Μου ήρθε σε post
εκείνη την ώρα που
το μυαλό δεν έχει
πάρει εντελώς μπρος
απ’ το πρωινό
ξύπνημα. Την ώρα
που το τελευταίας
εσοδείας εκρηκτικό
κοκτέιλ πρώτου καφέ
και διαδικτύου
αντιμετωπίζει ένα...
πλήθος πληροφορίες, που δεν είσαι έτοιμος να δεχτείς, την ευάλωτη στιγμή που κάνεις το συναξάρισμα του χτες και το σχέδιο του σήμερα. «Η μόνη πατρίδα είναι η παιδική ηλικία»… Χα … κάτι μας είπες… παλιοοό… χμ, ίσως και ύποπτο, έως και κρυφοδιεθνιστικό παλαιάς κοπής, θα πει ο πιο πονηρός.
Ναι αλλά πάρτο και φόρεσέ το, την ώρα που η άνοιξη φέτος σαρκάζει την αμηχανία μας μπρος τις κάλπες και το αύριο. Τα αγριοκρινάκια και τα χαμόμηλα θ’ ανθίσουν ούτως ή άλλως -- για μας, δενξέρω…
εκείνη την ώρα που
το μυαλό δεν έχει
πάρει εντελώς μπρος
απ’ το πρωινό
ξύπνημα. Την ώρα
που το τελευταίας
εσοδείας εκρηκτικό
κοκτέιλ πρώτου καφέ
και διαδικτύου
αντιμετωπίζει ένα...
πλήθος πληροφορίες, που δεν είσαι έτοιμος να δεχτείς, την ευάλωτη στιγμή που κάνεις το συναξάρισμα του χτες και το σχέδιο του σήμερα. «Η μόνη πατρίδα είναι η παιδική ηλικία»… Χα … κάτι μας είπες… παλιοοό… χμ, ίσως και ύποπτο, έως και κρυφοδιεθνιστικό παλαιάς κοπής, θα πει ο πιο πονηρός.
Ναι αλλά πάρτο και φόρεσέ το, την ώρα που η άνοιξη φέτος σαρκάζει την αμηχανία μας μπρος τις κάλπες και το αύριο. Τα αγριοκρινάκια και τα χαμόμηλα θ’ ανθίσουν ούτως ή άλλως -- για μας, δενξέρω…
Το αμοντάριστο μυαλό κάνει τρίπλες κι αρχίζεις και βλέπεις όλες τις αρχηγάρες των κομμάτων, που σε βομβαρδίζουν με διλήμματα και τριλήμματα σαν πρωτάκια, δευτεράκια του Δημοτικού στην αυλή του σχολείου σου. Ένα απ’ όλα τα παιδάκια και συ. Με άσπρο γιακαδάκι και μπλέ ποδιά—ναι, οι περισσότεροι από τις αρχηγάρες την πρόλαβαν την ποδιά— με ελβιέλες και άσπρες κάλτσες. Στο διάλειμμα, υπό το άγρυπνο βλέμμα των επιτηρούντων διδασκάλων, εκείνη την ώρα της μικρής ελευθερίας που διαλέγεις συμμαθητές, φίλους, κολλητούς μ’ όλη την ανιδιοτέλεια και τη δοτικότητα των επτά, οκτώ χρόνων. Ποιον απ’ όλους και όλες τους αρχηγούς πολιτικών κομμάτων σ’ αυτό το φαντασιακό πάγωμα του χρόνου τους αλλά και του χρόνου σου, θα διάλεγες για παρεάκι;
Δεν θα μπω στον πειρασμό ν’ αντιστοιχίσω δημόσια σημερινά προφίλ με τις εικόνες που ένα μη επαρκώς τροφοδοτημένο με καφέ μυαλό μπορεί να πλάσει. Εκεί στην αυλή του σχολείου είναι όλοι. Ο στραβοκάνης ατσούμπαλος γόνος καλής οικογενείας, η ζαχαρομπουμπού με τις κοτσίδες, ο άμπαλος γεματούλης σπασίκλας, η «δεν παίζω μαζί σας, γιατί ο Λένιν…», ο φρεσκαδούρας ζεν πρεμιέ, ο θυμωμένος και από μόνος του ένα βιλαέτι, το γλειφτράκι κι ο μαρτυριάρης (κυρία, κυρία αυτός το έκανε…), ο «ππππνεύμα και ηθική», ο «όλα είναι αριθμοί» κι οι «κάντε πέρα μη σας πλακώσω».
