Τί; Δεν σας έχει τύχει, σε ένα τσακωμό
για παράδειγμα, να νιώθεις ότι δεν τα
έχεις πει όλα, και τρώγεσαι να πεις
και κάτι ακόμα;...Έτσι λοιπόν σήμερα
ένα χρόνο ακριβώς μετά την αναγγελία
της βέσπας κάθομαι και διαβάζω μερικά
από τα προηγούμενα κείμενα ... κάπου
γράφω (μεθυσμένος ήμουν;) ότι
το ομορφότερο θέαμα της ζωής μου
ήταν κάτι πυγολαμπίδες, κάτι μέλισσες
«και συ που δε με θέλησες» ...
και κάτι τέτοια !
Όχι! Έχει πάει 1800μ και μπροστά μου αντικρύζω το πιό ωραίο θέαμα της ζωής μου, εκείνο που μου έκοψε τα πόδια, τη μιλιά! Ήταν όταν βγήκες από το αυτοκίνητο... ενώ εγώ σε κοιτούσα απ’ τα σκαλιά! (αγία μαρίνα, 2008).
για παράδειγμα, να νιώθεις ότι δεν τα
έχεις πει όλα, και τρώγεσαι να πεις
και κάτι ακόμα;...Έτσι λοιπόν σήμερα
ένα χρόνο ακριβώς μετά την αναγγελία
της βέσπας κάθομαι και διαβάζω μερικά
από τα προηγούμενα κείμενα ... κάπου
γράφω (μεθυσμένος ήμουν;) ότι
το ομορφότερο θέαμα της ζωής μου
ήταν κάτι πυγολαμπίδες, κάτι μέλισσες
«και συ που δε με θέλησες» ...
και κάτι τέτοια !
Όχι! Έχει πάει 1800μ και μπροστά μου αντικρύζω το πιό ωραίο θέαμα της ζωής μου, εκείνο που μου έκοψε τα πόδια, τη μιλιά! Ήταν όταν βγήκες από το αυτοκίνητο... ενώ εγώ σε κοιτούσα απ’ τα σκαλιά! (αγία μαρίνα, 2008).
Είναι αργά.
Πλησιάζουν τα χαράματα.
Κι εγώ νιώθω σαν να με έχουν βάλει να λύσω σταυρόλεξο με το ζόρι!
Ψάχνω να χωρέσω τις απαντήσεις εκεί που πρέπει! Σε αριθμημένα κουτάκια! Δε μου βγάινει ούτε η «ορθογραφία» ούτε μου βγαίνει και η «εικονιζόμενη» αλλά θα βάλω όλες τις πολύπλοκες σκέψεις στην άκρη και θα αφήσω πάλι ελεύθερο τον εαυτό μου! Όχι να σκέφτεται αλλά να νιώθει και θα αρχίσω ευθυς - αμέσως να γράφω.... «έτσι με κάποιον να μιλάω»!! Γιατί νιώθω τη ζωή μου «μαζί της» σαν μια μεγάλη, πλούσια, γεμάτη μέρα... Ωραία μέρα... μέρα απ’ αυτές τις χαλαρές, τις ανεβαστικές που «νιώθεις» την πτώση που θα ρθει αλλά όχι σήμερα.... όχι ακόμα, όχι τώρα...!! Ας τα πάρουμε λοιπόν τα πράγματα απ’την αρχή... κι ας πούμε ... ότι η αρχή είν’ το πουρνό!! ...
Είναι 06.00πμ το πρωί! Στραβοκάθομαι στην ψάθα, μόλις ξύπνησα! Άνοιξα τη σίτα της σκηνής, στρίβω τσιγάρο και πίνω από ένα ζεστό μπουκάλι νερό! Τα μαλλιά μου είναι άνω κάτω, μπλεγμένα, μακριά, σκέτο βάσανο... χαζεύω το κύμα που σκάει λίγο μακριά από τα πόδια μου, η στάθμη της θάλασσας τελικά δεν άγγιξε ούτε καν τα πασαλλάκια... τουλάχιστον όχι ακόμα!!!(κύθνος 2007).
