πολιτικής και
των εκλογικών αναμετρήσεων
υπάρχουν πολλές περιπτώσεις
εκμετάλλευσης.
Από θανάτους και αυτοπυρπολισμούς, έως τυχαία περιστατικά που φούντωσαν τη φλόγα που σιγόκαιγε. Ποτέ άλλοτε, όμως, μία ποδοσφαιρική ομάδα –και ένας σύλλογος γενικότερα- δεν χρησιμοποιήθηκε τόσο έντονα και αποτελεσματικά, όσο στην Ισπανία. Οι εκλογές στην Καταλονία, την Κυριακή, έχουν φόντο την προοπτική της ανεξαρτησίας και σε πρώτο πλάνο βρίσκεται ένα έμβλημα. Αυτό της Μπαρτσελόνα.
Ο κάθε Καταλανός που γίνεται πατέρας δεν έχει ιδιαίτερο άγχος για το ποια θα είναι η πρώτη λέξη του παιδιού του. Το όνομα της ομάδας ακούγεται από το μαιευτήριο ακόμη και περνά στο υποσυνείδητο πιο εύκολα από ότι το mare και pare (μαμά-μπαμπάς στα καταλανικά). Το να υποστηρίζει κανείς τους «μπλαουγκράνα» αποτελεί από μόνο του ταυτοποίηση πεποιθήσεων στη βορειοανατολική Ισπανία.
Όλα τα προηγούμενα χρόνια, οι ψίθυροι για ανεξαρτησία της Καταλονίας έγιναν φωνές και η ομάδα της Βαρκελώνης ήταν το μεγάφωνο που αύξανε τα ντεσιμπέλ. Ένας οργανισμός που αυτοχαρακτηρίζεται mes que un club (κάτι παραπάνω από ένας σύλλογος), εξ ορισμού παίζει ρόλο και διαμορφώνει συνειδήσεις και εξελίξεις, είτε το επιδιώκει, είτε όχι. «Το μότο δεν είναι κενό περιεχομένου, εμπεριέχει συναισθήματα και ιστορικά γεγονότα, την πολιτική ιδέα της ελευθερίας» θα πει ο Βίκτορ Μουνιόθ, πρώην παίκτης της ομάδας και παλιός προπονητής του Παναθηναϊκού. Το Σεπτέμβριο, περισσότερο από 1,5 εκατομμύριο κόσμου γιόρτασαν την Catalan National Day, διαδηλώνοντας σαν λάβα που ξεχύνεται από ηφαίστειο. Όπως το αίμα που φουσκώνει τις φλέβες στο λαιμό, όταν φωνάζουν υπέρ της Μπαρτσελόνα στο γήπεδο. Οι περισσότεροι βγήκαν στους δρόμους με φανέλες και κασκόλ του συλλόγου, ο οποίος λειτουργεί ως ομπρέλα και σκεπάζει τα όνειρα και τις επιδιώξεις των Καταλανών. Κάτι που κανείς πολιτικός στο παρελθόν δεν έχει καταφέρει να κάνει.
Η κόντρα των Καταλανών με τους Ισπανούς δεν αρχίζει από τον εμφύλιο, αλλά κορυφώνεται με την επικράτηση του Φράνκο. Ουσιαστικά η Μπάρτσα αυτοπροσδιορίστηκε ως προστάτης ολόκληρης της περιοχής πριν τον πόλεμο και στη συνέχεια ακολούθησε το μένος του Φράνκο για το σύλλογο. Γιατί έγινε αυτό; Γιατί τότε δεν υπήρχε άλλος δημοφιλής τρόπος –νόμιμος από το καθεστώς- για τη μαζική έκφραση των συναισθημάτων του κόσμου, εκτός από την παρουσία στο Καμπ Νου. Πλέον δεν έχει αυτό το ρόλο, δεν χρειάζεται να καθοδηγήσει κάποιον. Η πλώρη έχει άλλη κατεύθυνση, αυτή του μάρκετινγκ και των λαμπερών χορηγιών, όπως άλλωστε όλα τα μεγάλα κλαμπ. Ένας σύλλογος ιδανικό case-study για τους υπευθύνους μάρκετινγκ, για το πώς συνδέεται μια ομάδα με μια πόλη. Αλλά ταυτόχρονα και ο ορισμός της προπαγάνδας και της καθοδήγησης των μαζών. «Από την αρχή, το να γίνω πρόεδρος της Μπαρτσελόνα ήταν ένας άλλος τρόπος να προωθήσω και να προστατεύσω τα δικαιώματα των Καταλανών», δήλωσε σε αγγλική εφημερίδα ο Ζοάν Λαπόρτα, νυν πολιτικός. Ήταν ο άνθρωπος που ξαναέβαλε την Μπαρτσελόνα στο δρόμο των επιτυχιών και που εξαργύρωσε τα γκολ των Ροναλντίνιο και Μέσι με ψήφους.
Ο σύγχρονος θρύλος του συλλόγου, Γιόχαν Κρόιφ, προειδοποίησε: «Πρέπει να υπάρξει προσοχή γιατί όλες οι πλευρές θα προσπαθήσουν να χρησιμοποιήσουν την ομάδα. Όταν τα πράγματα αλλάζουν θα πρέπει να διαλέξεις πλευρά». Ουσιαστικά, η Μπαρτσελόνα είναι η μουσική που ακούγεται πίσω από τον ύμνο των Καταλανών για ανεξαρτησία. Δεν είναι οι στίχοι, είναι οι νότες που τους συνοδεύουν. Μια συμφωνία που συνθέτει ιστορίες με πρωταγωνιστές τον Γκαουντί, τη Λα Ράπλα, τον Πουγιόλ και τον Νταλί.
http://www.protagon.gr/
