Πιάνω σειρά.
Σε ουρά φίδι.
Τι πατέντα!
Άνθρωποι πολλοί.
Εκθέματα στα μάτια μου. Έκθεμα κι εγώ στα δικά τους. Τους χαζεύω.
Με χαζεύουν.
Ανταμώνουμε,
ξεμακραίνουμε.
Σαν σε χορό νησιώτικο. Άνθρωποι. Ανόμοιοι. Πόσα καλούπια! Πόσα σχήματα, πόσα σχέδια μάτια; Μικρά, μεγάλα, κουμπότρυπες, σχιστά, προς τα πάνω, προς τα κάτω, πόσες αποχρώσεις, πόσες αναγνώσεις… Γελαστά, φλύαρα, αγελάδας, πονηρά, αγνά, βρόμικα, ρηχά, θλιμμένα, μελαγχολικά… μάτια. Μη σου μιλήσω για χείλη, για αφτιά, για μύτες… άνθρωποι ανόμοιοι. Πόσα «πρωτότυπα»! Κι ύστερα λες… τι ον ο άνθρωπος! Τι αχαλίνωτη φαντασία ο δημιουργός του! Άνθρωποι. Ένας ο ένας. Ένας απόλυτος.
- Πινακοθήκη στο Παρίσι. Η επιρροή των Ιαπώνων στο έργο του Βαν Γκογκ. Έξω χιονίζει. Δυο τρεις όλοι κι όλοι είμαστε μέσα στην έκθεση. Φοράω τα πρεσβυωπικά μου γυαλιά. Πλησιάζω τους πίνακες σε απόσταση αναπνοής. Μελετάω κάθε πινελιά. Κάθε χρώμα και απόχρωση. Κάθε χρώμα πάνω στο άλλο χρώμα. Θα μπορούσα και να προσκυνήσω στο απόλυτο της μεγαλοφυΐας του, αν δεν ντρεπόμουν. Να πέσω στα γόνατα. Βαν Γκογκ. Vincent Van Gogh. Kαι ο αδελφός του Τεό. Πόσα γράμματα. Τι σχέση, τι αφοσίωση, τι επικοινωνία, τι πίστη! Τι ζωή! Τι μοναξιά. Τι ταλέντο. Κι ούτε ένας πελάτης… ούτε ένας πελάτης, διάολε! Ούτε ένας πελάτης όσο ήταν εν ζωή… Κι ύστερα μιλάμε για «γενοκτονίες»…
- Έκθεση φωτογραφίας του Denis Rouvre με θέμα: "Η Ιαπωνία του Χάους". Περπατώ. Γύρω μου ένα σωρό πορτραίτα ανθρώπων. Τεράστια. Μετά τον πρόσφατο σεισμό του 2011 και το τσουνάμι που αφάνισε… πόσους και πόσους; Χάος! Και ο φωτογράφος έστησε ένα πρόχειρο στούντιο και καλούσε όσους από τους επιζήσαντες ήθελαν να φωτογραφηθούν. Άνθρωποι. Σε σημαδεύουν. Δεν τους ξεφεύγεις. Βλέμματα. Η απώλεια, το άγνωστο, ο τρόμος, ο φόβος, ο θάνατος, το μαύρο, το χάος. Η ελπίδα… Τσικ, τσικ, τσακ, τσικ… σαν καρβουνάκι σε θυμιατό. Πάντα σκάει τόσο δα ελπίδα. Η ζωή. Άνθρωποι. Ένας ο ένας.
- Colette. Στο 213 της οδού Saint-Honore. Άνθρωποι. Εδώ κατά πως λένε παίρνουν το στίγμα της μόδας. Πιάνουν βηματισμό στις προσταγές της. Ημιανάπαυση. Προσοχή! Άνθρωποι. Στριμώχνονται σε σκάλες, ανεβοκατεβαίνουν. Μελετάνε ρούχα σε κρεμάστρες, κοσμήματα σε προθήκες, χαϊμαλιά, βραχιόλια, gadgets, σαχλαμαρίτσες του κερατά. Κατεβαίνω στο εστιατόριο του -1. Ψηλώνω σ΄ένα σκαμπό. Ίσως για να πλησιάσω στον θεό της μόδας. Κατάλογος φαγητών. Ζητάω κι ένα νερό. Τι νερό; Sans gas απαντώ μηχανικά. Ναι! Αλλά τι νερό; επιμένει. Κάτι πάει στραβά. Επαναλαμβάνω χωρίς gas. Μου ανοίγει τον κατάλογο και μου δείχνει. 38 είδη νερού απ΄όλα τα σημεία του πλανήτη… Άνθρωποι! Ακραία, φριχτά, σοκαριστικά, σατανικά, αφόρητα ανυποψίαστοι… Πλην αιώνια συγκλονιστικά, μαγευτικά, γοητευτικά, αξιοπερίεργα όντα… Άνθρωποι.
http://www.protagon.gr