Είναι 07.00πμ, έχω ποτίσει, έχω μαζέψει το σπίτι από τη χθεσινή κρεπάλη, έχω κάνει ντουζάκι, έχω ντυθεί κολόνιες, έχω φτιάξει το καφεδάκι μου σε πλαστικό ποτηράκι (για να το πάρω μαζί μου) και κάθομαι στο μπαλκόνι. Βλέπω το δασάκι και δίνω στον εαυτό μου άλλα τρία λεπτά... έπειτα σηκώνομαι, κλειδώνω την πόρτα της κουζίνας, έρχομαι σου δίνω ένα φιλί, μου χαμογελάς!... και φεύγω για τη δουλειά, να προλάβω τη κίνηση στους δρόμους του Πειραιά! (βάρκιζα, 2009).
Έχει πάει 08.00πμ και κλασσικά όπως κάθε πρωί έχω ξυπνήσει, ο προκομμένος φοιτητής (με ξυπνητήρι φυσικά), έχω ήδη φτιάξει ελληνικό, έχω βάλει σιγανά να παίζει κέλτικη μουσική, έχω ήδη κάνει ένα τσιγάρο έξω στο μπαλκονάκι παρέα με τους γλάρους (να ουρλιάζουν εκείνοι ασταμάτητα) και βρίσκομαι μπροστά στον υπολογιστή... έχουν περάσει 10 λεπτά; Με το ζόρι!... μου φαίνεται ήρθε η ώρα να πάρω το πρωινό μου υπνάκο στην αναπαυτική μου καρέκλα!(πλύμουθ, 2004).
Έχει πάει 09.00πμ και ακούω: « - Καλά, δε ντρέπεσαι που κάτω από το γκρι πουλόβερ φοράς το μαύρο t-shirt των Black Sabbath στη δουλειά; Πες ότι λερώνεσαι...»... Η απάντηση; « - Μπορώ να δανειστώ τη μαύρη εσάρπα σου; – Γιατί; –Σε περίπτωση που λερωθώ θα τρέξω στη τουαλέτα σαν τον Κλαρκ Κεντ θα σκίσω το πουλόβερ θα βγάλω το παντελόνι μου και θα βγω έξω με μαύρες κάλτσες, το μάυρο μποξεράκι μου, τη μπλακ σάμπαθ μπλούζα και τη μπέρτα σου!!!» (άλιμος, 2010).
Ένα από τα πιο ενοχλητικά παιχνίδια που παίζουμε με τη γυναίκα μου κάθε πρωί είναι το παιχνίδι «τί να φορέσω σήμερα;» Εγώ δεν παίζω, αυτή παίζει μόνη της ... Αυτή το παρουσιάζει , αυτή διαγωνίζεται και επίσης αυτή κερδίζει τις περισσότερες φορές...αφού της κάνω το χατήρι συστηματικά και δεν ανακατεύομαι. Καμμιά φορά άμα έχω ξυπνήσει στραβά, παρουσιάζω κι εγώ το τηλεπαιχνίδι «καλά τι φοράς;» ...που είναι πάνω κάτω το ίδιο στυλ αλλά στη πιο «ρουκ ζουκ» έκδοση... Δηλαδή τη βαράω στη πλάτη, γυρνάει , της λέω «καλά ...; τι φοράς; ....» κι αυτή τρέχει γρήγορα να αλλάξει και να παρουσιάσει το δικό της τηλεπαιχνίδι πάλι... «τί να φορέσω σήμερα;»... οι προθέσεις μου είναι να την μειώσω... ξέρετε με ένα μηδείαμα... καλά , πως είσαι έτσι ντυμμένη... αλλά αυτή... εκεί σταθερή... κεφάτη... καλλιστεία!! Δεν με νοιάζει ρε αδερφέ τι θα φορέσω σήμερα.... Και χθες τυχερό ήταν που φόρεσα το ίδιο χρώμα κάλτσες !!! έτσι όπως της άρπαξα από τον λόφο των ασιδέρωτων ... Έχετε πάει στο Tate Modern Museum του Λονδίνου; Να πάτε ! Έχει μια γεύση από το σπίτι μου! Αλλά η αλήθεια να λέγεται... η εμφάνιση είναι όπως και να το κάνουμε σημαντική... όπως το σώμα που λένε ότι είναι ο ναός του πνεύματος.... έτσι πιστεύω και το ντύσιμο παίζει μεγάλο ρόλο!... είναι η ακρόπολη του ναού! Να... τώρα που σας γράφω φορώ την μπλούζα των Beatles την ώρα όπου διαβαίνουν την Abbey Road, κάτω από το πανάκριβο πουκάμισό μου... Α ρε και να ξέρατε ποιος κρύβεται κάτω από τα πανάκριβα μου ρούχα!... ο τιμωρός του ταμπούρου... ο Ρίνγκο!
