Το μεξικανικό (και
πολύ αγαπητό στα
διεθνή φεστιβάλ,
καθώς έχει μαζέψει πάμπολλα βραβεία)
φιλμ του Μισέλ
Φράνκο μου...
τράβηξε το χαλί κάτω από τα πόδια:
ξεκίνησα θυμωμένος μαζί του και, στο τέλος, υποχρεώθηκα να παραδεχτώ το λάθος μου και να υποκλιθώ. Γιατί η σκληρή αυτή καταγραφή του δράματος ενός ανήλικου κοριτσιού, που μετά τον θάνατο της μητέρας του μετακομίζει σε νέα συνοικία όπου και τραβά τα πάνδεινα από τους απάνθρωπους συμμαθητές του, οδηγείται σε μια αναπάντεχη πλην όμως ουσιαστική κατάληξη. Που «κυκλώνει» μοναδικά τους παράγοντες εκείνους που οδηγούν στη βία, φανερώνοντας ταυτόχρονα έναν ανθρωπισμό που απαιτεί από εσένα, τον θεατή, να πάρεις μια ξεκάθαρη θέση. Το δεύτερο διαμάντι αυτής της εβδομάδας. Σας το υπογράφω: αυτό το φινάλε, δεν θα το ξεχάσετε.
πολύ αγαπητό στα
διεθνή φεστιβάλ,
καθώς έχει μαζέψει πάμπολλα βραβεία)
φιλμ του Μισέλ
Φράνκο μου...
τράβηξε το χαλί κάτω από τα πόδια:
ξεκίνησα θυμωμένος μαζί του και, στο τέλος, υποχρεώθηκα να παραδεχτώ το λάθος μου και να υποκλιθώ. Γιατί η σκληρή αυτή καταγραφή του δράματος ενός ανήλικου κοριτσιού, που μετά τον θάνατο της μητέρας του μετακομίζει σε νέα συνοικία όπου και τραβά τα πάνδεινα από τους απάνθρωπους συμμαθητές του, οδηγείται σε μια αναπάντεχη πλην όμως ουσιαστική κατάληξη. Που «κυκλώνει» μοναδικά τους παράγοντες εκείνους που οδηγούν στη βία, φανερώνοντας ταυτόχρονα έναν ανθρωπισμό που απαιτεί από εσένα, τον θεατή, να πάρεις μια ξεκάθαρη θέση. Το δεύτερο διαμάντι αυτής της εβδομάδας. Σας το υπογράφω: αυτό το φινάλε, δεν θα το ξεχάσετε.
Βαθμοί: 8
Κράτα μικρό καλάθι
«Οδηγός αισιοδοξίας». Μα προς τι όλος αυτός ο ντόρος με την ταινία που σκηνοθέτησε ο - συνήθως έμπιστος - Ντέιβιντ Ο' Ράσελ και, αυτή τη στιγμή που μιλάμε, βρίσκεται υποψήφια για δώδεκα Οσκαρ; Στον κεντρικό ρόλο, ο Μπράντλεϊ Κούπερ, ένας άνδρας που υποφέρει από διπολική διαταραχή, αφήνει το ψυχιατρικό ίδρυμα ύστερα από οκτώ μήνες παραμονής και επιστρέφει στο πατρικό, αποφασισμένος να φτιάξει ξανά τη ζωή του και να διεκδικήσει τη σύζυγό του. Οι ισορροπίες λεπτές, ο ίδιος εμφανώς ανέτοιμος. Κι όμως, τα πάντα εδώ είναι, εντέλει, πανάλαφρα. Ο δε Κούπερ το «προσπαθεί» περισσότερο απ' ό,τι θα περίμενε κανείς πως επιβάλλει ο ρεαλισμός της κατάστασης, αλλά εκεί συνειδητοποιείς πως η ταινία δεν δίνει δεκάρα για δαύτον και πως, όσο κι αν κάποιες φλασιές σε αγγίζουν, δεν γίνεται να ξεκινάς από τη διπολική διαταραχή και να οδηγείς καρφωτά προς το πιο ζαχαρένιο των happy end. Πάλι καλά που παίζει κι ο Ρόμπερτ ντε Νίρο.
Pax Americana
«Jack Reacher» και «Λίνκολν» του Σπίλμπεργκ θα μπορούσε να προβάλλονται δίπλα δίπλα. Ως προς το είδος που κατατάσσονται είναι εντελώς διαφορετικές, μιλούν όμως για τα ίδια πράγματα. Δηλαδή για την αμερικανική οπτική περί δικαίου, καθώς στέκονται προσοχή απέναντι σ' έναν κατά βάση μοναχικό ήρωα που είναι αποφασισμένος να επιβάλλει το σωστό (δίχως εισαγωγικά - και έχει σημασία). Καθώς ο Τομ Κρουζ όμως χώνεται σε τούνελ οδηγώντας αντίθετα στο ρεύμα, σε μια καλοστημένη σεκάνς, ρίχνοντας στο ενδιάμεσο και μερικές απολαυστικές μπούφλες, ένα παράταιρο φαρσικό χιούμορ παρεισφρέει στο φιλμικό σώμα - και σε πετάει έξω. Ο τύπος πάντως που σκαρφίστηκε το κάστινγκ του σκηνοθέτη Βέρνερ Χέρτζοκ σε ρόλο κακού είναι διάνοια.
Βαθμοί: 5
Ερωτευμένα ζόμπι
«Αγάπησα ένα ζόμπι». Ως φίλος του φανταστικού, δηλώνω κατάφωρα απογοητευμένος με την ταινία του Τζόναθαν Λεβίν. Η υπόθεση, ξεκάθαρη από τον τίτλο: σε μια Γη χτυπημένη από θανατηφόρο ιό, ένα ζόμπι σώζει τη ζωή μιας πανέμορφης κοπέλας και οι νέοι ερωτεύονται. Οι ρετρό πινελιές (που προσπαθούν να «αρπάξουν» και μια αλληγορική σημασία από τα τεκταινόμενα) δεν αποδίδουν και το τελικό αποτέλεσμα δεν λειτουργεί ούτε ως θρίλερ ούτε ως ρομαντική κομεντί. Η Τερέζα Πάλμερ πάντως είναι γλυκύτατη και της αξίζει ένας καλύτερος ρόλος.
Βαθμοί: 3
