Παρακολουθώντας
μια γνώριμη ερωτική παράσταση.
Η φίλη μου η Σ είναι
μια πολύχρωμη και φουντωτή ύπαρξη, που σπάνια ενδιαφέρεται
για κάτι πέρα από τις
τσάντες και τα παπούτσια
της παραπάνω από δέκα λεπτά.
Ναι, εντάξει, αναγνωρίζει ότι η πολιτική και η οικονομία έχουν μια κάποια σημασία, αλλά εφόσον δεν μπορεί να φορέσει καμία από τις δυο προτιμάει να ασχοληθεί με την ανθρώπινη ουσία, όπως το ένστικτό της την πλάθει και την προσδιορίζει. Υπό το διαυγές φως του θαλάμου σολάριουμ, την τρυφερή υφή της prada και την αιχμηρή διεισδυτικότητα της δεκαεξάποντης γόβας.
μια γνώριμη ερωτική παράσταση.
Η φίλη μου η Σ είναι
μια πολύχρωμη και φουντωτή ύπαρξη, που σπάνια ενδιαφέρεται
για κάτι πέρα από τις
τσάντες και τα παπούτσια
της παραπάνω από δέκα λεπτά.
Ναι, εντάξει, αναγνωρίζει ότι η πολιτική και η οικονομία έχουν μια κάποια σημασία, αλλά εφόσον δεν μπορεί να φορέσει καμία από τις δυο προτιμάει να ασχοληθεί με την ανθρώπινη ουσία, όπως το ένστικτό της την πλάθει και την προσδιορίζει. Υπό το διαυγές φως του θαλάμου σολάριουμ, την τρυφερή υφή της prada και την αιχμηρή διεισδυτικότητα της δεκαεξάποντης γόβας.
Τα αγόρια τις περισσότερες φορές δεν είχαν ιδιαίτερη σημασία για τη φίλη μου, δεδομένης της συνήθους ανικανότητάς τους να εκφέρουν γνώμη για τη νέα κολεξιόν της Jessica Simpson αφενός και της αδυναμίας τους να σταθούν αντάξια των κοινωνικών της standards, αφετέρου. Γενικά, η Σ ανήκει στην συνομοταξία των ανθρώπων που εξαρτούν την ερωτική τους τελείωση από την πρόθεση και προθυμία των άλλων να τους πλησιάσουν και να τους κάνουν χρυσούς. Η ίδια είχε πάντα πολύ καλύτερα πράγματα να κάνει από το να κυνηγήσει ό, τι (μπορεί να) της αρέσει, όπως να τρώει κρέπα στις δυο η ώρα το πρωί μόνη της, παρακολουθώντας τις επαναλήψεις του Μη Μου Λες Αντίο.
Πάντα της έλεγα πως ο λόγος για τον οποίο τα ειδύλλιά της κρατούν όσο μπορεί να κρατηθεί ακίνητος και ο λαιμός της Μιμής Ντενίση, είναι ότι στην πραγματικότητα τα σαμποτάρει. Δημιουργεί προβλήματα εκ του μηδενός, πλάθει καταστροφικά σενάρια χωρίς λόγο και τερματίζει τα πάντα πριν την ώρα τους επειδή προτιμάει να μένει αξύριστη δυο εβδομάδες από το να μεταμορφωθεί εκουσίως σε επαγγελματία γκόμενα κάποιου. Εν μέρει έχει δίκιο που αρνείται να περιβληθεί τον ανόητο μικροαστικό τύπο της ερωτικής υποτέλειας, αλλά από την άλλη μπερδεύει την δικαιολογημένη ιδεολογική αντίθεση με το βολικό άλλοθι της βαρεμάρας. Κάπου στην πορεία της προς την ενηλικότητα (ήταν μια μακρά και επίπονη διαδικασία) έχασε τα κίνητρα και τους στόχους της και δεν την ένοιαξε πολύ η απώλεια.
Πριν από ένα χρόνο και κάτι, η Σ γνώρισε ένα αγόρι καθόλου διαφορετικό από τα άλλα. Θα μπορούσα να πω ότι το αγόρι αυτό αποτελεί την επιτομή της ιδεατής στατιστικής κανονικότητας και ίσως αυτός να ‘ναι και ο λόγος που η φίλη μου “αποφάσισε” να του δώσει αξία θαυματουργής χολής νεραϊδομονόκερου. Ξαφνικά η Σ έπαθε κάποιου είδους ψύχωση με τον Π και η ολοένα πιο αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του προς εκείνη απλώς επέτεινε την ψυχοσωματική της πόρωση και εξάρτηση.
Τυχαίες μεταμεσονύχτιες βόλτες μπροστά από το σπίτι του.
Εξαντλητική και άγρυπνη κατασκοπεία κάθε facebook profile που μπορεί να παράσχει την παραμικρή πληροφορία γι’ αυτόν.
Αυθόρμητες γνωριμίες με άσχετους ανθρώπους που τυχαίνει να τον γνωρίζουν.
Αναφορά του ονόματός του με σχετικότατες αφορμές όπως “Τί θα φάμε σήμερα;” ή “Δεν το έχουμε σε μπλε, θέλετε να δοκιμάσετε σε μαύρο;”
Αυτοκτονικές τάσεις πάνω από το καυτό τηγάνι.
Δολοφονικές τάσεις μετά το σερβίρισμα του περιεχομένου του (αυτό είναι άσχετο αλλά έπρεπε να το πω).
