παιδιά μας:
συμπτωματικά εντελώς,
αυτή τη φορά κακοποίησαν «ξένα» παιδιά.
Αισθανόμαστε και τυχερές δηλαδή που την γλυτώσαμε, κι ας μην έχουμε κάνει τίποτα.
της Μανίνας Ζουμπουλάκη
Δεν καταλαβαίνω πως καταφέρνει να κοιμηθεί αυτές τις μέρες η μέση Ελληνίδα
μαμά –εγώ κοιμάμαι χάλια, έχω τις εικόνες των Τεσσάρων στο μυαλό μου με
πρησμένα μάτια και πρόσωπα, με μελανιασμένα μάγουλα και μέτωπα. Νομίζω
πώς νιώθω τις αστυνομικές μπότες να με κοπανάνε, τις γροθιές, κλωτσιές, τα
χτυπήματα να πέφτουν από παντού ενώ φοράω κουκούλα και δεν βλέπω από
πού μου έρχονται. Αισθάνομαι τον πανικό, τον πόνο, την απελπισία. Των παιδιών
που θα μπορούσαν να ήταν δικά μου ή δικά σου παιδιά. Που μέχρι πριν πέντε
χρόνια καθόντουσαν στην αγκαλιά της μαμάς τους, απρόθυμα ήδη, αλλά –
αγκαλιά. Τους έφτιαχνε τα μαλλιά, «πως είσαι έτσι παιδί μου, κουρέψου!» και
ανησυχούσε (η κάθε μία από τις μαμάδες τους) όταν το παιδί δεν έτρωγε ή είχε
πυρετό.
μαμά –εγώ κοιμάμαι χάλια, έχω τις εικόνες των Τεσσάρων στο μυαλό μου με
πρησμένα μάτια και πρόσωπα, με μελανιασμένα μάγουλα και μέτωπα. Νομίζω
πώς νιώθω τις αστυνομικές μπότες να με κοπανάνε, τις γροθιές, κλωτσιές, τα
χτυπήματα να πέφτουν από παντού ενώ φοράω κουκούλα και δεν βλέπω από
πού μου έρχονται. Αισθάνομαι τον πανικό, τον πόνο, την απελπισία. Των παιδιών
που θα μπορούσαν να ήταν δικά μου ή δικά σου παιδιά. Που μέχρι πριν πέντε
χρόνια καθόντουσαν στην αγκαλιά της μαμάς τους, απρόθυμα ήδη, αλλά –
αγκαλιά. Τους έφτιαχνε τα μαλλιά, «πως είσαι έτσι παιδί μου, κουρέψου!» και
ανησυχούσε (η κάθε μία από τις μαμάδες τους) όταν το παιδί δεν έτρωγε ή είχε
πυρετό.
Όλα αυτά άλλαξαν τον Δεκέμβριο του 2008, που «κατά λάθος» δολοφονήθηκε ο
Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος και «κατά λάθος» η παρέα του αποδεκατίστηκε
καθώς η γενιά του προσπαθούσε να διαχειριστεί το χτύπημα. Η γενιά του,
μάλιστα: όλα τα παιδιά που ήταν 14-19 χρονών όταν ο Αλέξανδρος ήταν 15 και
ξαφνικά δεν ζούσε πιά. Η είδηση είχε απλωθεί σ’ όλα τα εφηβάκια μέσα εκείνη
την νύχτα. Δεν ήταν ένα απλό έγκλημα, αν υποθέσουμε ότι υπάρχει απλό
έγκλημα. Ήταν ένα τραγικό γεγονός που τσάκισε την αθωότητα, την
αισιοδοξία, την πίστη στην κοινωνία, την ξενοιασιά, την εφηβεία μιάς
ολόκληρης γενιάς.
Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος και «κατά λάθος» η παρέα του αποδεκατίστηκε
καθώς η γενιά του προσπαθούσε να διαχειριστεί το χτύπημα. Η γενιά του,
μάλιστα: όλα τα παιδιά που ήταν 14-19 χρονών όταν ο Αλέξανδρος ήταν 15 και
ξαφνικά δεν ζούσε πιά. Η είδηση είχε απλωθεί σ’ όλα τα εφηβάκια μέσα εκείνη
την νύχτα. Δεν ήταν ένα απλό έγκλημα, αν υποθέσουμε ότι υπάρχει απλό
έγκλημα. Ήταν ένα τραγικό γεγονός που τσάκισε την αθωότητα, την
αισιοδοξία, την πίστη στην κοινωνία, την ξενοιασιά, την εφηβεία μιάς
ολόκληρης γενιάς.
Αν θέλεις ψάξε πόσο σκληρά τιμωρήθηκε ο δολοφόνος του Γρηγορόπουλου
(τρίχες) και βάλτο δίπλα στην τιμωρία των Τεσσάρων: η βαρβαρότητα στην
περίπτωση των παιδιών κάνει την «ποινή» του δολοφόνου να φαίνεται σαν
χτυπηματάκι στο χέρι. «Τσουκ τσουκ, μα τι ήταν αυτό που έκανες;» στην
πρώτη περίπτωση και βασανιστήρια στην δεύτερη…
(τρίχες) και βάλτο δίπλα στην τιμωρία των Τεσσάρων: η βαρβαρότητα στην
περίπτωση των παιδιών κάνει την «ποινή» του δολοφόνου να φαίνεται σαν
χτυπηματάκι στο χέρι. «Τσουκ τσουκ, μα τι ήταν αυτό που έκανες;» στην
πρώτη περίπτωση και βασανιστήρια στην δεύτερη…
Αλήθεια φοβάμαι για τα παιδάκια μας, τα δικά σου και τα δικά μου, τα παιδάκια
που είναι σήμερα από βρέφη μέχρι έφηβα και μεγαλώνουν στο θερμοκήπιο
φασισμού, ασυδοσίας, λαμογιάς και ατιμωρησίας για μεγάλα εγκλήματα. Σε μια
κοινωνία που σπάει στο ξύλο τους Τέσσερις, βγάζει τις φωτογραφίες τους στη
δημοσιότητα και δεν παραιτείται κανείς, δεν εξανίσταται κανείς, παρά μόνον ένας
υπουργός λέει μπούρδες. Για τους άλλους υπουργούς που έκλεψαν εκατομμύρια
και τους μεγαλοκαρχαρίες που μας έχουνε ξεσκίσει οι ποινές είναι και πάλι
χτυπηματάκια στα χέρια. Για τους Τέσσερις, είναι τα βασανιστήρια που πέρασαν,
η απελπισία της φυλάκισής τους και όσο αντέξουνε.