Πότε πήγε 10,00πμ; Βρίσκομαι ακριβώς έξω από τη πόρτα και κοιτώ απ’το τζάμι! Ακούω αχνά τη νοσοκόμα: - Κύριε έχετε κιτρινίσει, αν δεν αισθάνεσθαι καλά, μην κοιτάτε! Θυμάμαι αυτομάτως την ατάκα που μου έχεις πει... «όταν φτάνεις σε επίπεδο να αγαπάς τον άλλον τόσο πολύ νιώθεις το πόνο που νιώθει σε πολύ υψηλά επίπεδα...», τι να σου πω... ένιωσα ένα πολύ κρύο υγρό να κυλάει στην σπονδυλική μου στήλη! (μαιευτήριο «Μητέρα», 2010).
Είναι 11.00πμ κι εγώ αποφεύγω να πάω μαζί τους! Είμαι στο μπαλκονάκι του ξενοδοχείου και θέλω να ξεκλέψω λίγο χρόνο για να «’μαστε μαζί» ....κι ας ήμαστε μίλια μακριά! Ανάβω το ένα τσιγάρο μετά το άλλο! Γράφω, γράφω, γράφω σα τρελός!... Στα ακουστικά μου «THE HARP COLLECTION» της φίλης μου της Μαρίνας! Για μία και μοναδική φορά στη ζωή μου, ποτέ άλλοτε, που το μυαλό μου ακολουθεί και προλαβαίνει το χέρι μου...! Και με μιας... ΤΟ τελείωσα! Σε ήξερα μόλις δύο μήνες... ήταν νωρίς, δεν γινόταν να σου πω ή ακόμα και να σκεφτώ πως «σ’αγαπώ»! Έτσι λοιπόν σου έγραψα ένα παραμύθι! Το ‘χεις ακόμα; Εκείνο που λέει ότι εγώ γεννήθηκα στην μια και ‘συ στην άλλη μεριά του «ουράνιου τόξου» λίγο μετά τη βροχή... έτσι αντιλαμβανόμουνα το γραφτό, τότε!... Και πως με ξεγελούσε η καμπύλη του... και άργησα τόσο να σε βρω... και ζήσαν αυτοί καλύτερα; (αντίμπς, 2001).
Είναι 12.00 κάνουμε διάλειμμα και τρώω με μανία ένα μάφιν, για να προλάβω να κάνω ένα τσιγάρο! Είμαι τόσο χαρούμενος, γεμάτος που ούτε καν σκέφτομαι να σου τηλεφωνήσω... Νιώθω την ανάγκη της νικοτίνης να νικά πανηγυρικά την ανάγκη που έχω να σε ακούσω (όχι να σου μιλήσω)! Όταν ξεμπερδέψω μετά από 8-9 ώρες, θα είναι 20.00 – 21.00 εδωπέρα και ίσως να καταφέρουμε να μιλήσουμε... τι ώρα όμως θα είναι εκεί; Πάλι τα ίδια.... δε μου κάθεται με τίποτα αυτό το θέμα με την αλλαγή της ώρας! Το τζετλαγκ δε... άστα, κάθομαι μονάχος μου μέχρι τα ξημερώματα και διαβάζω! Το δωμάτιο φωτίζεται από καλοκαιρινές αστραπές, κι εγώ απολαμβάνω τη μοναξιά μου! (ουάσιγκτον, 2005).
