη πραγματικότητα, όταν αρχίζουν να σου έρχονται και τα μπιλιετάκια του μισθού... των καρτών, φως νερό τηλέφωνο, κτλ κτλ τσουπ σου στέλνει και «ο Μπαμπούλας» τα κουπονάκια «συμπληρώστε και κερδίστε!!». Εγώ πάλι έχω αρχίσει να φοβάμαι από τότε που διαννοήθηκα ότι δε θα δω κάποια πράγματα για τα οποία έχω ρίξει φαντασία, χρόνο, χρώμα... Είμαι πάρα πολύ περίεργος να δω αν έπεσα μέσα, να τα ζήσω... Φαντασία, χρόνο και πολύ χρώμα έχω ρίξει πάνω στη κόρη μου! Δηλαδή φανταστείτε την κόρη μου σαν ένα Avatar....
...Περίεργο πάντως! Γιατί εμένα μου φαίνεται ότι αυτό δεν είναι δείγμα ωριμότητας αλλά δείγμα εγωισμού!! Άλλωστε αν συζητούσα με κάποιο ψυχολόγο το θέμα, θα μου το πήγαινε standard στον υπέρμετρο εγωισμό που έχουμε από τη φύση μας «να θέλουμε να ‘μαστε πάντα παρόντες»... «στην ουσία να αρνούμαστε τη φύση μας, τον κύκλο που κάνει η ζωή»! Είμαι και λίγο εγωιστάκος τώρα που το σκέφτομαι... Είμαι και περίεργος...
Πάντως το επερχόμενο ταξίδι μου, βγάζει μόνο άγχη... Είμαι κολλημένος;; ή είναι απλά το σοκ του αποχωρισμού; Κάτι ηλίθιες ιδέες του στυλ, «αν το ακύρωνα... ξέρετε... με μάθατε πια... «χόλιγουντ»!!!!! Σκηνή γ’, που πέφτει το αεροπλάνο και ακούω στο κεφάλι μου τη φωνή μου με echo, reverb... Αν το ακύρωνα... αν το ακύρωνα... χαχαχα... Μαλακίες ξε - μαλακίες εγώ τα σκέφτομαι αυτά τα χολιγουντιανά, και είναι και μια άλλη σκηνή που έχω ξεκλέψει απο τα Πάραμάουντ στούντιοζ... όταν βγαίνω έξω να καπνίσω και βλέπω απο το παράθυρο τη γυναίκα μου με τη μικρή να παίζουν... κι αρχίζω να τους μιλάω, αλλά βέβαια δε μ’ακούνε, διπλά τζάμια, φασαρία κτλ κτλ... πωπωωω!... τώρα που το σκέφτομαι (που το γελειοποίησα εννοώ) το μόνο που με καθησυχάζει για το ότι θα πάρω το αεροπλάνο... είναι βέβαια το γεγονός ότι ζω στην Ελλάδα και τα πάντα γύρω μου συμβαίνουν «αλα ελληνικά» και εξηγούμαι: αν ισχύε αυτό που λένε οι Εγγλέζοι... για το θάνατο, «When yournumber is up... you ‘re next!» εδώ ακόμα και νουμεράκι να ‘χεις όλο και κάποιος «κωλόγερος» θα σου φάει τη θέση στην ουρά... χαχαχα Άλλωστε αυτό δεν είναι το φυσιολογικό; Επιτέλους να περάσουν πρώτοι οι κωλόγεροι... και οι κωλόγριες... Για πόσο θα στερούν τη ζωή από τους νεότερους... τις θέσεις εργασίας... χαχχαχα μόλις άκουσα και μια ατάκα.... κι έχω μείνει «μισθός»!!!... χαχα!
Τελικά το πέρασα από κόσκινο και γράφωντας κατάλαβα ότι τελικά δεν έχω άποψη για το θάνατο!... Ούτε εγωιστικά το βλέπω... ούτε παράλογα/παραφύσει ούτε βέβαια κάθομαι και περιμένω τη σειρά μου! Λίγο αδιάφορος είμαι απέναντι στο θέμα, γιατί να ! μια μαλακία σκέφτηκα και ξέχασα για ποιο θέμα έγραφα!... χαχα άκου εκεί «μισθός»! χαχαχα... Λέτε κάθε που φοβάμαι να ‘χω στο νου μου ότι θα μείνουμε «μισθοί» από τις περικοπές... και να το ξεπερνάω; Γιατί όλοι έχουμε τέτοιες δικλείδες... άλλοι έχουν φυλαχτά... άλλοι έχουν πνευματικούς, εγώ πάλι....
