αυτό δύο χρόνια
τώρα έχετε διαβάσει
-αισίως-χιλιάδες
άρθρα, πολλά από
τα οποία σκιαγραφούν
τη σήψη που
χαρακτηρίζει την
Ελληνική πολιτική
και κοινωνική σκηνή.
Κάποια απ’ αυτά είναι του γράφοντος, που συνεχίζει να θεωρεί πως σε συγκεκριμένα ζητήματα, θεωρήσεις, οπτικές και προσλαμβάνουσες, είμαστε καταδικασμένοι εθνικά.
Ωστόσο, «πινελιές» αισιοδοξίας κάνουν δειλά την εμφάνισή τους, κάτι που εικάζω ότι συμβαίνει ακριβώς και μόνο επειδή η ζωή του πολίτη στην Ελλάδα του 2012 έχει αλλάξει δραματικά και βίαια. Τα χιλιοειπωμένα τους τελευταίους μήνες «θετικά της κρίσης», ακόμη κι αν κανείς αρνείται ότι γεννιούνται λόγω της κατάστασης, δεν μπορεί παρά να συμφωνήσει ότι -τουλάχιστον- η ίδια η κρίση τα αναδεικνύει στο έπακρον.
Στη σημερινή Ελλάδα που βρίσκεται στην εντατική, οι «γιατροί της» δίνουν ελπίδες στους συγγενείς της, την ώρα που οι τελευταίοι «την κλαίνε» πριν αποδημήσει, γίνονται πράγματα. Αυτά της δίνουν ανάσα, ελπίδα, λόγο να μάχεται. Ο «οργανισμός της», οι πολίτες της -όχι όλοι- ψάχνονται, ερευνούν, προβληματίζονται, κινητοποιούνται. Ή πιο απλά, ψαχουλεύουν μανιωδώς πράγματα που επιτέλους θα τους εμπνεύσουν, ανάμεσα σε παλαιομοδίτικες φωνές που συνεχώς τους ερεθίζουν άνευ λόγου το ωτικό τύμπανο.
Πριν μια εβδομάδα, για τις ανάγκες ρεπορτάζ αλλά και από προσωπικό ενδιαφέρον, παρακολούθησα μια ακόμη διημερίδα καινοτομίας – παράθεσης ιδεών από πολίτες αυθεντίες στους τομείς τους, ανθρώπους που έπραξαν τα πιστεύω και τα θέλω τους. Στο TEDx Athens 2012, με θέμα του φέτος το «The Ones Who Do», αυτούς δηλαδή που πράττουν, είδα «θεατές – σφουγγάρια» που πλέον είναι απαιτητικότεροι, ωριμότεροι, πιο ευέλικτοι, μα κυρίως, ανοιχτοί σε νέες ιδέες.
Απέναντί τους είδα ανθρώπους με ταλέντα, καθαρή ματιά, σαφή τοποθέτηση και, το βασικότερο, με αντικείμενο, στόχευση και ουσιαστικά πράγματα να μοιραστούν. Δεν είδα -και πολύ το απόλαυσα- τον μέσο Έλληνα πολιτικό που δεν έχει τίποτα από τα παραπάνω. Φυσικά -για παράδειγμα- δεν είδα αστείρευτα θλιβερές καρικατούρες τύπου Άδωνι Γεωργιάδη ή Πέτρου Τατσόπουλου.
Απέναντί τους είδα ανθρώπους με ταλέντα, καθαρή ματιά, σαφή τοποθέτηση και, το βασικότερο, με αντικείμενο, στόχευση και ουσιαστικά πράγματα να μοιραστούν. Δεν είδα -και πολύ το απόλαυσα- τον μέσο Έλληνα πολιτικό που δεν έχει τίποτα από τα παραπάνω. Φυσικά -για παράδειγμα- δεν είδα αστείρευτα θλιβερές καρικατούρες τύπου Άδωνι Γεωργιάδη ή Πέτρου Τατσόπουλου.
Ενδεικτικα, ο δρ. Γιάννης Θεοχάρης, πολιτικός επιστήμονας της νέας γενιάς -αλλά και των νέων μέσων- αλληλεπίδρασης πομπού – δέκτη στο πολιτικοκοινωνικό «αλισβερίσι», «άνοιξε τα μάτια» στους εκατοντάδες ακροατές του, εξηγώντας πως ακριβώς μπορούν αφενός να κατανοήσουν βαθύτερα την αποστολή και τη λειτουργία των social media, αφετέρου να τα χειρίζονται σωστά για να μην ξεγελαστούν από επιτήδειους.
Ο ψυχίατρος Ματθαίος Γιωσαφάτ, αποσαφήνισε τον μύθο περί «προτύπου της Ελληνικής οικογένειας», σε μια απολαυστική, γήινη, ανθρώπινη ομιλία ενός έμπειρου επαγγελματία.
Η πολεμική ανταποκρίτρια Μαρία Καρχιλάκη πρότεινε την εναλλακτική λύση «διαφυγής»: Ας αφεθούν κατά μέρους οι λαμπεροί Δυτικοί προορισμοί, «ναυαρχίδες» επαγγελματικής ανέλιξης και ευζωίας, επειδή και μόνο βρίσκονται στην Ευρώπη και την Αμερική. Ο αγανακτισμένος «νεομετανάστης» ας επιχειρήσει να αναζητήσει το «αύριο του» σε αναδυόμενες κοινωνίες παρελθοντικά δοκιμασμένων κρατών. Τολμά;
Ο ψυχίατρος Ματθαίος Γιωσαφάτ, αποσαφήνισε τον μύθο περί «προτύπου της Ελληνικής οικογένειας», σε μια απολαυστική, γήινη, ανθρώπινη ομιλία ενός έμπειρου επαγγελματία.