Είναι 01.00μμ και καθόμαστε σε ένα καφέ με την Όλγα! Βλέπουμε κλήση στο κινητό να ξεκινάει με +44! Περάσαμε και τα μαθήματα του 2ου έτους, ακόμα ένα και θα πάρουμε το πτυχίο μας.... Περίεργο ε; Να είσαι διακοπές, να περνάς καλά και να σου λένε ότι ο κόπος σου δεν πήγε άδικα!... Τί ωραία... Μα πιο ωραίο απ’ όλα; Να μοιράζεσαι το ίδιο ακριβώς συναίσθημα και με τον άλλον! Πόση ευτυχία; Άνεργοι, άφραγκοι, μα νέοι και ωραίοι! Αγαπημένοι, ζωντανοί μα στριμωγμένοι.... στι; σκηνές τα καλοκαίρια, τους χειμώνες στις φοιτητικές εστίες ... «Καμαρούλα μια σταλιά, δύο mp3» που λέει και η νέα γενιά! (κεφαλονιά, 2003).
Ένα από τα πιο ενοχλητικά παιχνίδια που παίζουμε με τη γυναίκα μου κάθε που είμαστε στο αυτοκίνητο είναι το παιχνίδι «με τα τραγούδια»! Ποτέ μα ποτέ δεν θα το αναζητήσω αλλά όταν μου το προτείνει μία στις τρεις συμφωνώ και παίζοντάς το τσούκου τσούκου μπαίνω κι εγώ στο τριπάκι και γουστάρω! Αλλά τις πιο πολλές φορές το βαριέμαι, δε σας το κρύβω και συχνά κλείνουμε με την ατάκα «έλα νίκησες»! Το παιχνίδι με τα τραγούδια λοιπόν: αρχίζει η καλή μου να τραγουδά ένα ελληνικό κομμάτι (απ’ όλα τα ρεπερτόρια) εγώ θα κρατηθώ από μία λέξη του κομματιού, θα την διακόψω και θα αρχίσω να τραγουδώ το νέο κομμάτι που θα εμπεριέχει τη λέξη που διάλεξα! Ίσως ακούγεται εύκολο αλλά δεν είναι! Πολλές φορές, δε σας το κρύβω, κλέβω και βγάζω δικά μου κομμάτια αλλά και πάλι δε πτοείται!...άλλες το καταλαβαίνει και το προσπερνάει άλλες το καταλαβαίνει και τα «διαλάει» όλα!... Θυμάμαι μία από τις φορές που είχα νικήσει... όταν ξαφνικά άκουσα τα κάλαντα.... «Άγιος Βασίλης έρχεται... Βαστάει εικόνα και χαρτί ζαχαροκάντιο ζυμωτή χαρτί και καλαμάρι...» !!!! Έπειτα από πολύ ώρα που άκουγα τα κάλαντα κατάφερα να την διακόψω με το «Να ζήσεις Βασίλη και χρόοοοονια πολλά!....να ένας σοφός!»
Έχει πάει 02.00μμ και έχει μια αφόρητη ζέστη! Περπατάμε ανάμεσα στα στενά και φτάνουμε στο «χύμα». Ησυχία... όλοι κοιμούνται! Εμείς ξεκινάμε με καφέ...τάβλι, που και που διακόπτουμε... εγώ χαζεύω ένα βιβλίο των Pink Floyd με τους στίχους (αμ δε το παίζεις το παιχνίδι στα αγγλικά, να δούμε ποιός μετράει;!!!), το βρήκα εκεί «χύμα». Εσύ ενώ τις περισσότερες φορές κάτι διαβάζεις, σε πιάνω με την άκρη του ματιού μου να χαζεύεις «προς το άπειρο». Έτσι ξεκινούν οι μεγαλύτερες ανακαλύψεις... παρατηρώντας μεγέθη – συνειδητοποιώντας / αντιλαμβάνοντας το «άπειρο»... Είμαστε στην ηλικία που μας πείθει η ιδέα να τα παρατήσουμε όλα και να ανοίξουμε «κι εμείς» το δικό μας μαγαζί... κάπου κάτω απ’του διαόλου τα φρύδια σε ένα νησί... και να φωνάζουμε τους μουσικούς που μας αρέσουν να παίζουν ζωντανά! Μας πείθει και η ιδέα να φύγουμε για την αφρική... εκεί που η ανάγκη δεν γνωρίζει σύνορα!... Λες να το κάνουμε τελικά; (αμοργός, 2004).
