χαρά,τους χυμούς,τη συγκίνηση,το παιχνίδι.
Γίναμε στεγνοί, κυνηγοί
του πλουτισμού, κι
έτσι απομακρυνθήκαμε
από τον εαυτό μας κι
από τους άλλους.
Πέσαμε με τα μούτρα
στο μέτρημα της ζωής
μας, των ημερών μας,
σα νατανε ευρώ.
Πόσα ευρώ κοστίζει μια ζωή;
έτσι απομακρυνθήκαμε
από τον εαυτό μας κι
από τους άλλους.
Πέσαμε με τα μούτρα
στο μέτρημα της ζωής
μας, των ημερών μας,
σα νατανε ευρώ.
Πόσα ευρώ κοστίζει μια ζωή;
Πόσο θα ζήσουμε; Πόσο κοστίζει ένα χαμόγελο; Ένας έρωτας; Ένα βροντερό
γέλιο;
Ποιος μας εγγυάται ότι αύριο το πρωί θα ξυπνήσουμε και θα χουμε τη δύναμη,
την ενέργεια να μετρήσουμε έστω και τα ευρώ που έχουμε στην τσέπη μας;
Θέλουμε να λέμε ότι είμαστε ένας λαός που χαίρεται το σήμερα, απολαμβάνει τη
ζωή, το τώρα…
Ποιος, όμως, θα μας εξασφαλίσει έστω και αυτό το «τώρα»;
Πόσο ακόμα θα ζούμε πιστεύοντας ότι «κάποιος άλλος» είναι υποχρεωμένος να
μας εξασφαλίσει τη ζωή;
Και πού θα βρούμε τη δύναμη και τη χαρά να απολαύσουμε αυτό το «τώρα»
όταν ο κόσμος γύρω μας χάνεται;
Ποιοι στ’ αλήθεια είμαστε;
Μας αρέσει ο εαυτός μας έτσι; Και για πόσο ακόμα;
Ας δούμε την Αλήθεια κατάματα. Μόνον έτσι, υπάρχει πιθανότητα να βγούμε από
το χάος. Να αρχίσει να καθαρίζει το τοπίο.
Ας δούμε το αληθινό μας πρόσωπο. Αυτό που πραγματικά είμαστε. Κι όχι αυτό
που μας αρέσει να λέμε ότι είμαστε.
Αρρωστήσαμε, κι αφήσαμε και τον τόπο μας να αρρωστήσει.
Ένας σκουπιδότοπος έγινε η Ελλάδα. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Ούτε για τους μετανάστες δεν μπορούμε να εξασφαλίσουμε υγιεινές συνθήκες
διαβίωσης.
Το ίδιο, ανθυγιεινές, είναι οι συνθήκες διαβίωσης της ψυχής μας, και για μας,
τους Έλληνες.
Πώς μπορεί να αναπνεύσει η ψυχή μας σ’ αυτόν τον ανθυγιεινό τόπο;
Και άντε, πες, εμείς αρρωστήσαμε. Τα παιδιά μας;
Πότε θα αρχίσουμε να καθαρίζουμε την ατμόσφαιρα, αν όχι για μας, έστω για
εκείνα;
Αστειάκια, ανέκδοτα σεξιστικά, twitter, facebook, καφές, στριφτό τσιγάρο,
iPhone, σαχλαμάρες, ποτάκια, δυνατά τη μουσική, [ποια μουσική δηλαδή], και
όλα καλά.
Σκέψη, στοχασμός, μηδέν. Λέμε δυο κουβέντες, έτσι για να πούμε ότι
παρακολουθούμε τα πράγματα, κατηγορούμε δυο -τρεις άλλους, ανάλογα την
περίσταση, και αυτό είναι.
Τελειώσαμε. Το καθήκον μας το κάναμε. Πάει και η σημερινή μέρα.
Για αύριο, έχει ο Θεός…