Αυτό το χόλιγουντ, τι ξεκάρφωτη εικονική πραγματικότητα! Απουσίαζε παντελώς όταν χώρισα πρώτη φορά και έπρεπε να γυρίζω τη κασέτα πότε με τοrewind πότε με κανα bic (για να μη χαλάν οι μπαταρίες)... για να ακούω το SpaceDye Vest των Dream Theater ξανά και ξανά... απουσίαζε το χόλυγουντ και την ημέρα που συνάντησα τη γυναίκα της ζωής μου (έχουν πέσει και υπογραφές, μπορώ να σας επισυνάψω τη βεβαίωση ότι είναι η γυναίκα της ζωής μου)... ούτε τα πουλάκια τιτιβίζαν... ούτε απαλό πιάνο έπαιζε στο background... την είδα, είπαμε μια κουβεντούλα, ξαναειδωθήκαμε και προχώρησε το θέμα ... 7 χρόνια μετά παντρευτήκαμε... όχι μετά το διάλλειμα για κατούρημα/ ποπκορν κτλ... Αμ τη σκηνή που κρατάς αγκαλιά τη μικρή σου κόρη... και της τραγουδάς κι αυτή γλαρόκοιμάται ευτυχισμένη... ψέμα... ψέμα!!!!Ψ Ε Μ Α ! Το μωρό όταν μισογλαρώνει τα ματάκια του, από το σοκ που τα κατάφερες, αναπνέεις κάθε 6 ½ λεπτά και εννοείται πως το βουλώνεις δίχως δεύτερη κουβέντα! Ούτε καν τη βάζεις στη κούνια... Απλά την κρατάς... τί ευτυχία!... Τώρα που σκέφτηκα το μωρό θυμήθηκα και πως το κάναμε... αχ... παλιές καλές στιγμές... τι έλεγα; Α ναι, ουτε όταν κάνεις σεξ ακούγεται αυτό το κομμάτι που πάει –τσι κι μπαμ τσι Ου Α ου Α Ου!... τι να πεις... Motion Pictures... αυτό το bubble bath δε, καλά... που να ξέρω ότι πρέπει πρώτα να κάνεις ντουζάκι; Έβαλα Enya, άναψα και τα κεριά... στο δίλεπτο αναρωτήθηκα... τι κάνω μες στο βούρκο...;;;
Η καθημερινότητά μου είναι τόσο βαρετή που όταν ακούω ένα καινούριο τραγούδι ξεφεύγω κανονικά... κάπως έτσι την πάτησα με ένα gospel τραγούδι που διασκεύασε ο Johnny Cash λίγο πριν πεθάνει! There ain’t no grave that can hold my body down... αμέσως πλακώθηκα στα sms, mms, mtv, emails, chats..«Μάγκες; στην κηδεία μου, θέλω να ακούγεται στη διαπασών αυτό το κομμάτι και επίσης αυτή η «παρανοική» σκούπα που παίζουν τα τύμπανα θα ‘θελα να ‘ναι η κάθε φτυαριά!!.. Καταιγισμός... από απαντήσεις – Τί έπαθες πάλι ρε μαλάκα;... – Φτου φτου τι είναι αυτά που λές ρε φιλαράκι; – Κάτσε ρε μεγάλε... έχεις δει πολλά νεκροταφεία με δικό τους εξοπλισμό , στούντιο μόνιτορς... – Κι αν τελειώσει το κομμάτι και σε έχουμε μισοθάψει, σκούπα στα τύμπανα και φτυαριά; Δύσκολο μου ακούγεται... κτλ κτλ... ‘ντάξει μια εικόνα περιγράψαμε! Πείτε μου ποιός δεν έχει και από ένα τραγούδι για το κάθετί στη ζωή του... Πείτε μου ποιός από τα αγοράκια μετά από μια κουραστική ημέρα στη δουλειά δε βγάζει τα παπούτσια του, τις κάλτσες του σιγο-ψιθυρίζοντας το «η δουλειά κάνει τους άντρες» ...ποιά από τα κοριτσάκια μετά το σεξ, καθώς βάζει το καλτσόν της, τα παπούτσια της δε τραγουδάει το «και που λες ευτυχία , ευτυχία δε βρήκαμε», οκ... το χιούμορ μου μπορεί να σας θυμίζει «επιθεώρηση Δελφινάριου» αλλά το χω ζήσει κι αυτό...
Και αμέσως απολογείται «όχι ρε καμία σχέση, από το πρωί μου έχει κολλήσει....» και μένα μου είχε κολλήσει μια περίοδο μετά τα Χριστούγεννα το «σκάσε !! απ’τη σκέψη μου βγές δε μιλούν οι σκιές» αλλά στην κάρτα του Αγίου Βαλεντίνου, σου ‘γραφα για το φως απ’το μακρινό αστέρι που πήγε και κρύφτηκε στα μάτια σου.... α ...ρε ... γυναίκες... αφου είσαστε από την Αφροδίτη γιατί δε μένατε εκεί;
Έλεγα για το θάνατο...εύκολα τους ξεχνάμε! Στεναχωριέμαι που δεν είναι εδώ να δουν τι χάνουν... τα καλά και τα κακά... Ενώ έχω στο μυαλό μου το «κάθε πέρσυ και καλύτερα» πάντα σκέφτομαι ότι είναι κρίμα που για παράδειγμα ο Κυρ – Αλέκος (καθηγητής πληροφορικής) δεν είναι εδώ να δει την εξέλιξη του κυβερνοχώρου, θα το απολάμβανε! Σίγουρα.... βέβαια όπου και να ‘ναι μπορεί να με φασκελώνει, αφού αν ήταν εδώ θα ‘χε μείνει «μισθός» και αυτός και δε θα ‘ταν σε μια ηλικία που θα τον ένοιαζε ότι μπορεί να βρει τζάμπα porn ανα πάσα στιγμή!.. Δεν θέλω να θυμηθώ όλους αυτούς και αυτά που χάσανε μέχρι τώρα, αλλά θα ‘θελα να φανταστώ τι θα ‘χανα εγώ αν έφευγα τώρα για λίγο! Συγχωρέστε μου το μελό...