Τα ερωτήματα μπερδεύονται με τις εικόνες επικίνδυνα. Ποιόν να πάρεις μαζί σου, στην ομάδα σου, όταν θα χωριστείτε για το δίτερμα; Σε ποιόν ή ποιάν θα εμπιστευτείς το κολατσιό σου την ώρα, που θ’ αρχίσει το παιχνίδι; Σε ποιόν θ’ αφήσεις τη μονάκριβή σου μπάλα, για να πας τουαλέτα; Ποιος θα ναι ο πιο γρήγορος στο κυνηγητό ή o πιο εύστοχος στα καλάθια; Ποιος θα ναι ο πιο αντοχικός στο «τσανταλίνα μανταλίνα» (οκ, «μακριά γαϊδούρα» το λένε χάμω κι είναι παιχνίδι σύμβολο πια καθώς σηκώνεις βάρη, που δε σου αναλογούν); Ποιόν ή ποιάν θ’ αφήσεις ν’ αντιγράφει απ’ το γραπτό σου στο διαγώνισμα; Εντέλει ποιός η ποια θα είναι ο δικός σου, ο εκλεκτός σου; Σαν πολλοί φλωρούμπες και βουτυρομπεμπέδες μαζευτήκαμε, θα σκεφτείς, μπρος στη δυσκολία της απόφασης και την κρισιμότητα της στιγμής, καθώς όπου να ναι ο επιστάτης θ’ αρχίσει να χτυπά το κουδούνι, γιατί η ώρα πάντα έρχεται. Κι όμως κάποιος πρέπει να ναι ο διαλεχτός, το παρεάκι, ο δικός σου, αυτός που θα ναι και την επόμενη μέρα εκεί για να τσουλήσει το κάρο...
Δεν θα μπω στον πειρασμό ν’ αντιστοιχίσω δημόσια σημερινά προφίλ με τις εικόνες που ένα μη επαρκώς τροφοδοτημένο με καφέ μυαλό μπορεί να πλάσει. Εκεί στην αυλή του σχολείου είναι όλοι. Ο στραβοκάνης ατσούμπαλος γόνος καλής οικογενείας, η ζαχαρομπουμπού με τις κοτσίδες, ο άμπαλος γεματούλης σπασίκλας, η «δεν παίζω μαζί σας, γιατί ο Λένιν…», ο φρεσκαδούρας ζεν πρεμιέ, ο θυμωμένος και από μόνος του ένα βιλαέτι, το γλειφτράκι κι ο μαρτυριάρης (κυρία, κυρία αυτός το έκανε…), ο «ππππνεύμα και ηθική», ο «όλα είναι αριθμοί» κι οι «κάντε πέρα μη σας πλακώσω».
Τα ερωτήματα μπερδεύονται με τις εικόνες επικίνδυνα. Ποιόν να πάρεις μαζί σου, στην ομάδα σου, όταν θα χωριστείτε για το δίτερμα; Σε ποιόν ή ποιάν θα εμπιστευτείς το κολατσιό σου την ώρα, που θ’ αρχίσει το παιχνίδι; Σε ποιόν θ’ αφήσεις τη μονάκριβή σου μπάλα, για να πας τουαλέτα; Ποιος θα ναι ο πιο γρήγορος στο κυνηγητό ή o πιο εύστοχος στα καλάθια; Ποιος θα ναι ο πιο αντοχικός στο «τσανταλίνα μανταλίνα» (οκ, «μακριά γαϊδούρα» το λένε χάμω κι είναι παιχνίδι σύμβολο πια καθώς σηκώνεις βάρη, που δε σου αναλογούν); Ποιόν ή ποιάν θ’ αφήσεις ν’ αντιγράφει απ’ το γραπτό σου στο διαγώνισμα; Εντέλει ποιός η ποια θα είναι ο δικός σου, ο εκλεκτός σου; Σαν πολλοί φλωρούμπες και βουτυρομπεμπέδες μαζευτήκαμε, θα σκεφτείς, μπρος στη δυσκολία της απόφασης και την κρισιμότητα της στιγμής, καθώς όπου να ναι ο επιστάτης θ’ αρχίσει να χτυπά το κουδούνι, γιατί η ώρα πάντα έρχεται. Κι όμως κάποιος πρέπει να ναι ο διαλεχτός, το παρεάκι, ο δικός σου, αυτός που θα ναι και την επόμενη μέρα εκεί για να τσουλήσει το κάρο...
Η άνοιξη, ο πρωινός καφές , οι εκλογές και το διαδίκτυο είναι τελικά ασύμβατα έως επικίνδυνα πράγματα στο ξεκίνημα της μέρας--μέχρι που μπορεί να σε τρελάνουν. Άκου κοτζάμ μαντράχαλος με μπλέ ποδιά… Ποιόν θα ψηφίσουμε είπαμε;
