δεν δόθηκε ιδιαίτερη...
έκταση από τα Μέσα Ενημέρωσης υπήρξε η περιπέτεια ενός κουρέα,
που ονομάζεται Πρίφτης,
από την Κέρκυρα.
Ο επαγγελματίας αυτός,
επί δύο χρόνια,
προσπαθεί να πάρει
άδεια για να ανοίξει κουρείο στο ειδυλλιακό νησί των Φαιάκων.
Όμως, η ελληνική γραφειοκρατία, που μόνο ειδυλλιακή δεν είναι, του θέτει συνεχή εμπόδια. Και μολονότι εδώ και χρόνια, οι κυβερνήσεις, κατόπιν προτροπής της τρόϊκας, υποτίθεται ότι έχουν ανοίξει τα κλειστά επαγγέλματα, αυτό στην πράξη δεν ισχύει.
Ο κ. Πρίφτης εμποδίζεται να ανοίξει το μαγαζί του, διότι πρέπει να πάρει
άδεια. Και για να πάρει άδεια πρέπει να έχει δύο χρόνια προϋπηρεσία ως
κουρέας. Πάρτο το αβγό και κούρευτο. Μπροστά στον παραλογισμό αυτό, ο
Κερκυραίος κομμωτής απέστειλε επιστολή στον αρμόδιο κοινοτικό επίτροπο Όλι
Ρεν, ο οποίος φαίνεται ότι περισσότερο ενοχλήθηκε από την περιπέτεια του
συμπαθούς επαγγελματία από ό,τι η ελληνική γραφειοκρατία. Και στέλνει στην
Ελλάδα, και στην Κέρκυρα, εκπροσώπους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για να
μάθει πώς και γιατί ενώ τα κλειστά επαγγέλματα θεωρητικά έχουν ανοίξει στην
πράξη ούτε ένας κουρέας ή ένας κομμωτής δεν μπορούν να ανοίξουν ένα
κατάστημα.
Η ιστορία αυτή μας κάνει να καταλάβουμε καλύτερα γιατί η Ελλάδα βρίσκεται
στην κατάσταση, που βρίσκεται. Και γιατί, παρά την ουσιαστική της χρεοκοπία το
2010 και την ένταξή της στο Μνημόνιο, δεν κατορθώνει να ισορροπήσει και
αντιμετωπίζει ακόμα το φάσμα κατάρρευσης – τη στιγμή που άλλες ευρωπαϊκές
χώρες, παρά τις δυσκολίες , φαίνεται να έχουν ξεπεράσει.
Πολλοί επιφανειακοί αναλυτές, που χαρακτηρίζονται περισσότερο από επιπόλαιη
προσέγγιση και συχνά ψευδή των πραγμάτων στο πλαίσιο του εύκολου
εντυπωσιασμού, έσπευσαν να σχολιάσουν την ανάλυση που έκανε ο κορυφαίος
οικονομολόγος του ΔΝΤ Μπλανσάρ ως απόδειξη της αποτυχίας του Μνημονίου
και της πολιτικής, που ακολουθήθηκε από το 2010. Πράγματι, η πολιτική αυτή
αποτυγχάνει. Όχι ,όμως, γιατί το Μνημόνιο εφαρμόστηκε, αλλά γιατί δεν
εφαρμόστηκε. Κι αυτό στην ουσία επισημαίνει στην ανάλυση του ο κ.
Μπλανσάρντ.
Αντί η Ελλάδα, με όλες τις κυβερνήσεις της, με όλους τους πρωθυπουργούς της,
από τον Γιώργο Παπανδρέου μέχρι τον Λουκά Παπαδήμο και τον Αντώνη
Σαμαρά, και με όλους τους υπουργούς Οικονομικών, από τον Γιώργο
Παπακωνσταντίνου μέχρι τον Βαγγέλη Βενιζέλο και τον Γιάννη Στουρνάρα, να
υλοποιήσει αποφασιστικά τις αρχικές σαφείς κατευθύνσεις της τρόϊκας έκανε
ακριβώς το αντίθετο. Τι μας ζήτησε η τρόϊκα, όταν εμείς οι ίδιοι την καλέσαμε
για να μας σώσει από την βεβαία, ανεξέλεγκτη χρεοκοπία; Να προχωρήσουμε
δραστικά σε δημοσιονομικό νοικοκύρεμα μέσω ουσιαστικών και ριζικών
μεταρρυθμίσεων στο Δημόσιο που αποτελεί την πηγή όλων των δεινών της
ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Δηλαδή, να προχωρήσουμε στην
καταπολέμηση της γραφειοκρατίας και της διαφθοράς του δημοσίου, μέσω της
απλούστευσης των διαδικασιών και την κατάργηση των άχρηστων οργανισμών,
επιτροπών κοκ, στη μείωση των δαπανών του δημοσίου μέσω της κατάργησης
των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων και των αυθαίρετων επικουρικών συντάξεων κι
εφάπαξ, που δεν ανταποκρίνονται στις πραγματικές εισφορές των
ασφαλισμένων, με την απόλυση των αχρήστων δημοσίων υπαλλήλων μέσω μιας
πραγματικής αξιολόγησης με τα διεθνή πρότυπα, με την καταπολέμηση της
φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής, με το άνοιγμα των κλειστών
επαγγελμάτων, με την επιτάχυνση της απονομής της Δικαιοσύνης, με την ταχεία
πώληση των επιχειρήσεων του Δημοσίου μέσω των αποκρατικοποίησεων κοκ.
Κι όμως από όλα αυτά σχεδόν τίποτα δεν έγινε από όλες τις κυβερνήσεις από το
2010 κι έπειτα. Κι ο λόγος είναι ότι το αδύναμο πελατειακό κράτος ήταν
αδύνατο να καταπολεμηθεί από τις εξίσου αδύναμες κυβερνήσεις, κόμματα
και πολιτικούς, που το δημιούργησαν υπό την ασφυκτική πίεση των
συντεχνιών, των συνδικαλιστών και των κομμάτων της Αριστεράς. Αντί να
γίνουν αυτά που έπρεπε να γίνουν, οι κυβερνώντες προχώρησαν στις δραστικές,
οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων, που κι άδικες κι αναποτελεσματικές
αποδεικνύονται. Και στην επιβολή νέων φόρων ιδίως στα ακίνητα αλλά και μέσω
της τρομακτικής αύξησης του ΦΠΑ, που αποδεικνύονται εξίσου άδικοι κι
αναποτελεσματικοί. Κι αυτός είναι ο βασικός λόγος, που σήμερα, οι κορυφαίοι
οικονομολόγοι του ΔΝΤ επισημαίνουν ότι το πρόγραμμα χωλαίνει. Όπως
πιστοποιεί η καθημερινότητα όλων μας.