Την πρώτη Κυριακή θα βγουν οι εφημερίδες κι εγώ δε θα μαι εδώ να σχεδιάσουμε μαζί την εβδομάδα...
Τη Δευτέρα θα βγουν όλοι στο δρόμο να πάνε στη δουλειά τους κι εγώ δε θα ‘μαι εδώ να διαλέξουμε τα ρούχα που θα βάλεις, να βάλω το κολατσιό στη τσάντα σου....
Την Τρίτη, την ώρα που όλοι θα ‘ναι για ψώνια, δε θα ‘μαι εδώ να ψάχνουμε να παρκάρουμε... πάλι το ‘χασα να σε δώ στο μπαλέτο... αλλά τουλάχιστον μετά από λίγο πάλι είμαστε όλοι μαζί στο αυτοκίνητο και μιλάμε πάλι ταυτοχρόνως!
Την Τετάρτη, την ώρα που όλοι θα τρώνε το βραδυνό τους, δε θα ‘μαι εδώ να σε εξετάσουμε για τα μαθήματα της Πέμπτης... ούτε θα μαγειρέψουμε μαζί αγάπες μου... ούτε θα πλύνουμε μαζί τα πιάτα...
Την Πέμπτη, την ώρα που όλοι θα τσικνίζουν, εγώ δε θα ‘μαι εδώ να σας χαρώ, ντυμένους καρνάβαλους, γελαστούς... θα σας λείψει άραγε αυτό το αστείο που μιλάω περίπου όλη τη σαρακοστή κουβανέζικα / βραζιλιάνικα όπως το συνηθίζω και σου σπάω τα νεύρα;
Την Παρασκευή, την ώρα που όλοι θα σχολάνε, εγώ δε θα ‘μαι εδώ να τσακωθούμε... αυτή η εβδομάδα θα ναι άραγε το ίδιο κουραστική όπως αυτές που περνάγαμε μαζί;
Σάββατο..., ένα βήμα πριν επαναληφθεί η παραπάνω βαρετή διαδικασία... και εγώ θέλω τόσα πράγματα να κάνουμε μαζί... βρείτε λίγο χρόνο να με σκεφτείτε! Στις φωτογραφίες θα με βρείτε με γένια ή χωρίς, παιδί, μεγάλο, νέο αλλά παγωμένο... για αυτό σκεφτείτε με... κουβαλήστε με στο ταξίδι σας σαν αποσκευή και μπορεί να μεγαλώσω κι εγώ μαζί σας... άσπρες τρίχες!
Χα! ...όπως λέμε τρίχες κατσαρές! Τέλος το μελό! Εσείς τι καταλάβατε; Ότι θα μου λείψουν οι γυναίκες της ζωής μου, ή ότι εύχομαι να τους λείπω εγώ ... Εγωιστές είμαστε! Παρτάκηδες... Το σοκ του αποχωρισμού το καταλογίζω στον εαυτό μου και θα το ευχαριστηθώ όσο θα λείπω... αλλά την παράνοια δε θα τη δικαιολογίσω, ούτε το παραπάνω κείμενο... ούτε τις παραπάνω σκέψεις... Είπαμε χόλιγουντ ξε-χόλιγουντ είμαστε εδώ για να ‘μαστε! Δεν θέλει πολλά λόγια, μύξες, δάκρυα...
Έφυγα λοιπόν, έλειψα, ξανάρθα και τώρα που σας γράφω... ε εντάξει δεν συνέβη και τίποτα... πήγα κι ήρθα! Και προσέξτε το παράδοξο που συνέβη: Πέρναγαν τόσο αργά και βασανιστικά οι ώρες μακριά από τη κορούλα μου που απολαύσαμε όλο το ταξίδι πάρα πολύ! Και καλά περνάγαμε και δεν πέρναγε και η ώρα! Σούπερ!!! Άρα όταν έχεις κάτι να σε περιμένει το ταξίδι είναι ευχάριστο... τι ωραία... πάω να ανάψω ένα κεράκι στην εκκλησία! Και ο αποχωρισμός; Είπαμε δικαιολογούμε στον εαυτό μας κάθε υπερβολή... άλλωστε, άνετα θα το επαναλάμβανα αυτο το ταξίδι ... σε 18 χρόνια... Σόρρυ... αλλά δε μπορώ μακριά της!!!!!! Χωρίς πολλά λόγια ... Απλά δε μπορώ. Απλά.
Αλκιβιάδης
