Πριν από μερικά χρόνια,το υπ. Παιδείας αποφάσισε πως για να
λυθούν τα προβλήματα...
της Εκπαίδευσης, αρκούσε να βάλει το κεφάλι του
στην άμμο. Και εξηγούμαι: Λόγω των εξευτελιστικών βαθμολογιών στις Πανελλήνιες Εξετάσεις
και της γενικής κατακραυγής, έθεσε έναν φραγμό στην κατρακύλα των
βαθμών που έπαιρναν τα ελληνόπουλα και, όμως, μπαίνανε στα
Πανεπιστήμια. Και αφού πήρε αυτό το μέτρο, αποτραβήχτηκε και περίμενε να
γίνει το… θαύμα που θα άλλαζε το εκπαιδευτικό τοπίο στη χώρα. Αλλά
θαύμα δεν έγινε, αφού και οι χαμηλές βαθμολογίες εξακολουθούσαν να
υπάρχουν και οι αδυναμίες της Μέσης Εκπαίδευσης, εξακολουθούσαν να
συνοδεύουν τους φοιτητές.
Αργότερα, αποφασίστηκε ότι δεν πρέπει να υπάρχουν φραγμοί στην Εκπαίδευση και αφαιρέθηκε το πλαφόν της βάσης του δέκα.
Το σκεπτικό ήταν ότι όλοι πρέπει να έχουν πρόσβαση στο αγαθό της
Παιδείας, (ακόμη κι αυτοί που δεν ενδιαφέρονται). Φυσικά, και πάλι
έμεναν αρκετοί εκτός, ενώ συνέχισαν να μπαίνουν στις σχολές με
εξαιρετικά χαμηλές βαθμολογίες. Και το χειρότερο: Εκατοντάδες
φοιτητές συνέχισαν να εγκαταλείπουν τις σπουδές τους, ανίκανοι να τις
παρακολουθήσουν, λόγω των ελλειπών βασικών γνώσεων, ενώ τα ποσοστά των πτυχιούχων, σε εκατοντάδες τμήματα , εξακολουθούσαν να είναι θλιβερά.
Φέτος,
επανήλθε ένα πολύ παλιό μέτρο: Όποιος δεν θέλει να πάει στο
Πανεπιστήμιο, παίρνει απολυτήριο χωρίς να περάσει από τη «γέφυρα των
στεναγμών». Δηλαδή τις Πανελλήνιες Εξετάσεις. Βγήκαν λοιπόν, εκτός
συστήματος, χιλιάδες υποψήφιοι. Λογικά όσοι απέμειναν εντός, ήταν
εκείνοι που πραγματικά ήθελαν να σπουδάσουν και γι’ αυτό κοπίαζαν ηθικά
και υλικά.
Σύμφωνα όμως, με υπολογισμούς των Εκπαιδευτικών, τριάντα
χιλιάδες, και βάλε, των υποψηφίων που ήθελαν να παρακολουθήσουν σπουδές
στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, δεν κατάφεραν να συγκεντρώσουν μέσον όρο
βαθμολογίας πάνω από τη βάση στα έξι πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματα.
Μαθήματα που, όχι μόνο διδάσκονται στο σχολείο ολόκληρο χρόνο, αλλά η
πλειοψηφία των μαθητών πηγαίνει στα φροντιστήρια υποτίθεται για να τα
«εμπεδώσει».
Εύλογα αναρωτιόμαστε όλοι: Έχει πάρει κανείς στα
σοβαρά τα δυσοίωνα μηνύματα που εκπέμπει όλο το φάσμα της Εκπαίδευσης;
Οι φροντιστηριούχοι, που το σύστημα αφήνει στα χέρια τους ένα σημαντικό
κομμάτι της Εκπαίδευσης των παιδιών, είναι αποκαλυπτικοί καθώς
δικαιολογούνται:
«Τι να κάνουμε εμείς, όταν μας έρχονται στην
τελευταία τάξη του Λυκείου τα παιδιά χωρίς να έχουν βάσεις από τα
προηγούμενα χρόνια;».
Τι γίνεται, όμως, μέσα στα σχολεία,
όπου βρίσκεται το μεγαλύτερο κομμάτι της ευθύνης; Ενδεικτικό –και
κραυγαλέο- παράδειγμα είναι το γεγονός ότι στην τελευταία τάξη του Λυκείου, από το Μάρτιο και μετά, κανένας «σοβαρός» μαθητής δεν πατάει στο σχολείο.
