μιλάει στη
Βουλή ένας
πολιτικός να
σου πω τι
καταλαβαίνει
από όσα...
συμβαίνουν γύρω του. Η τετραήμερη συζήτηση για τον προϋπολογισμό υπήρξε αποκαλυπτική για την ποιότητα του σημερινού πολιτικού προσωπικού της χώρας.
Η σημερινή Βουλή είναι η πτωχότερη της μεταπολεμικής περιόδου σε ρήτορες, πολιτικούς ηγέτες με προσωπική ακτινοβολία, μεγάλα μεγέθη της πολιτικής. Είναι όμως φτωχότερη και σε ήθος, γνώσεις, ικανότητες και γούστο. Η κοινοβουλευτική παρουσία έγινε πλέον θεατρική παράσταση και οποίος παίζει καλύτερα το ρόλο του παίρνει το χειροκρότημα, από βουλευτές που συμπεριφέρονται σαν οπαδοί σε εξέδρα γηπέδου, αν όχι σαν θαμώνες καταγωγίων σε ορισμένες περιπτώσεις.
Αλλά η πολιτική είναι λόγος, σχέδιο, ύφος, περιεχόμενο. Ιδίως σε εποχές που κρέμονται τα πάντα από μια κλωστή, η πολιτική καλείται να βρει τη διέξοδο και τη λύση. Και πολιτική είναι οι πολιτικοί. Ατυχώς στο Κοινοβούλιο εμφανίστηκαν -πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- καρικατούρες πολιτικών. Με πρωταγωνιστές τους πολιτικούς αρχηγούς, οι όποιο όταν δεν προσωποποίησαν η ίδιοι την ευτέλεια, την υπέθαλψαν την ανέχτηκαν και πάντως δεν την απέτρεψαν..
Δεν πήγαν στη Βουλή για να παρουσιάσουν τις θέσεις τους, να προτείνουν λύσεις, να εστιάσουν στο πρόβλημα. Δεν πήγαν για να πουν την αλήθεια, να εξηγήσουν στους πολίτες την κατάσταση της χώρας και να ζητήσουν τη συμμετοχή τους στην αναζήτηση σωτηρίας, έτσι όπως την αντιλαμβάνεται ο καθένας, ανάλογα με την ιδεολογία τους και τις πολιτικές απόψεις. Πήγαν για να κάνουν σόου.
Όποιος δεν τους είδε στην τηλεόραση δεν έχει παρά να ρίξει μια ματιά στα -έτοιμα από πριν -κείμενα των ομιλιών τους. Αυτά τα κείμενα δεν έχουν συνάφεια με την ουσία αυτής της συζήτησης. Σχεδόν δεν αναφέρονταν καν στον προϋπολογισμό. Είναι διανθισμένα με εξυπνακίστικες ατάκες, λεκτικά σχήματα και διατυπώσεις εντυπωσιασμού, για να αποσπάσουν το χειροκρότημα των βουλευτών- κλακαδόρων του καθενός κόμματος για τον αρχηγό του. Και γι' αυτό εκτός από την κενολογία και τις αρλούμπες που εκφωνούνταν με στόμφο, περιλάμβαναν και προσωπικές επιθέσεις εναντίον αλλήλων.
Οι πολιτικοί αρχηγοί δεν πήγαν στη Βουλή για να συζητήσουν. Πήγαν για να επιτεθούν ο ένα στον άλλον, να λύσουν τις εσωκομματικές τους διαφορές, να διατυπώσουν μεταξύ τους υπαινιγμούς. Αυτά που είπαν ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος για τον Τσίπρα και αυτά που είπε ο Τσίπρας για τον Σαμαρά και το Βενιζέλο ποια σχέση είχαν με το αντικείμενο της συζήτηση; Και ποια υπευθυνότητα δείχνουν στη συγκυρία; Οι άνθρωποι δείχνουν να μην καταβαίνουν τι συμβαίνει και παίζουν την ίδια πλάκα στο ίδιο γραμμόφωνο.
Για κάποιους άλλους αρχηγούς περιθωριακών σχηματισμών δεν έχει νόημα να συζητάμε. Όπως δεν έχει νόημα να μιλάμε για τις γελοιότατες ορισμένων βουλευτών τους, στις όποιες ενεπλάκησαν και δυο –τρεις βουλευτές της ΝΔ , ανοήτως.
Εν πάση περιπτώσει αυτές τις ημέρες αν έχει μείνει στο Κοινοβούλιο κάποια σοβαρότητα είναι όση του προσέδωσαν οι παρουσίες του Φώτη Κουβέλη και της Αλέκας Παπαρήγα. Συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς μαζί τους, πήγαν στη Βουλή για να εκθέσουν τις απόψεις τους και όχι για να στήσουν κοκορομαχίες. Για να ωρύονται και να τερατολογούν. Είπαν όσα είχαν να πουν με ευπρέπεια και σεβασμό στο χώρο.
Οι υπόλοιποι και κυρίως οι δυο από τους τρείς αρχηγούς της συγκυβέρνησης και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, υπήρξαν όχι απλώς κατώτεροι των περιστάσεων και εν πολλοίς άσχετοι με τις περιστάσεις. Νομίζουν ότι υπάρχουν περιθώρια για επανάληψη της παλαιάς σκηνοθεσίας με τις κορώνες και στις στημένες εντάσεις; Δεν αντιλαμβάνονται ότι όλα αυτά είναι πλέον τρικυμία σε ποτήρι; Δεν βλέπουν ότι είναι εκτός θέματος; Δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν ότι δεν υπάρχει καμιά ελπίδα για τη χώρα αν το πολιτικό προσωπικό συνεχίσει αυτό το κακόγουστο θέατρο;
Ασφαλώς κάθε λαός έχει τους πολιτικούς που του αξίζουν. Τίποτε δεν είναι τυχαίο στην πορεία μιας κοινωνίας. Αλλά - αυτά που ζούμε αυτή την περίοδο -αν και δεν είναι πρωτοφανή στον ελληνικό πολιτικό βίο- προκαλούν περισσότερη θλίψη από κάθε άλλη φορά. Γιατί δεν οδηγούμαστε απλώς στο γκρεμό - μας οδηγούν εκεί μικροί πολιτικοί και ασήμαντοι άνθρωποι.
http://www.protagon.gr/
