γι’ αυτόν μια περίοδος αυτογνωσίας. Γιατί;
Δεν ήξερε να πει με βεβαιότητα. Υποθέσεις έκανε. Ίσως επειδή φορούσε λιγότερα...
ρούχα, αισθανόταν το κορμί του να ανασαίνει και να αντιδρά άμεσα με το περιβάλλον. Ίσως επειδή γινόταν κι ο ίδιος παρατηρητής του, πότε βλέποντας μια ελιά που δεν είχε ξαναπροσέξει, πότε παρακολουθώντας τις πτυχές του δέρματος του όταν έκανε κάποια κίνηση και πότε βλέποντας τα μονοπάτια που άνοιγαν οι στάλες του ιδρώτα του καθώς έτρεχαν ανάμεσα από τα σημάδια που του έκαναν τα κουνούπια. Ίσως πάλι ήταν επειδή το καλοκαίρι είχε περισσότερο ήλιο και στο φως – πώς να το κάνουμε – όλα είναι πιο καθαρά και διαυγή.
Μεγάλωσε κάποτε και το καλοκαίρι έπαψε να είναι πηγή αυτογνωσίας. Κάποιες φορές ένιωσε παρόμοια όταν έκανε έρωτα για πρώτη φορά και κάποιες όλο και σπανιότερα αργότερα, κάτω πάντα υπό ορισμένες συνθήκες. Το ζήτημα τον απασχολούσε πολύ. Έβγαζε συχνά τα ρούχα του και κοιτούσε τον εαυτό του στον καθρέφτη προσπαθώντας να δει, να μάθει, να ανιχνεύσει πράγματα κρυφά και δυσανάγνωστα. Μάταια. Δεν μάθαινε πια, δεν καταλάβαινε τίποτα καινούριο, δεν ένιωθε τα ίδια συναισθήματα.
Η απάντηση ήρθε χρόνια αργότερα και σε ανύποπτο χρόνο, όπως συμβαίνει με όλα τα σπουδαία πράγματα. Παρατηρούσε την κόρη του που έκανε καράβι στη θάλασσα μια φλούδα από καρπούζι. Μετά την είδε να μιλάει με τα κοχύλια που είχε μαζέψει στην ποδιά της. Ύστερα βεβαιώθηκε όταν την άκουσε να σιγοψιθυρίζει ένα τραγουδάκι την ώρα που έπλαθε διάφορες φιγούρες με τη βρεγμένη άμμο. Είδε στο βλέμμα της το βλέμμα του, αναγνώρισε τα σημάδια, θυμήθηκε τα συναισθήματα, λες και τα συναισθήματα πρέπει να τα θυμάται κάποιος κι όχι να τα νιώθει. Κατάλαβε.
Έπαψε να μαθαίνει, από την στιγμή που σταμάτησε να παίζει…
Κείμενο – φωτογραφία: Γιώργος Χρηστινίδης,
