από πάνω τους».
Βράδυ 14,
ξημερώματα της
15ης Νοεμβρίου,
2005, 2006,
κάθε χρονιάς.
Είναι η κουβέντα που ακούγεται από το στόμα του καθοδηγητή. Του υπευθύνου, του γραμματέα, του προέδρου, του απλού φοιτητή, του επιφορτισμένου με την περιφρούρηση, του καθενός που ετοιμάζεται να μπει στο Πολυτεχνείο. Κάποτε, στην Πατησίων, έκαναν έφοδο τα όργανα του καθεστώτος, τώρα πολιορκητικός κριός είναι οι πολιτικές νεολαίες, οι φοιτητικές παρατάξεις και οι συνδικαλιστές, μεταξύ άλλων. Αρχικά για την κατανομή των χώρων και στη συνέχεια για τον τριήμερο εορτασμό. Μετά θα έρθουν οι πολίτες, όσοι επιμένουν να τιμούν την επέτειο.
Ξύλο με κράνη και ρόπαλα στην πλατεία Μαβίλη, το 2006. Επεισόδια μέσα και έξω από το ΕΜΠ, σε ετήσια βάση μέχρι το 2009. Καρτέρι στην οδό Κωλέττη, πριν 4 χρόνια, καρτέρι και στη Μάρνη, στη Γ’ Σεπτεμβρίου και στην Αβέρωφ. Επίθεση με πτυσσόμενα γκλοπ προχθές, συγγενείς να ξενυχτούν στα νοσοκομεία για το παιδί, τον εγγονό, τον ανιψιό. Όλοι με όλους, εκδικήσεις για παλαιότερα «σκηνικά» σε σχολές, βεντέτα για συγκρούσεις σε πορείες που πέρασαν. Κάπως έτσι πέρασε η προηγούμενη δεκαετία για το τριήμερο του εορτασμού της επετείου του Πολυτεχνείου. Δεν είναι νέα φαινόμενα αυτά, υπάρχουν κι άλλα παλαιότερα, μεγαλύτερης κλίμακας. Από τη δολοφονία του Καλτεζά και της Κανελλοπούλου και το πολεμικό κλίμα του 1991 και του 1992, μέχρι την είσοδο των ΜΑΤ στο Ίδρυμα το 1995, λίγες ώρες μετά την κίνηση τηλεοπτικού σταθμού να καλέσει τον κόσμο να ψηφίσει εάν πρέπει να καταργηθεί το άσυλο. Τότε ήταν το κράτος απέναντι σε πολίτες, τώρα είναι πολίτες μεταξύ τους. Τι χρειάζεται για να απομαζικοποιηθεί ο εορτασμός μίας επετείου; Το πέρασμα του χρόνου ή το καπέλωμα; Η απάντηση βρίσκεται -εκτός των άλλων- και στην καταστολή της αστυνομίας, στο κόκκινο σπρέι στους τοίχους με συγκεκριμένη κατεύθυνση και στόχευση, στα όσα γίνονται με τη σημαία, στη μη αναγνώριση των θυμάτων της εξέγερσης. Όλα για να μετρήσουμε τη δύναμή μας, για να πάμε αργότερα στα γραφεία παχουλών κυρίων, μουστακαλήδων με φαλάκρα, ώστε να εξαργυρωθεί η παρουσία μας στην Πατησίων. Για να δημιουργήσουμε ντόρο.
Η πορεία του Πολυτεχνείου είναι διαφορετική από τις άλλες, περίεργη. Η σιωπή στα στενά της Σούτσου μετρούσε διαφορετικά, είτε γιατί οι νέοι τιμούσαν τους συνομήλικούς τους, είτε γιατί οι μεγαλύτεροι τιμούσαν άτομα που θα μπορούσε να είναι παιδιά τους. Τα συνθήματα είχαν περισσότερα ντεσιμπέλ, ένιωθες άτρωτος. Έβλεπες διαφορετικά τον κόσμο στα πεζοδρόμια. Τον χειροκροτούσες και σου κουνούσε το χέρι. Κάπου-κάπου μπορεί να δάκρυζες ή να τους έβλεπες βουρκωμένους. Ωστόσο, πλέον, η σιωπή έχει άλλη βαρύτητα. Δεν είναι από το σεβασμό, είναι από φόβο. Δεν είναι από ταπεινότητα, είναι από αμηχανία, από ένα αίσθημα ντροπής. Ενοχές απέναντι στους νεκρούς, οργή απέναντι σε συμφοιτητές τους που αργότερα έγιναν υπουργοί, αγωνία για το αύριο.
Πριν λίγα χρόνια, ο Γιάννης Ραγκούσης είχε θέσει θέμα για τη σημαία του Πολυτεχνείου. Ξέρετε, αυτή με τις κηλίδες με το στεγνωμένο αίμα. Μακάρι το μόνο πρόβλημα να ήταν αυτό: Το ποιος τη φυλάει, το πώς γίνεται η περιφρούρηση και η προστασία της, το πόσο θα κρατήσει το καθιερωμένο σπρώξιμο έξω από την αμερικανική πρεσβεία ώστε να φυγαδευτεί. Οι καιροί απαιτούν επανακαθορισμό της στάσης του καθενός. Της αστυνομίας, του πολιτικού κόσμου, των φοιτητών, του καθενός πολίτη ξεχωριστά. Το μόνο που έχει μείνει ατόφιο από τότε είναι η σημαία. Ας γίνει για αυτή.
