Δύτες...του Θοδωρή Γκόνη

Επειδή τα μπλε μολύβια 
μου είναι πολλά και η 
πόλη που μένω δεν 
έχει Θάλασσα, λέω να 
βάψω τον ουρανό και 
τα βουνά της, όσο πιο γαλάζια μπορώ, όσο 
πάει, όσο γίνεται. 
Έχω μια πολύ καλή 
ξύστρα, αν μου 
μπουκώσει, αν μου στομώσει, έχω και 
μαχαιράκι. Έχω.
Σεβντά-μεράκι. 

Δεν θα βουρκώσει ο Αρχάγγελος; Θα βουρκώσει. Θα δακρύσει. Δε θα δακρύσει;
Τι τόσο αναίσθητος; Τόσο σκληρός; Θεός;
Έστω θα φταρνιστεί. Μπορεί ναι, να κατουρήσει, γιατί όχι. Τι καλά.
Θα βρέξει. Δε θα βρέξει;
Θα βρέξει θάλασσα, θα τρέξει κύμα, θα βγει γιαλός, φύκι, αστερίας, πολυτρίχι, αχινός.
Θυμός, γαλήνη, κόρφος, καταρράκτες, θησαυρός.
Σταυρός.  

Θα βγεις και συ με το σκουφάκι σου το μπλε, με του Φερνέζ το ναργιλέ.
Τρία κοχύλια στα μαλλιά κι η σκανδαλόπετρα βαριά.

Το δαχτυλίδι του γαμπρού και δυο καρδούλες του βυθού.

Επειδή τα μπλε μολύβια μου είναι πολλά και η πόλη που μένω δεν έχει Θάλασσα, θέλω να γράψω Κάλυμνος εκεί που λέει Κομοτηνή, ν΄ ανοίξω το καπάκι, το φεγγίτη, από το σκάφανδρο και να χωθούμε, να βουτήξουμε, βουλιάξουμε κι οι δυο μαζί.
Δύτες. Λωποδύτες.
Φτωχοί θα κατεβαίνουμε, πλούσιοι θ΄ ανεβαίνουμε.
Βαθιά σε απύθμενα νερά  Βεγγάζη, Μάλτα, Αλγέρι,  Μπαρμπαριά.

http://www.protagon.gr/