Η πολεμική ανταποκρίτρια Μαρία Καρχιλάκη πρότεινε την εναλλακτική λύση «διαφυγής»: Ας αφεθούν κατά μέρους οι λαμπεροί Δυτικοί προορισμοί, «ναυαρχίδες» επαγγελματικής ανέλιξης και ευζωίας, επειδή και μόνο βρίσκονται στην Ευρώπη και την Αμερική. Ο αγανακτισμένος «νεομετανάστης» ας επιχειρήσει να αναζητήσει το «αύριο του» σε αναδυόμενες κοινωνίες παρελθοντικά δοκιμασμένων κρατών. Τολμά;
Ακόμη και οι καλλιτεχνικές επιλογές που «έντυσαν» τις ομιλίες του event ήταν προϊόντα νεωτερισμού, «βαθιές ηχητικές ανάσες». Φυσικά, στο πεδίο γύρω από θεατές και ομιλητές, είδα μια διοργάνωση άψογα στημένη, που ωστόσο υπηρετούσε κατά γράμμα τα αμερικανικά πρότυπα και αποτελούσε μια ωδή στον υπερκαταναλωτισμό, τη διαφήμιση και -σε μικρότερο βαθμό- το lifestyle, γεγονός όχι κατ’ ανάγκη θετικό.
Και πάλι, όμως, ας είναι: «Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».
Και πάλι, όμως, ας είναι: «Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».
Την ίδια εβδομάδα, πάλι για επαγγελματικό λόγο και ξανά και από προσωπικό ενδιαφέρον, κάλυψα δημοσιογραφικά μια εκδήλωση με αφορμή την αυριανή Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, που έλαβε χώρα σε ιδιωτικό εκπαιδευτήριο. Αν και έχω δραστηριοποιηθεί εθελοντικά με παιδιά κατά καιρούς και έχω επισκεφθεί κι άλλα ιδιωτικά σχολεία, από την επίσκεψή μου στο συγκεκριμένο, Γερμανικών προδιαγραφών, αντίκρισα πάλι κατάματα το «απέναντι» του παράδοξου της ελληνικής νοοτροπίας.
Κλίμα αμεσότητας μεταξύ εκπαιδευτικού – μαθητή, δραστηριότητες πέρα από το αυστηρό – τυποποιημένο πλαίσιο που απλά συνηθίζουμε να υπηρετούμε, δύο μόνο από τα στοιχεία της εναλλακτικής εκπαίδευσης. Υπάρχει και στην Ελλάδα, αλλά κοστίζει πολύ.
Κλίμα αμεσότητας μεταξύ εκπαιδευτικού – μαθητή, δραστηριότητες πέρα από το αυστηρό – τυποποιημένο πλαίσιο που απλά συνηθίζουμε να υπηρετούμε, δύο μόνο από τα στοιχεία της εναλλακτικής εκπαίδευσης. Υπάρχει και στην Ελλάδα, αλλά κοστίζει πολύ.
Διευκρινίζω ότι οι συγκρίσεις που αυτόματα κατέλαβαν το μυαλό μου δεν αφορούν στο πρότυπο αυτό σχολείο έναντι του Δημόσιου Ελληνικού – θα ήταν άδικο. Αφορά σε συγκρίσεις ακόμη και με άλλα, Ελληνικά ιδιωτικά εκπαιδευτήρια που με έκαναν και χαμογέλασα αμήχανα… Πάλι, φυσικά, αντίκρισα μια απόλυτα τακτοποιημένη εκπαιδευτική μονάδα, εναρμονισμένη με τα Γερμανικά management «ζυγωματικά», σε μια εποχή που ο,τιδήποτε γερμανοκεντρικό ειπωθεί εντός ελληνικού εδάφους θεωρείται οιονεί εχθρικό – αν όχι μηνύσιμο… Και πάλι, όμως, ας είναι: «Ο σκοπός -και εκεί- αγιάζει τα μέσα».
Ανακεφαλαιώνοντας τις δύο μου αυτές εμπειρίες και συσκεπτόμενος μαζί τους, βρίσκομαι μπροστά σε δύο πλακάτ:
«Αμερικανικά πρότυπα» – «Γερμανικά πρότυπα», γράφουν αντίστοιχα, με φαντεζί γράμματα. Από πίσω βλέπω κι ένα τρίτο:
«Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ)», γράφει αυτή. Με γαλανόλευκα γράμματα.
«Αμερικανικά πρότυπα» – «Γερμανικά πρότυπα», γράφουν αντίστοιχα, με φαντεζί γράμματα. Από πίσω βλέπω κι ένα τρίτο:
«Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ)», γράφει αυτή. Με γαλανόλευκα γράμματα.
Κρίνω -και τα τρία- εκ του αποτελέσματος. Έχοντας πάντα, όμως, κατά νου ότι στη χώρα μου:
- Δεν έχουμε: Την Παιδεία που μόνιμα διαφημίζουμε, καλά αντανακλαστικά, απτό όραμα.
- Έχουμε: Θέληση, ομαδικό πνεύμα, ταμπεραμέντο.
- Έχουμε: Θέληση, ομαδικό πνεύμα, ταμπεραμέντο.
Απρόσμενα σιγοτραγουδώ: «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει και μπροστά προς τη δόξα τραβά (κουπί)…».
Ύστερα σκέφτομαι ότι θα σταματήσει να της παρέχεται μηχανική υποστήριξη, ενώ έπειτα θα βγει και απ’ την εντατική. Απλώς, μπορεί να της μείνει κάποιο κουσούρι… δεν πειράζει!
«Εμείς, κι έτσι την αγαπάμε» (αναφώνησαν οι συγγενείς)
