τον άλλον όπως είναι,
«με τα ελαττώματά του», εκτός από μία σωτήρια συνθήκη της ανθρώπινης συνύπαρξης,είναι,συχνά,
μια πολύ παρεξηγημένη διαδικασία.
Υπάρχουν κάποια χαρακτηριστικά μας που μας περιορίζουν, μα και που δεν μπορούμε να τα αλλάξουμε, τα οποία μπορεί να αφορούν την ψυχική ή σωματική μας κατάσταση και τις κοινωνικές / οικονομικές μας συνθήκες. Συνήθως αυτά τα χαρακτηριστικά τα αποδεχόμαστε εμείς και οι άλλοι πιο εύκολα σε μια σχέση φιλίας που επιλέγουμε να διατηρούμε.
Τα ελαττώματα –είτε τα δικά μας είτε του φίλου μας - που συνήθως δημιουργούν προβλήματα στη σχέση, είναι συνήθως αυτά που μπορούμε να αλλάξουμε και για διάφορους λόγους δεν το κάνουμε. Όλες οι σχέσεις εμπεριέχουν συμβιβασμούς καθώς και, έως έναν βαθμό, εθελότυφλη αποδοχή. Το σημαντικό όμως και εδώ, όπως σε όλες τις σχέσεις, είναι η ανοιχτή επικοινωνία.
Η άνευ όρων αποδοχή είναι ένα δώρο σε οποιαδήποτε σχέση. Ένα δώρο που μας αφήνει να υπάρχουμε χωρίς συνέχεια να κρίνουμε τον εαυτό μας και να μας κρίνουν. Ένα δώρο που μας αφήνει να εκφραστούμε ελεύθερα και να γνωρίσουμε έτσι καλύτερα τον εαυτό μας. Δεν μπορεί όμως να είναι λειτουργικό δώρο, αν δεν υπάρχει το πλαίσιο το οποίο το φτιάχνουν οι κανόνες -ή οι συμφωνίες, στην περίπτωση της φιλίας-μεταξύ των φίλων. Όσο πιο ξεκάθαρες μεταξύ τους είναι οι συμφωνίες, τόσο μικρότερος ο κίνδυνος απομάκρυνσης και παρεξήγησης των φίλων.
Ποιες συμφωνίες μπορεί να υπάρχουν μεταξύ φίλων; Ένα παράδειγμα είναι η συχνότητα που προσδοκά κάποιος να βλέπει τον άλλον. Ένα άλλο, οι ασχολίες που πραγματοποιούν μαζί. Την υποστήριξη με ανταπόκριση στα διάφορα θέματα που προκύπτουν και την σημαντικότητα που βάζουν σε αυτήν.
Αποδοχή και σεβασμός
Η άνευ όρων αποδοχή του άλλου απαιτεί να είμαστε σε επαφή με τις δικές μας ανάγκες και την φροντίδα τους. Ένα μέρος αυτής της φροντίδας είναι η ανοιχτή επικοινωνία των συναισθημάτων μας μέσα στην σχέση. Η άμεση έκφραση τού τι μας ενοχλεί, αφήνοντας απέξω την κριτική προς τον άλλον, είναι μια πρώτη λύση στη μείωση της έντασης, όταν κάτι δεν πάει καλά στην σχέση μας.
Ας πάρουμε για παράδειγμα την, μέχρι τώρα, αδέσμευτη φίλη μας, η οποία δεν είναι πια ελεύθερη και αλλάζει την συμπεριφορά της ανάλογα. Η φίλη μας δεν είναι πια τόσο διαθέσιμη σε εμάς για τις εξόδους μας ή τις τηλεφωνικές μας συνομιλίες. Μπορεί, τότε, να αρχίσουμε να κρίνουμε αυτήν την συμπεριφορά, να την βρίσκουμε σκληρή ή και βαρετή μια και… « θέλει να βρίσκεται πάντα με τον καινούργιο της σύντροφο!».
Θα μας βοηθούσε, πρωταρχικά, να αντιληφθούμε τι επίπτωση έχει αυτή η αλλαγή σε μας και να εκφράσουμε τι αισθανόμαστε χωρίς να κρίνουμε την συμπεριφορά της φίλης. Λογικά, ξέρουμε πως η φίλη μας αξίζει να περάσει χρόνο με την καινούργια της σχέση και της ευχόμαστε το καλύτερο. Έτσι βρίσκουμε μια νέα κοινή επιθυμητή συχνότητα συνάντησης μεταξύ μας και το κυριότερο βρίσκουμε άλλους τρόπους να καλύψουμε την ανάγκη της παρέας που χρειαζόμαστε. Όχι με σκοπό να αντικαταστήσουμε την φίλη μας, αλλά με σκοπό να εμπλουτίσουμε τη ζωή μας και να φροντίσουμε φιλικά και τον εαυτό μας.
Η πρωταρχική συμφωνία, λεκτικοποιημένη ή μη, δεν ήταν να καλύπτουμε όλες τις ανάγκες μας σε μία μόνη σχέση. Τα πιθανά, λοιπόν, ξαφνικά συναισθήματα της απόρριψης και μοναξιάς μπορούν να φροντιστούν αφήνοντας χώρο στην φίλη μας, καθώς αποδεχόμαστε με σεβασμό τα καινούργια δεδομένα στην ζωή της.
Θα μας βοηθούσε, πρωταρχικά, να αντιληφθούμε τι επίπτωση έχει αυτή η αλλαγή σε μας και να εκφράσουμε τι αισθανόμαστε χωρίς να κρίνουμε την συμπεριφορά της φίλης. Λογικά, ξέρουμε πως η φίλη μας αξίζει να περάσει χρόνο με την καινούργια της σχέση και της ευχόμαστε το καλύτερο. Έτσι βρίσκουμε μια νέα κοινή επιθυμητή συχνότητα συνάντησης μεταξύ μας και το κυριότερο βρίσκουμε άλλους τρόπους να καλύψουμε την ανάγκη της παρέας που χρειαζόμαστε. Όχι με σκοπό να αντικαταστήσουμε την φίλη μας, αλλά με σκοπό να εμπλουτίσουμε τη ζωή μας και να φροντίσουμε φιλικά και τον εαυτό μας.
Η πρωταρχική συμφωνία, λεκτικοποιημένη ή μη, δεν ήταν να καλύπτουμε όλες τις ανάγκες μας σε μία μόνη σχέση. Τα πιθανά, λοιπόν, ξαφνικά συναισθήματα της απόρριψης και μοναξιάς μπορούν να φροντιστούν αφήνοντας χώρο στην φίλη μας, καθώς αποδεχόμαστε με σεβασμό τα καινούργια δεδομένα στην ζωή της.
Η αποδοχή άνευ όρων απαιτεί το πλαίσιο μιας έμπιστης και αληθινής σχέσης, την ικανότητα να αντιλαμβανόμαστε τις ανάγκες μας, να τις εκφράζουμε με ειλικρίνεια και επίσης, την θέληση να μπαίνουμε και «στα παπούτσια του άλλου» για να ακούμε τι συμβαίνει σε εκείνον.