Είναι 03.00μμ και έχουμε ψωνίσει από ένα γλυκάκι ο καθείς! .. Και καθόμαστε στο παγκάκι σα «γριές» και σχολιάζουμε τα πάντα και τους πάντες... ό,τι κινείται! Περνάει η ώρα πολύ γρήγορα, παρ’όλο που είμαστε κουρέλια, κατευθυνόμαστε πια προς τη παλιά πόλη για να φάμε στο Pasta Bar. Είμαστε κουρέλια , ξενύχτηδες, όλο το βράδυ διαβάζαμε, γράφαμε, εντάξει προλάβαμε και την παραδώσαμε την εργασία! Σε λίγο θα χουμε γυρίσει σπίτι και θα κοιμόμαστε... Τη γλυκιά (ξε)κούραση ήταν αυτή!Δέκα χρόνια μου πήρε να καταλάβω ότι η κάθε μία έννοια αλλάζει νόημα με τα χρόνια!...Κούραση;... Τότε;; (μπάρμπικαν, 2002).
Έχει πάει 04.00μμ ...τέσσερις παρά; Είμαστε στο αυτοκίνητο, κοντά στο «Ήρα» και χτυπάει πάλι το κινητό σου. Σε καλούν από μια δουλειά!! Σε προσέλαβαν τελικά! Είμαστε και οι δύο παγωμένοι, χαρούμενοι αλλά κοκκαλωμένοι σα σταλαγμίτες! Βγήκαμε να γιορτάσουμε που φεύγω τη Δευτέρα για στρατό και τελικά θα γιορτάσουμε και τη πρώτη σου δουλειά! Θυμάσαι που αφήσαμε και οι δύο κάτω ό,τι κρατούσαμε και πήραμε κομπιουτεράκι και υπολογίσαμε τον πρώτο σου μισθό; ήταν τέλος του μήνα; Ή ήταν πράγματι τόοοοοσο μικρός; (λεωφόρος αλίμου, 2005).
Είναι 05.00μμ και αφού μόλις που σηκωθήκαμε από το κρεβάτι αποφάσισα να την πέσω λίγο... στο... κρεβάτι! Ακολουθείς κι εσυ! Πλησιάζει ο καιρός και αφού έχει πάρει τηλέφωνο σε όλα τα νυφικάδικα, σε όλα τα κέντρα, συζητάμε για το playlist του γάμου... Δεν αντέχω να μου λές ότι θες να χορέψουμε το theme του Dirty Dancing και να μη σηκωθώ, να ανασηκώσω τους γιακάδες της μπλούζας μου και να μην κοπιάρω κατά γράμμα τις κινήσεις του συγχωρεμένου Swayze!!!!!!...αφού μπορώ! Γιατί γελάς; (μυτιλήνη, 2007).
