Προσπαθώ όλο
το μετεκλογικό
διάστημα να
οργανώσω
την σκέψη μου.
Μάταια. Με τόσα τρισεκατομμύρια
λέξεων που
έχουν γραφτεί και
τόσα μπουρ-μπουρ
στους τηλεοπτικούς
και...
ραδιοφωνικούς δέκτες άντε να βγάλεις άκρη. Μύλος.
το μετεκλογικό
διάστημα να
οργανώσω
την σκέψη μου.
Μάταια. Με τόσα τρισεκατομμύρια
λέξεων που
έχουν γραφτεί και
τόσα μπουρ-μπουρ
στους τηλεοπτικούς
και...
ραδιοφωνικούς δέκτες άντε να βγάλεις άκρη. Μύλος.
Είναι και οι απανωτές συναντήσεις του προέδρου με τους πολιτικούς αρχηγούς. Σκέφτηκα να μαζέψω τα πρακτικά για να τα διαβάζω στην παραλία το καλοκαίρι αντί για οποιοδήποτε μυθιστόρημα.
Μιλάμε για πολύ όγκο και η πολλή πληροφορία δεν αφομοιώνεται παρά μόνο μετά από χρόνια όταν μετατρέπεται σε ιστορία για τις γενιές που έρχονται. Αυτές που θα αξιολογήσουν την εποχή και θα προσπαθήσουν να μην κάνουν τα ίδια λάθη με τους προγόνους τους. Πράγμα δύσκολο αφού η εξέλιξη γεννά ιστορία και κάθε εποχή έχει την εξελικτική της διαδικασία.
Η ιστορία που ζούμε τις τελευταίες μέρες έχει καταδείξει ότι το πρόβλημα έχει όνομα και λέγεται Τσίπρας.
Αυτό που θα γράψει η πραγματική ιστορία, αν και η ιστορία γράφεται πάντα από τους νικητές, ίσως αναιρέσει την σημερινή θεωρία. Πράγμα που εύχομαι γιατί ελπίζω ότι δεν θα υπάρξει άλλη μαύρη σελίδα, παρά μόνο λευκές, πρότυπες, να έχουμε να λέμε στα παιδιά μας ότι το περάσαμε και αυτό. Πέσαμε, χτυπήσαμε άλλα ξανασηκωθήκαμε και τραβήξαμε μπροστά.
Πρόβλημα λοιπόν ο Τσίπρας γιατί έχει στυλώσει τα πόδια και δεν συνεργάζεται με κανέναν, παρά μόνον με τους δικούς του όρους, κλείνοντας κατά τους αντιπάλους του, το μάτι στην διαφαινόμενη καταστροφή της πατρίδας. Πρόβλημα γιατί χρησιμοποιεί διγλωσσία, μιλάει ουτοπικά και δεν παίρνει σαφή θέση μπροστά στον κίνδυνο. Δεν βάζει πλάτη όπως λένε με γνώμονα την εθνική σωτηρία. Καταστρεφόμαστε και αυτός σκέφτεται πως θα πάρει μεγαλύτερο ποσοστό στις επόμενες εκλογές. Αυτός θα είναι ο αποκλειστικός υπεύθυνος για ένα ενδεχόμενο «ατύχημα» εθνικού επιπέδου.
Προσπαθώ ψύχραιμα να οργανώσω τη σκέψη μου, χωρίς παρωπίδες, χωρίς πολιτική σκέψη, χωρίς απόχρωση. Σαν ουδέτερος παρατηρητής, με βασικό γνώμονα τη λογική, που με τρόμο διαπιστώνω να απουσιάζει απ’ τη δημόσια ζωή.
Υποκειμενικά και όχι αντικειμενικά αλλά ψύχραιμα.
Σαν τον ψυχολόγο ή εσάς γιατρέ μου, που συναντάει ένα ζευγάρι που χωρίζει αλλά προσπαθεί ταυτόχρονα να σώσει τον γάμο του.
Ξετυλίγω λοιπόν το κουβάρι απ’ την αρχή.
