Καλοκαίρι γαρ και γέμισαν οι παραλίες,οι αιγιαλοί και παντός είδους βράχοι...
(και καημοί…) με επίδοξους παραθεριστές, διακοπεύσαντες , εραστές της φύσης αλλά και της…παρα-φύσης. Προλαβαίνοντας τυχόν παρεξήγηση, σπεύδω να επεξηγήσω τον όρο και το λόγο χρήσης του. Η φύση, λοιπόν, μας χάρισε ένα σώμα, μέσα στο οποίο οφείλουμε να “κατοικούμε” με σεβασμό και ευπρέπεια, για να μην πω ευγνωμοσύνη για την υγεία που απολαμβάνουμε μέσω αυτού αλλά και τη χαρά διαμέσου πλείστων λειτουργιών του. Αυτά φυσικά υπό κανονικές συνθήκες, εννοώντας ότι για να απολαύσουμε θα πρέπει και να τηρούμε κάποιους βασικούς κανόνες διατροφής, άσκησης και εν γένει διαχείρισης του χρόνου (συγκεκριμένα των χρόνων που παρέρχονται…), δηλαδή της ηλικίας. Και για τα τρία προαναφερθέντα υπάρχουν περιορισμοί και δεσμεύσεις.
Πιο συγκεκριμένα, ανάλογα με την ηλικία και το σωματότυπο, καθορίζονται και οι προσωπικές θερμιδικές ανάγκες, τουτ’ έστιν, ένα παιδί δεν μπορεί να ‘ταΐζεται’ σαν ενήλικας αλλά ούτε και ένας ενήλικας να λιμοκτονεί για να αποκτήσει “το” ιδανικό σώμα, πόσο μάλλον να υπερβάλλει εαυτόν, καταναλώνοντας υπερβολικές ποσότητες τροφής ( με τη δικαιολογία του “μερακλή- καλοφαγά”). Ακόμα και οι εξαιρετικές περιπτώσεις φυσιολογικών δυσλειτουργιών, που οδηγούν στην παχυσαρκία-και πολύ σπανιότερα στη λιποσαρκία-, μπορούν να προληφθούν με την κατάλληλη διαχείριση. Αρκεί να έχουμε υπ’ όψιν μας, πως ένας απλός τύπος (Βάρος/ Υψος2) μας δείχνει, ανά πάσα στιγμή της ζωής μας, σε ποια όρια κινούμαστε. Χωρίς, λοιπόν, υπερβολές και ακρότητες αλλά με σωστή πληροφόρηση, είμαστε σε θέση να διαχειριστούμε σωστά το βάρος του σώματός μας και να πετύχουμε, αν όχι τη βέλτιστη, μια ικανοποιητική εικόνα, που θα ανταποκρίνεται στις δικές μας, προσωπικές ανάγκες, χωρίς να προκαλούμε βλέμματα αποδοκιμασίας, παρά μόνο θαυμασμού.
Περνώντας στον παράγοντα “άσκηση’ και στα οφέλη που απορρέουν από αυτή, θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι και εδώ υπάρχει διαφοροποίηση ανάλογα με την ηλικία αλλά και τις προσωπικές προτιμήσεις. Δηλαδή, ένα συγκεκριμένο είδος άσκησης (π.χ. τρέξιμο) δεν είναι απαραίτητα ωφέλιμο (μπορεί να αποβεί και επικίνδυνο) για κάποιο άτομο που έχει διαγνωσμένο πρόβλημα στις αρθρώσεις. Ωστόσο, μπορεί κάλλιστα να αντικατασταθεί από το κολύμπι, που ελαχιστοποιεί τις αντιστάσεις και ενδυναμώνει αρμονικά τους μύες ολόκληρου του σώματος. Οφείλω να επιμείνω στον όρο “αρμονικά”, καθώς διαισθάνομαι πως αυτή η λέξη σήμερα μάλλον δεν εκτιμάται όπως της αρμόζει … Δεν θα πλατειάσω με την ορισμό της από αρχαιοτάτων χρόνων, απλά θα περιοριστώ στην “εικόνα”, που ατυχώς μας έχουν περάσει τα πλείστα Mέσα “παραπληροφόρησης”, στα οποία δεσπόζει η υπερ-προβολή “φουσκωτών” -στην κυριολεξία- μυών, οι οποίοι, ενώ τελούν σε πλήρη λειτουργική ανικανότητα-λόγω υπερτροφίας- να τελέσουν τις βασικές κινήσεις του σώματος (κάμψη, έκταση, ασκήσεις ευλυγισίας), εντούτοις τα άτομα που τους φέρουν, θεωρούν εαυτούς άξιους θαυμασμού… Η άσκηση θα πρέπει να καθιστά το σώμα πιο λειτουργικό, ανθεκτικό στις δυσκολίες που προκύπτουν και σε αρμονία με την προσωπικότητα και το χαρακτήρα του ατόμου και όχι να αποτελεί ένα άκαμπτο, μυϊκό ή πλαστικό με εμφυτεύματα “κατασκεύασμα”, προϊόν προς κατανάλωση με ημερομηνία λήξης.
Τέλος, αναφορικά με τη διαχείριση της ηλικίας, ας μη μας διαφεύγει πως οι χρόνοι που αφήσαμε πίσω, μας γέμισαν με εμπειρίες, γνώση και σοφία για τη ΖΩΗ. Ποιος σώφρων διαπραγματεύεται τούτη τη μοναδική κληρονομιά, υποκρινόμενος το νεαρό ή νεαρά που, ενώ ΔΕΝ φείδεται των εμπειριών ωστόσο υποδύεται ένα ρόλο απ’ τα παλιά… Η επιστράτευση “πλαστικών” δυνάμεων, επιστημών παραβίασης της φύσης, καταστρατήγησης του αυτονόητου και του φυσιολογικού προς όφελος μιας πλαστής εικόνας που σύντομα θα σβήσει αλλά θα αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια της, δεν είναι τίποτα άλλο από ένα παράλογο παιχνίδι εντυπώσεων με πρωταγωνιστή τη σκιώδη, ματαιόδοξη πλευρά “χαμένων” εαυτών.
Βαθιά μέσα μας γνωρίζουμε πως ‘ουκ εν τω πολλώ το εύ”, καθώς σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας, εκείνο που μετράει είναι η ποιότητα και ουχί η ποσότητα. Την επόμενη, λοιπόν, φορά που θα εκθέσουμε το σώμα μας σε κοινή θέα, αν έχουμε κάτι από τα παραπάνω κατά νου, θα ανοίξουν διάπλατα τα όμματα του νου και της ψυχής μας και μάλλον θα χαρούμε κατά τι περισσότερο τον ήλιο και τη θάλασσα… ( και οι άλλοι εμάς, γι αυτό που πραγματικά είμαστε).
ΚΑΛΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ !
ΥΓ. γιατί για κάποιους το καλοκαίρι μόλις τελείωσε, για κάποιους άλλους μόλις άρχισε, ενώ για μερικούς δεν ήρθε ποτέ ή δεν τελειώνει ποτέ!!!
*Η Ελιζάνα Πολλάτου είναι επίκουρος καθηγήτρια στην ‘Εκμάθηση Δεξιοτήτων στη Ρυθμική και Γενική Γυμναστική’, T.E.Φ.Α.Α. Πανεπιστημίου Θεσσαλίας
