Σάχλες, εξυπνακισμοί,
ενίοτε τραμπουκισμοί, μαγκιές εφηβικές,
ναζάκια, δήθεν
-τάχα-μου-ειρωνεία, απέραντη αμετροέπεια
και μια αφόρητη
τιποτολογία, είναι τα χαρακτηριστικά των εκπομπών που
γεμίζουν στις μέρες...
μας ένα ραδιοφωνικό πρόγραμμα. Πρόκειται για εκείνες τις εκπομπές που εξελίσσονται στη διαδοχική σειρά ενός σχολίου του εκφωνητή και ενός τραγουδιού και οι οποίες διακρίνονται από την ανοησία του εκφωνητή. Αυτός/αυτή θεωρεί, ότι αφού ξεπέρασε το τρακ και μιλά στο μικρόφωνο, «κάνει ραδιόφωνο» και ενθουσιάζεται από το γεγονός, ότι μπορεί να γεμίσει τον χρόνο του/της «φυσικά», λέγοντας δηλαδή ό,τι ακριβώς θάλεγε με τον κολλητό του. Το αποτέλεσμα είναι αξιοθρήνητο και εξαιρετικά απογοητευτικό – γιατί αυτοί οι άνθρωποι με απέραντη ελαφρότητα χειρίζονται ένα δημόσιο αγαθό πιστεύοντας ότι έτσι λειτουργεί το «αντισυμβατικό» ραδιόφωνο, μην έχοντας κάν συνείδηση ότι το «προϊόν» τους είναι ένα σκουπίδι, που δεν έχει καμία σχέση με το (συμβατικό ή αντι-συμβατικό) «ραδιόφωνο».
ενίοτε τραμπουκισμοί, μαγκιές εφηβικές,
ναζάκια, δήθεν
-τάχα-μου-ειρωνεία, απέραντη αμετροέπεια
και μια αφόρητη
τιποτολογία, είναι τα χαρακτηριστικά των εκπομπών που
γεμίζουν στις μέρες...
μας ένα ραδιοφωνικό πρόγραμμα. Πρόκειται για εκείνες τις εκπομπές που εξελίσσονται στη διαδοχική σειρά ενός σχολίου του εκφωνητή και ενός τραγουδιού και οι οποίες διακρίνονται από την ανοησία του εκφωνητή. Αυτός/αυτή θεωρεί, ότι αφού ξεπέρασε το τρακ και μιλά στο μικρόφωνο, «κάνει ραδιόφωνο» και ενθουσιάζεται από το γεγονός, ότι μπορεί να γεμίσει τον χρόνο του/της «φυσικά», λέγοντας δηλαδή ό,τι ακριβώς θάλεγε με τον κολλητό του. Το αποτέλεσμα είναι αξιοθρήνητο και εξαιρετικά απογοητευτικό – γιατί αυτοί οι άνθρωποι με απέραντη ελαφρότητα χειρίζονται ένα δημόσιο αγαθό πιστεύοντας ότι έτσι λειτουργεί το «αντισυμβατικό» ραδιόφωνο, μην έχοντας κάν συνείδηση ότι το «προϊόν» τους είναι ένα σκουπίδι, που δεν έχει καμία σχέση με το (συμβατικό ή αντι-συμβατικό) «ραδιόφωνο».
Στα διαλείμματα αυτής της αδιάκοπης σειράς ανόητων εκπομπών, χαίρεται η ψυχή μου να ακούω συναδέλφους μου, που αντιμετωπίζουν με επαγγελματισμό το ραδιόφωνο. Που έχουν κάνει την προεργασία τους, προσέχουν τις διατυπώσεις τους, συμπεριφέρονται με αγωγή στον συνομιλητή τους, που δεν ακκίζονται ούτε χωρατεύουν υπερφίαλα. Ή και άλλους, που με σεμνότητα και λιτότητα λόγου, συστήνουν στους ακροατές μουσική που αγαπούν και αποσύρονται διακριτικά, για να δώσουν το προβάδισμα στον μουσικό ήχο.
Κάθε μέρα ακούω ραδιόφωνο και με ενοχλεί - με στενοχωρεί είναι η σωστή φράση - το φαινόμενο αυτών των νέων παιδιών που κρατούν ένα μικρόφωνο και κατευθύνουν μύδρους κατά πολιτικών, με φράσεις του συρμού, με χοντροκομμένα χωρατά και με μια τάχα-μου λεβεντιά. Οι ίδιοι είναι ανυποψίαστοι, τα αφεντικά τους είναι αδιάφορα και το κοινό μπουμπουνίζεται από μιαν ανερμάτιστη φλυαρία-συρραφή «αντισυμβατικών» στερεοτύπων…
Όταν η Ρεζάν έλεγε «έτσι, χωρίς πρόγραμμα», είχε από πίσω της την πείρα μιας μακράς και επίπονης καριέρας, μια μεγάλη αστική παιδεία, μια πλούσια ατζέντα προσωπικής γνωριμίας με το σύνολο της πολιτικής ηγεσίας και πάλι ο τίτλος της εκπομπής της ήταν ελαφρά παραπλανητικός - ήταν η εκδήλωση μιας ταπεινοφροσύνης, ενός ύψιστου επαγγελματισμού κι ένα υπαινικτικό αστείο με τους ακροατές της.
Φυσικά, είναι ασέβεια να συγκρίνουμε τη Ρεζάν με τον ανώνυμο χυλό των ραδιοφωνικών εκπομπαρχών. Όμως όσο ακούω αυτά τα νέα φυντάνια, που θα μπούν δυστυχώς στην κρεατομηχανή της κρίσης ανίδεα κι ανυποψίαστα, τόσο λαχταρώ εκείνο το συμβατικό ραδιόφωνο, όπου τις ειδήσεις έλεγαν εκφωνητές με κρυστάλλινη άρθρωση και ξύλινο λόγο, με τα ραδιοφωνικά σήριαλ και το «θέατρο της Δευτέρας» και όπου οι εκπομπές μύριζαν ναφθαλίνη αλλά έδειχναν και τη φροντίδα, τον κόπο και την επιμέλεια της «νοικοκυράς».
