σχετικές ψηφοφορίες
στη Βουλή, είχαμε τις τελευταίες μέρες μια
σειρά διαδηλώσεις
και πορείες στο
κέντρο της
Αθήνας.
Ταυτόχρονα την Τετάρτη 14 Νοεμβρίου 2012 ήταν η πανευρωπαϊκή ημέρα κατά της λιτότητας με διαδηλώσεις σε διάφορες πόλεις του ευρωπαϊκού νότου κυρίως. Βλέποντας τις διαδηλώσεις στην Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, είδα μια μαζικότητα και έναν παλμό που λείπει, σχεδόν συστηματικά, από τις δικές μας, παρά το γεγονός ότι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι χώρες αυτές, είναι μεν σοβαρά, θα μπορούσαν όμως να χαρακτηριστούν παρανυχίδες μπροστά στο τι αντιμετωπίζει η δική μας κοινωνία τα τελευταία τρία χρόνια, με τα μέτρα (οριζόντιας) λιτότητας που όλο τελειώνουν και τελειωμό δεν έχουν, με τη φτώχεια που απλώνεται παντού, την ανεργία που χτυπά την πόρτα τόσων και τόσων, και τόσα άλλα. Μάλιστα, κατά έναν περίεργο τρόπο, τα μέτρα αντί να ήταν ας πούμε «σκληρά» στην αρχή προκειμένου να μπαίναμε από την αρχή στον «ίσιο δρόμο» γίνονται όλο και σκληρότερα αποκαλύπτοντας τον ερασιτεχνισμό, την ανικανότητα και τον πανικό των κυβερνώντων σε όλο τους το μεγαλείο. Αυτό θα δικαιολογούσε μαζικές και με παλμό διαδηλώσεις
Και όμως η αντίδρασή μας σε όλα αυτά είχε έναν χαρακτήρα υποτονικό. Διαδηλώσεις και πορείες από τις οποίες λείπει αυτό το «κάτι» που βλέπουμε σε άλλες χώρες. Λείπουν όπως ήδη είπα πιο πάνω τα χαρακτηριστικά της μαζικότητας και του παλμού. Με άλλα λόγια, μου φαίνονται λίγο «κυριλέ» αυτές τις κινητοποιήσεις. Ο κόσμος, κάποιος κόσμος τέλος πάντων, αποκρίνεται στο κάλεσμα φορέων (συνδικαλιστικών και κομματικών κυρίως). Πανώ ξετυλίγονται, συνθήματα ακούγονται, πορείες γίνονται, και μετά όλοι γυρίζουν σπίτια τους ευχαριστημένοι… Σαν να μην καταγράφηκε τίποτε στον ιστορικό χρόνο και την συλλογική μνήμη. Ξεκαθαρίζω από την αρχή ότι δεν αναφέρομαι σε επεισόδια και πράξεις βίας που είναι έτσι κι αλλιώς καταδικαστέες απ’ όπου και αν προέρχονται. Αναφέρομαι αποκλειστικά σε ειρηνικές πολιτικές κινητοποιήσεις. Τις πταίει λοιπόν;
Η απάντηση βρίσκεται, πιστεύω, στον ρόλο των συνδικάτων και των κομμάτων που, με το πατρονάρισμα και τον έλεγχο που έχουν επιβάλει, έχουν αποστεώσει και απονευρώσει την κοινωνία μας και τον απλό πολίτη της. Έτσι έχουμε χωριστή συγκέντρωση της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ και χωριστή του ΠΑΜΕ, λες και όσοι κατεβαίνουν στη μία ή στην άλλη, ανήκουν σε διαφορετικές κοινωνίες και αντιμετωπίζουν διαφορετικά προβλήματα. Άλλα συνθήματα εδώ, άλλα εκεί. Καμία επαφή και καμία όσμωση. Έχουν όλα αυτά καταντήσει μία απλή συνδικαλιστική και κομματική γυμναστική. Ο ρόλος των κομμάτων και των συνδικάτων, κρίσιμος σε κάθε δημοκρατική κοινωνία, έχει μετατραπεί σε ρόλο αφεντικού και ρόλο μετρητή «κουκιών» συνθλίβοντας και διώχνοντας έτσι τον προβληματισμένο αλλά όχι αναγκαστικά ανήκοντα στους μηχανισμούς αυτούς πολίτη.
Όλα αυτά λειτουργούν βέβαια και σε όφελος αυτού εναντίον του οποίου γίνονται οι διαδηλώσεις και πορείες, εν προκειμένω της κυβέρνησης. Καμία ανησυχία, κανένας λόγος να αφουγκραστεί η πολιτεία την κοινωνία.. Πορεία και συγκέντρωση είναι. Ε και λοιπόν; Θα περάσει!
Πότε, επιτέλους, τα κόμματα και οι παρατάξεις θα πάψουν να χαλιναγωγούν, για ίδιο όφελος, την κοινωνία μας και τους πολίτες της;