Βρίσκομαι μονίμως μπροστά από ένα κουμπί «record» ή τώρα πια το «burn cd» σαστισμένος όπως, όταν μου κάνουν την ερώτηση ... - Είστε ναυαγός σε ένα ερημικό νησί! Ποιό album θα πέρνατε μαζί σας; Και προσέξτε , δεν παίρνω την βοήθεια του κοινού, επουδενί...ούτε το πενήντα – πενήντα, θα καταλάβετε γιατί ... Για παράδειγμα στο γάμο μου... μου ‘λεγε ένας φίλος «εγώ στο γάμο μου, είχα μοιράσει σφυρίχτρες στα τραπέζια και μπήκαμε με ένα τρελό μπιτάτο τραγουδάκι...έγινε χαμός!»... Εμένα το μυαλό μου κατέβασε την εξής ιδέα , να μοιράσω από 5-6 πάνινες παντόφλες στα τραπέζια, να μπούμε με το «αρχίζει το ματς» του Κελαηδόνη και να τις πετάνε πάνω μου!... Η προσπάθεια μου να γίνει πιο interactive η κατάσταση... έφαγε πανηγυρικά ΑΚΥΡΟ! Έτσι λοιπόν το τραγούδι της εισόδου στο γάμο μου το αποφάσισε η γλυκιά μου... DON’ T STOP ME NOW - Queen...και εγώ που ήθελα να φάω τις παντόφλες... Ας κράταγε ένα ζευγάρι η δικιά μου και να κυνηγιόμασταν...δεν θα με χάλαγε, αν ήθελε να αποφύγει να φάει καμμιά αδέσποτη! ....Βέβαια και πάλι πήγα να επιμείνω με το πρώτο μας χορό αλλά και πάλι απορρίφθηκε! Επέμενα για το «ενυδρείο» του Τζιμάκου, slow στην αρχή , μετά το τσιφτετελάκι του...ωραία πράγματα .... και θα έδειχνε και στο κόσμο πόσο αγαπημένοι είμαστε, πλιτς πλατς πλουτς.... και θα γελάγαμε, οι δυο ενωμένοι ποτέ νικημένοι.... Τελικά κατάλαβα ότι καλός ο χαβαλές, αλλά η στρουμφίτα το φανταζόταν αυτό το χορό από τότε που ήταν στο γυμνάσιο ... Και εκεί είπα να χωρέσω το interactive της υπόθεσης... να χορέψουμε τελικά το Dirty Dancing και ξέρετε αφού βγάλω το σακάκι και ξεκουμπώσω λίγο το πουκάμισο να συμμετάσχουν στη χορογραφία και κάτι μπατζανάκια, θειάδες... Τελικά ρώτησα και έμαθα! Ονειρεύοταν το Wonderful Tonight του Eric Clapton από το γυμνάσιο! Και αυτό χορέψαμε τελικά ... ο πρώτος μας χορός ως παντρεμένο ζευγάρι ! Όμορφα ήταν άσχετα που εγώ ήθελα να τους ξεσηκώσω με το Ενυδρείο.... «άλα άλα κι αν μας σπάσουνε τη γυάλα, αχ θα μείνω εγώ μπουκάλα»!!!.... Η χαρά της ήταν τόση μεγάλη που στην αρχή μου έλεγε για ένα «γιουλουκ» -με παχύ / θεσσαλονικιό λου! ...Με ξένιζε λίγο, μου έκανε λίγο σε τούρκικο, ...το γιουλούκ! ...γιουλλούκ, μέχρι να καταλάβω ποιο έλεγε !Α... και η στιγμή της τούρτας?... «Happy Together» the Turtles... ε; Σαν να λέμε η στιγμή της αλήθειας!
Έχει πάει 06.00μμ και μπροστά μου αντικρύζω το πιό ωραίο θέαμα της ζωής μου, εκείνο που μου έκοψε τα πόδια, τη μιλιά! Ήταν όταν βγήκες από το αυτοκίνητο...ενώ εγώ κοιτούσα απ’ τα σκαλιά! (αγία μαρίνα, 2008).
Έχουμε φάει όλη μέρα στο δρόμο... κουρασμένοι! Πτώματα .... η ώρα είναι 07.00μμ όταν σταματάμε στο βενζινάδικο και συνηδητοποιώ ότι έχω ξεχάσει το πορτοφόλι μου στον Γιώργο! Άντε πάλι πίσω! Καμιά ώρα πήγαινε, καμιά ώρα έλα, άντε κανα δύωρο ακόμα για τον Άγιο Παύλο και... που να ξέραμε ότι με το που φτάσουμε και φάμε... θα πηγαίναμε στην Αγία Γαλήνη... Αμ το άλλο; Που ξεχάσα(με) το τσαντάκι μου στη ταβέρνα; Ε όχι ...τί τα θυμήθηκα τώρα ... αγχώθηκα!(κρήτη, 2008).
Είναι 08.00μμ και εσύ όπως πάντα, κλασσικά τα βλέπεις όλα πανέμορφα!! Όλα είναι τρομερά, μοναδικά, ονειρεμένα και παραμυθένια...μας βγάζουν και μια στραβή, θολή φωτογραφία με φόντο τη τελευταία αχτίδα του ήλιου...και άντε και σου κάνω το χατήρι... για χάρη και της φωτογραφίας δηλαδή! πλέον νιώθουμε, σχεδόν τα ίδια!!(οία, 2011).
