το παιδί!» φώναξε η Λίλα. Κόκκινος, κατακόκκινος.
Η Κίχλη χοροπηδούσε σαν τρελή και μπερδευόταν
στα πόδια μας. «Ξυρίσου βρε!Παιδί θα υποδεχτούμε»
,είπε ο Γιάννης στον Αρίστο
,ενώ έφτιαχνε με μαεστρία την ποσέτα στο σακάκι του.
Εκείνος δυσανασχετούσε.
Τα έκανε μεγάλο καμάρι τα γένια του. Πόσο χρόνων ήταν; 17. Πώς να μη τα κάνει! Και η αδελφή του 21. Εκείνη ήρθε από Λονδίνο, ο Αρίστος ετοιμαζόταν να φύγει για Ελβετία. Και μεις…Ο Γιάννης κι εγώ σαν πίστα αεροδρομίου. Για τις απογειώσεις και τις προσγειώσεις τους. (Παλιά μας τέχνη κόσκινο). Και ένας σπόρος σε μια κοιλιά τεράστια στην αναμονή των «αφίξεων». 28 Ιανουαρίου 2004.
Χρόνια τώρα σας γράφω για στιγμές. Για τσακ συγκλονιστικά. Τόσα δα, κι όμως αιώνια. Γι΄αυτά τα τοσοδούλια αξίζει η ζωή. Μια τέτοια στιγμή ήρθε στο μυαλό μου και σήμερα. Γενέθλια του Κώστα. Όχι Κωνσταντίνου. Δίνουμε ονόματα αγίων επειδή δεν έχουμε διαβάσει τις ζωές τους. Κώστα. Όπως costa costa. Τα λιμάνια. Λιμάνι η κάθε γέννα. Πόσα έχεις να δεις, πόσα να γευτείς, πόσα να μάθεις. Ταξίδι αξιώνεσαι!
Πήρα τη βαλίτσα μου, κατέβαινα τις σκάλες. Όλοι εκδηλώναμε τη νευρικότητα και αμηχανία μας, με τον δικό του ο καθένας τρόπο. Ο Γιάννης ξαναέφτιαχνε το μαντήλι του…Τόσο που το τίναζε, περίμενα να βγει κανένα περιστέρι, όπως στο κόλπο των ταχυδακτυλουργών. Ο Αρίστος τσακωνόταν με τη Λίλα γιατί είχε λερώσει το μπάνιο τινάζοντας το πινέλο με το ρουζ της…(Κι αυτή κάτι τίναζε)…Η Κίχλη ξαναμπερδευόταν στα πόδια μας και κείνος είπε: «Μαζέψτε το κωλόσκυλο» και με μιας ξέσπασε καβγάς: «Γιατί λέτε κωλόσκυλο το σκυλί», «Γιατί φοβάσαι μη προσβληθεί» και δώσ'του σαματά, ενώ εγώ φώναξα: «Σκάστε! Να γεννήσω πάμε» ανοίγοντας διάπλατα τα χέρια ως ηρωίδα στο Θέατρο της Επιδαύρου.
Και μετά μπήκα στο αυτοκίνητο. Και τα παιδιά μπήκαν στο δικό τους. Η Λίλα στο τιμόνι… 21 χρόνων σας είπα. Και ο Γιάννης πρόσταξε: «Να μην τρέχετε». Κι έτσι όπως μας προσπέρασαν με μιας… και χαμογελούσαν και οι δύο μέσα από τα τζάμια…Τι σκηνή! Σαν σερπαντίνα που πετάνε στις απόκριες μου έμοιασε η ζωή…Φροοοοοπ! Μπροστά από τα μάτια μου μια σερπαντίνα! Ποια είναι η νεαρά στο τιμόνι; Ποιος είναι ο νεαρός δίπλα της; Μια σερπαντίνα τελικά ο χρόνος.
Στις 4 το απόγευμα ακούσαμε το κλάμα του. Δύο τα κλάματα. Ένα του σπόρου, ένα της Λίλας στο αφτί μου. Στερεοφωνικά κλάματα! Το έζησα κι αυτό. Ήθελε να υποδεχτεί πρώτη τον αδελφό της και παρά τις αντιρρήσεις μου... Όταν η Λίλα θέλει! Και μετά έστειλε μήνυμα στον καλό της. Έτρεμαν τα δάκτυλά της: «Η μαμά γέννησε». Σερπαντίνα σας λέω.
Στη ζωή… κάποιες φορές πρέπει ν΄ακολουθήσεις τον δρόμο του ενστίκτου ή τον δρόμο της λογικής. Πώς ορίζεται η λογική; Θα έφευγα ποτέ ταξίδι με ανιαρό συνταξιδιώτη; Ενδιαφέρον και τούτο το λιμάνι. Ο Κώστας σήμερα κλείνει τα 9 και είναι θείος της εγγόνας μου Εριέττας.
http://www.protagon.gr
