Μια στάση περικαλώ, να κατέβω

Ο παρατημένος, μισοπιωμένος 
ελληνικός καπουτσίνο, 
πρώτο πλάνο με φόντο 
τα λάβαρα. Η ελληνική σημαία και εκείνη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.

Ο σκηνοθέτης βάζει 
μια φωνή, το πλάνο 
ανοίγει, κόσμος και
κοσμάκης,απεργία.

Είναι χάραμα,   
περιφρούρηση, μόνο τα 
κανάλια στήνουν την 
πραμάτεια τους.

Δυσπιστούν οι αγωνιστές,
αμφιβάλλουν, στο κάδρο και τα πλάνα, μου φωνάζουν:
-Τι τραβάς ρε, αφού δεν δείχνεις τίποτε…

Ευρωπαίοι στο φουλ.

Οι προέδροι και λοιποί συνδικαλιστές ξεκαθαρίζουν, κάνουν έκκληση να τους
πάρει στα σοβαρά το κράτος, να τους ακούσει, για να γυρίσουν στο τιμόνι και τα 
λεωφορεία στο πρόγραμμα.

Στην κοντινή στάση μόνο ο Χάρος, σε μεγάλη αφίσα, παραμονεύει.

Η κινητοποίηση απομακρύνει τους υποψήφιους επιβάτες από την στάση, όλα
είναι τέλεια τακτοποιημένα και μελετημένα.

Μονάχα το παραδίπλα το κλειδωμένο εκκλησάκι, θρηνεί την απώλεια του
μεγάλου φοίνικα, που έπεσε από το κόκκινο σκουλήκι.

Ένα ευχέλαιο, μια δέηση, δεν γράφτηκε στο υποθετικό σενάριο, μπας και μας 
δώσει κάποιας μορφής φώτιση.

Μόνο εάν θα γράφαμε, κάπως έτσι, την ιστορία, ίσως να υπήρχε κάποιο νόημα
στο καθημερινό παραλογισμό μας.

Μα λίγο διαφορετικά παίζεται το παρόν, απλά δεν ομολογείται και φορτώνει τη 
μέρα ανόητα απρόοπτα.

Οι εργαζόμενοι, απέναντι από την κλειστή πύλη του ΟΑΣΑ, δεν είναι
περιφρούρηση, αλλά υπάλληλοι στο διοικητικό τμήμα, δεν απεργούν, 
περιμένουν απ’ έξω, από την Παρασκευή, να ανοίξει η πόρτα και να πάνε για 
δουλειά.

Σε αυτούς εφαρμόστηκε από πέρσι, το ενιαίο μισθολόγιο, απλά στέκουν 
δείχνοντας υπομονή και αποφεύγοντας την ρήξη.

Το πρωινό της Δευτέρας βγάζει σε μια πόλη σχεδόν έρημη, άδεια, όχι από κόσμο 
μα από διάθεση να βάλει κάτω το κεφάλι, να σταθεί και να παλέψει ό,τι στέκεται 
γαντζωμένο στο παρελθόν, απέναντι στο μέλλον.

http://www.aixmi.gr