που είναι σήμερα από βρέφη μέχρι έφηβα και μεγαλώνουν στο θερμοκήπιο
φασισμού, ασυδοσίας, λαμογιάς και ατιμωρησίας για μεγάλα εγκλήματα. Σε μια
κοινωνία που σπάει στο ξύλο τους Τέσσερις, βγάζει τις φωτογραφίες τους στη
δημοσιότητα και δεν παραιτείται κανείς, δεν εξανίσταται κανείς, παρά μόνον ένας
υπουργός λέει μπούρδες. Για τους άλλους υπουργούς που έκλεψαν εκατομμύρια
και τους μεγαλοκαρχαρίες που μας έχουνε ξεσκίσει οι ποινές είναι και πάλι
χτυπηματάκια στα χέρια. Για τους Τέσσερις, είναι τα βασανιστήρια που πέρασαν,
η απελπισία της φυλάκισής τους και όσο αντέξουνε.
Δεν θέλω να σκέφτομαι τις φωτογραφίες τους. Βλέπω στα μάτια τους την φρίκη
που ζούνε κι είναι σαν να την ζούνε τα παιδιά μου, δηλαδή εγώ. Βλέπω και μια
σπίθα που ακόμα καίει επειδή είναι ακόμα παιδιά κι εύχομαι, ελπίζω να
συνεχίσει έτσι αυτή η σπίθα, να είναι η σωστή σπίθα, η «δεν θα σας αφήσω να
με λιώσετε καθίκια», η «θα σας νικήσω στο τέλος». Εύχομαι να νικήσουν στο
τέλος. Να μην το βάλουν κάτω. Να συνεχίσουν να ελπίζουν. Να μην τους
ισοπεδώσει το σωφρονιστικό σύστημα που είναι εξ ίσου φρικτό με το αστυνομικό
σύστημα. Να επιβιώσουν, να βγούνε πιο δυνατοί…
που ζούνε κι είναι σαν να την ζούνε τα παιδιά μου, δηλαδή εγώ. Βλέπω και μια
σπίθα που ακόμα καίει επειδή είναι ακόμα παιδιά κι εύχομαι, ελπίζω να
συνεχίσει έτσι αυτή η σπίθα, να είναι η σωστή σπίθα, η «δεν θα σας αφήσω να
με λιώσετε καθίκια», η «θα σας νικήσω στο τέλος». Εύχομαι να νικήσουν στο
τέλος. Να μην το βάλουν κάτω. Να συνεχίσουν να ελπίζουν. Να μην τους
ισοπεδώσει το σωφρονιστικό σύστημα που είναι εξ ίσου φρικτό με το αστυνομικό
σύστημα. Να επιβιώσουν, να βγούνε πιο δυνατοί…
Τέτοια θα έλεγα στα παιδιά μου αν ήταν στη θέση των Τεσσάρων. Θα ένιωθα
αδύναμη και χιλιοπατημένη και απελπισμένη και κατεστραμμένη όπως νιώθουν
τώρα οι μαμάδες τους…. Εννοείται ότι δεν θα πίστευα πως θα αλλάξουν τα
πράγματα προς το καλύτερο, δεν το πιστεύω πια, σχεδόν φαίνεται η σβάστικα
στον ορίζοντα. Αλλά όταν είσαι 20 χρονών έχεις δικαίωμα να πιστεύεις –ότι το
μέλλον θα είναι καλύτερο κι ότι βάζεις κι εσύ το λιθαράκι σου προς αυτήν την
κατεύθυνση με όποιον τρόπο μπορείς.
αδύναμη και χιλιοπατημένη και απελπισμένη και κατεστραμμένη όπως νιώθουν
τώρα οι μαμάδες τους…. Εννοείται ότι δεν θα πίστευα πως θα αλλάξουν τα
πράγματα προς το καλύτερο, δεν το πιστεύω πια, σχεδόν φαίνεται η σβάστικα
στον ορίζοντα. Αλλά όταν είσαι 20 χρονών έχεις δικαίωμα να πιστεύεις –ότι το
μέλλον θα είναι καλύτερο κι ότι βάζεις κι εσύ το λιθαράκι σου προς αυτήν την
κατεύθυνση με όποιον τρόπο μπορείς.
(Επειδή είσαι κι εσύ μαμά… όπως κι εγώ… όπως και οι μαμάδες των Τεσσάρων…
σκέψου μήπως βρούμε έναν τρόπο, ως μαμάδες, να τις βοηθήσουμε. Μου λένε
ότι δεν υπάρχει, αλλά δεν μπορεί. Πάντα κάτι υπάρχει…)
σκέψου μήπως βρούμε έναν τρόπο, ως μαμάδες, να τις βοηθήσουμε. Μου λένε
ότι δεν υπάρχει, αλλά δεν μπορεί. Πάντα κάτι υπάρχει…)