Η κατάσταση της Σ άρχισε να βαίνει άκρως ανωμάλως και τίποτα στη συμπεριφορά και στις ψυχικές διαθέσεις της δεν θύμιζε τον παλιό της εαυτό. Πλέον τα πάντα άρχισαν να στρέφονται γύρω από τον Π. Πριν πάω στο σπίτι της έπρεπε να περάσω από όλα τα μέρη που τυχόν σύχναζε μήπως και τον δω να κάνει κάτι άξιο αναφοράς, όπως να ξύνει το φρύδι του ή να ρουθουνίζει υπαινικτικά. Πριν κοιμηθώ έπρεπε να σκεφτώ τουλάχιστον τρεις έξυπνους τρόπους να του προτείνει να βγουν για καφέ, χωρίς να προδώσει την ανυπομονησία και το ασίγαστο πάθος της. Έχω δε, βάσιμες υποψίες πως γέμισε το πορτοφόλι της με νηπιακές φωτογραφίες του και το σαμπουάν της με στάλες από τον καλοκαιρινό του ιδρώτα.
Δεκάδες φορές προσπάθησα να της επιστήσω την προσοχή για τη νοσηρότητα του τέλματος στο οποίο είχε υποπέσει, αλλά αυτή προτιμούσε να διαιωνίζει την εκκρεμή σχέση της με τον Π. Πότε κανόνιζαν να βρεθούν, πότε συναντιούνταν τυχαία και αγνοούσε ο ένας τον άλλο. Τη μία έκανε πως τον έχει ξεχάσει, την άλλη δάκρυζε όταν έβλεπε γιασεμί γιατί της θύμιζε τον τρόπο που ο Π φόραγε τη γραβάτα του. Ο κύκλος της συναινετικής παραδοξότητας δεν έλεγε να κλείσει κι αυτό ήταν απολύτως λογικό, αφού η Σ, όπως και τόσες άλλες γυναίκες αρνείτο να μιλήσει στα ίσα και να πει στον Π ότι τον θέλει.
Πάντα πίστευα πως ενώ οι γυναίκες αρέσκονται στο να μιλάνε με τις ώρες για τα συναισθήματα και τις σχέσεις τους, είναι εκείνες που θα μιλήσουν τελευταίες ευθέως και χωρίς περιστροφές για κάτι συγκεκριμένο. Από την άλλη οι άντρες βαριούνται τις φιλολογικές ενατενίσεις, αλλά όταν καίγονται από επιθυμία να εκφράσουν κάτι, θα εκτεθούν κι ας τους βγει και σε κακό. Γι’ αυτό και μια ζωή βγαίνουν χαμένοι επικοινωνιακά, ακόμη κι όταν έχουν δίκιο. Σε όλες τις ταινίες άλλωστε, το δακρυσμένο πλάνο του προδομένου εραστή απεικονίζει τη γυναίκα πρωταγωνίστρια και όχι τον άντρα.
Όλα αυτά ίσχυαν μέχρι προχθές. Η Σ έφτασε πια στα όρια των αντοχών της και μετά από έναν ολόκληρο χρόνο επαμφοτερίζουσας στάσης και ρευστών ερωτικών διαβουλεύσεων αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα χέρια της. Διέψευσε πανηγυρικά κάθε σεξιστικά δυσοίωνη πρόβλεψή μου και έβαλε ένα μικρό λιθαράκι στην κάμψη ενός πανάρχαιου στερεοτύπου, που θέλει τη γυναίκα έρμαιο της κοινωνικά επιβεβλημένης παθητικότητάς της. Άρπαξε τον Π από το χέρι, τον πήγε στο σπίτι της και του είπε δυο λέξεις που γεφύρωσαν ιδανικά την ανεξέλεγκτη συναισθηματική φόρτιση και την χαμένη, κρυστάλλινη ευθύτητα που όλοι ευαγγελίζονται αλλά κανείς δεν τολμάει να ενσαρκώσει: ΣΕ ΓΟΥΣΤΑΡΩ. Η αλήθεια βέβαια είναι πως εκστόμισε τη φράση περισσότερες φορές απ’ όσες έπρεπε -νομίζω ο Π φοβήθηκε λίγο- αλλά η ουσία είναι πως κατέστησε επιτέλους σαφή τα αισθήματά της και εμφανείς τις προθέσεις της.
Δεν μπορώ να περιγράψω πόση ικανοποίηση έλαβα από αυτή την εξέλιξη. Για μένα η πλήρης και ευάλωτη διαπροσωπική διαφάνεια είναι ανεκτίμητο αγαθό και το κλειδί για κάθε ελαττωματική σχέση. Ακόμα κι αν αυτή δεν έχει γεννηθεί. Ο φόβος της απόρριψης και η σύγχρονη τρομοκρατία του ενοικιαζόμενου φαίνεσθαι καταδυναστεύουν κάθε πτυχή των ανθρώπινων επαφών, με αποτέλεσμα το δικαίωμά μας στην προσπάθεια, το δικαίωμα στο δικαίωμα, να αποτελεί πλέον σπάνια παραχώρηση του συμπλεγματικού εαυτού μας. Δεν υπάρχει νόημα στην εκ του ασφαλούς στρατηγική. Ακόμη κι αν αυτή ευδοκιμήσει, θα φέρει μετρημένα αποτελέσματα και λογιστικά αποτιμητά κέρδη. Ό, τι πρέπει δηλαδή για μια εμπορική επιχείρηση. Πόσοι από μας όμως θέλουν να ζουν έτσι;
Για την ιστορία, ο Π είπε στην Σ πως τη συμπαθεί ( η απάντηση που όλοι φυσικά θέλουμε να ακολουθήσει μετά την βροντερή παραδοχή του έρωτά μας), αλλά δεν ενδιαφέρεται για κάτι σταθερό. Ποιός νομίζετε ότι κέρδισε;