Είναι 09.00μμ και μόλις έχω γνωρίσει τη καλύτερη σου φίλη! Τί παίζεται μεταξύ μας άραγε; Δε δίνω σημασία και ασχολούμε με το να παρατηρώ τη φίλη σου, εσένα, πως της μιλάς, πως τα λέτε, όχι τι λέτε και είσαστε... κλασσικά χαζοχαρούμενα γκομενάκια... που χαζοχαίρονται με οτιδήποτε χαζοχαρούμενο χαζοχαροακούτε! Τώρα, εσύ το έκλεισες; Η φίλη σου; Το θέμα είναι άλλο! Έχουμε πρώτο τραπέζι πίστα, ακριβώς μπροστά του και όταν καπνίζει μας έρχεται ο καπνός!...Και πιάνουμε συχνά πυκνά τις ματιές μας να συναντιούνται...ή μάλλον να χρησιμοποιήσω τα λόγια του... «που ‘ναι τα μάτια σου να δουν αυτό το δειλινό! Που ‘΄ναι τα χέρια σου να αγγίξουνε τον ουρανό;» (ψυρρή, 2001).
Κοντεύει 10.00μμ και βαριέμαι σπίτι, παίζω κιθάρα, καπνίζω, κάθομαι...χτυπάει στο κινητό μου ο ήχος του μηνύματος! Please, I am in great danger, please help me! Το μήνυμα έχει φύγει αυτόματα από το κινητό σου, σε μένα και στους γονείς σου! Έπειτα από 2-3 αποτυχημένες προσπάθειες να σε πιάσω στο κινητό, μιλάω μαζί τους... Τίποτα! Αγχωμένοι και εκείνοι... Αποφασίζω το πασιφανές και ετοιμάζομαι να ρθω να σε βρώ όπου και να ‘σαι... έχουν περάσει 20 λεπτά και συ με καλείς στο τηλέφωνο! – Τί κάνεις; Σε ρωτάω έντρομος – Καλά, μου λες! Δεν το πιστεύεις! Κοντά στη Μονμάρτη έχει ένα παλαιο-βιβλιοπωλείο όπου μέσα έχει κρεβάτια κουκέτες ...αα ααα! Και ένα πιάνο!!!! – του τουυυυυ / του τουυυυ ! Και μετά μου «απαγορευεις» να στο κλείνω στα μούτρα... είναι αγενές! Άντε μωρή τσουτσουπρούτσου! Πρόσεχε τα emergency buttons του κινητού σου πρώτα και μετά τα λέμε!(παρίσι-αθήνα, 2006).
Έχει πάει ήδη 11.00 και βρίσκομαι μόνος μου σε μια μεγάλη σκοτεινή αίθουσα... φέρτε στο μυαλό σας την αίθουσα του πλανητάριου! Στο πίσω μέρος ακούγεται η γνωστή εκκοφαντική μουσική που φέρνεται στο μυαλό σας όταν ακούτε τη φράση «σχολική εκδρομή στο πλανητάριο»... Είναι δυνατά και η φωνή που περιγράφει, αλλά μές στο μυαλό μου νιώθω ότι μπορώ να χαμηλώσω τις εντάσεις και να τις αυξήσω...Για όλα αποφασίζει η καρδιά μου! Ταξιδεύω ανάμεσα στα αστέρια αλλά γνωρίζω ότι είμαι στάσιμος και καθισμένος αναπαυτικά κάτω από το τεράστιο θόλο! Τραβούν την προσοχή μου εικόνες διάσπαρτες μέσα στο σύμπαν από αυτά που έχω ζήσει... και άλλες φορές καταλαβαίνω ότι ξεκλέβω κάτι από το μέλλον...Snapshots που λένε και στο χωριό μου ... και flash από ημερομηνίες... και κλείνω τα μάτια μου φοβισμένος! Και με κομμένη την ανάσα ... τα ξανανοίγω για να δω τη συνέχεια (δεν κλείνει η παρένθεση .
Αλκιβιάδης