Οι περισσότεροι κρατούν τις απουσίες για να τις χρησιμοποιήσουν το
τελευταίο διάστημα, διαβάζοντας και πηγαίνοντας στο Φροντιστήριο,
αγνοώντας τη βασική μονάδα Εκπαίδευσής τους.
Κι οι καθηγητές τι
κάνουν; Παραβλέποντας συχνά τα φαινόμενα έλλειψης προθυμίας,
αυτενέργειας και πρωτοβουλιών που χαρακτηρίζουν αρκετούς, υποστηρίζουν
ότι αδυνατούν να βάλουν τάξη στο χάος και σηκώνουν ψηλά τα χέρια. Τώρα
μάλιστα έχουν και το «άλλοθι»: «Με τα λεφτά που παίρνουμε και πολλά κάνουμε… ».
Όμως,
αν και η διαπίστωση των προβλημάτων ήταν πάντοτε «κοινός τόπος», οι
περισσότεροι -συχνά ικανότατοι- πολιτικοί, προσπάθησαν να τα λύσουν,
αλλά, μ΄έναν ανεξήγητο τρόπο, κατέληγαν σε «μπαλώματα». Δάνεια μέτρα
από άλλα συστήματα, ή αποσπασματικές ρυθμίσεις, δημιούργησαν αντιφατικές
και παράδοξες καταστάσεις σε όλες τις βαθμίδες της Εκπαίδευσης.
Επιπλέον,
οι περισσότεροι υπουργοί Παιδείας, θεωρώντας, προφανώς, ότι στην
ιστορία δεν πρόκειται να μείνει εκείνος που θα μεταμορφώσει τα Δημοτικά,
τα Γυμνάσια και τα Λύκεια σε σοβαρές μονάδες γνώσης, επιχείρησαν είτε
να αλλάξουν το σύστημα εισαγωγής στα Πανεπιστήμια είτε την ίδια την
Ανώτατη Εκπαίδευση.
Οι τραγικές παραλείψεις στην
Εκπαίδευση, που δεν καλύφθηκαν ακόμη και τότε που «λεφτά υπήρχαν»,
διογκώνονται τώρα με την οικονομική κρίση, που επέβαλε
συγχωνεύσεις-καταργήσεις σχολείων, συρρίκνωση των διορισμών, κλείσιμο
της στρόφιγγας των πιστώσεων, ενώ επηρεάστηκε σημαντικά η επέκταση του
ολοήμερου σχολείου.
Τώρα, διανύουμε τη φάση κατά την οποία θα
μεταρρυθμίσουμε και τα Πανεπιστήμια και το Λύκειο, για να οδηγηθούμε
σε ένα νέο εξεταστικό σύστημα. Και όσον αφορά στις αλλαγές στην
Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, έχει χυθεί πολύ μελάνι και έχουν ειπωθεί
πολλά. Όμως, για τα Λύκεια τι γνωρίζουμε;
Από το Σεπτέμβριο τα νέα
μέτρα (;) θα εφαρμοστούν στην πρώτη τάξη, αλλά μέχρι τώρα κανείς δεν
έχει καταλάβει πραγματικά τι θα γίνει. Όχι μόνο δεν έχουν ξεκαθαρίσει
βασικές λεπτομέρειες του νέου συστήματος Εκπαίδευσης, αλλά ορισμένες
από τις αρχικές εξαγγελίες έχουν κιόλας αναιρεθεί.
Έτσι, λίγες
μέρες πριν από την έναρξη του νέου σχολικού έτους, οι καθηγητές λένε
ότι δεν έχουν ξεκάθαρες οδηγίες για το τι θα κάνουν μέσα στην τάξη, με
ποια βιβλία, ποια μέθοδο και ποια αξιολόγηση, ενώ οι μαθητές ουδόλως
γνωρίζουν τι θα αντιμετωπίσουν.
Αν, τώρα, σε όλα
αυτά προσθέσουμε και τις «εξαγγελίες» των λειτουργών και παραγόντων της
Εκπαίδευσης, ότι από το Σεπτέμβριο έχει να γίνει το «έλα να δεις…»,
αντιλαμβάνεται και ο τελευταίος πολίτης αυτής της χώρας ότι όσα πληρώνει
για Εκπαίδευση (και είναι πολλά), μάλλον δεν ωφελούν.