Ο Σαμαράς πριν τις εκλογές διακήρυττε με στόμφο ότι η χώρα χρειάζεται αυτοδύναμη κυβέρνηση πάση θυσία και ήταν αποφασισμένος να κάνει απανωτές εκλογές για να πάρει καθαρή λαϊκή εντολή. Τότε δεν υπήρχε στον ορίζοντα ο ίδιος εθνικός κίνδυνος; Δεν ήταν το ίδιο δεδομένη η κρισιμότητα των στιγμών που ζούμε; Δεν έληγε το ομόλογο των 435 εκατομμυρίων ευρώ; Δεν ήταν σαφής η στάση των εταίρων απέναντι στο ελληνικό ζήτημα;
Ήρθε πρώτος στις εκλογές αλλά το ποσοστό μάλλον τον έκανε να ξεχάσει την προεκλογική ρητορική και από υπέρμαχος της αυτοδυναμίας έγινε φανατικός θιασώτης της κυβερνησίας με οποιοδήποτε κόστος.
Ο Βενιζέλος σαφώς πιο χαμηλών τόνων κατά την προεκλογική περίοδο –ξέροντας φυσικά ότι δεν είναι το φαβορί- τόνιζε ότι το ΠΑΣΟΚ είναι το μόνο κόμμα που μπορεί να εγγυηθεί τη σταθερότητα και να οδηγήσει τη χώρα, μετά από μια τριετία, σε απεμπλοκή απ’ το μνημόνιο.
Το ΠΑΣΟΚ ήταν για τον πρόεδρό του η μόνη ασφαλιστική δικλίδα για ένα καλύτερο αύριο. Μετά την εκλογική ήττα ως δια μαγείας, κατά τα λεγόμενα του, το κόμμα ήταν σάπιο και διαβρωμένο και ο πρόεδρος του παρήγγειλλε με συνοπτικές διαδικασίες τη διάλυση του και την επανίδρυση του για να χειριστεί τις μελλοντικές προκλήσεις και να διασφαλίσει την ύπαρξη του.
Σάπιο σύστημα ένα κόμμα που πήρε τις σημαντικότερες αποφάσεις των τελευταίων σαράντα ετών και ήταν υποψήφιο για να οδηγήσει στην έξοδο από την κρίση χειρίστηκε αν και σάπιο τα τελευταία τρία χρόνια.
Ο Κουβέλης πάλι, ακροβατώντας περίτεχνα ανάμεσα στην προεκλογική ρητορική του και τους συσχετισμούς που έχουν δημιουργηθεί, αποδεικνύεται σε Μέσι της πολιτικής ντρίμπλας αλλά ως άλλος Μέσι θέλει στη ενδεκάδα και τον Τσίπρα, όχι γιατί είναι καλός παίκτης και δεν μπορεί χωρίς αυτόν να «ζωγραφίσει» στο γήπεδο αλλά γιατί τον γουστάρει η εξέδρα.
Λέει ναι σε κάποια σενάρια, φοβούμενος και αυτός την ακυβενησία, αλλά με βασική προϋπόθεση την συμμετοχή του Τσίπρα, ο οποίος πάλι δεν θέλει λόγω δεσμεύσεων και σαφώς απ’ ό,τι καταλαβαίνω εκλογικής ετυμηγορίας. Την οποία σέβεται ο Κουβέλης και ζητάει επιτακτικά ως συγκυβερνήτη τον Τσίπρα. Με τον οποίο βέβαια διαφωνεί σε πολλά ο Βενιζέλος, ο οποίος όμως θέλει με το σάπιο όπως δήλωσε κόμμα του να συμμετάσχει σε μια κυβέρνηση με τον Σαμαρά ο οποίος αρχικά ήθελε μετά μανίας να κάνει εκλογές μέχρι να πάρει την αυτοδυναμία αλλά στήνει τον Τσίπρα στον τοίχο γιατί οδηγεί τη χώρα σε εκλογές επειδή πιστεύει κατά τη γνώμη του ότι θα πάρει ακόμα μεγαλύτερο ποσοστό.
Κι όλα αυτά ενώ ο Τσίπρας λέει ξεκάθαρα και στους τρείς, έχετε 168 βουλευτές, κυβερνήστε αφού θεωρείτε ότι η ακυβερνησία είναι καταστροφική. Έχετε κάθε δικαίωμα να το πράξετε χωρίς εμένα.
Μύλος. Χάθηκε η μπάλα. Φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη.
Γιατρέ μου, μετά από όλα αυτά που σας είπα δώστε μου μια πειστική εξήγηση. Γιατί φταίει για όλα ο Τσίπρας;
Βοηθήστε με να καταλάβω, θα τρελαθώ σας λέω…
