Μυτιλήνη βάζει...
πρόστιμο 80 ευρώ σε ένα δεκάχρονο παιδάκι γιατί το ποδήλατό του δεν είχε κουδούνι. Ασφαλώς σε όλους μας προξενεί αλγεινή εντύπωση η τυπολατρεία και η αυστηρότητα του οργάνου για αυτό και όλα τα μέσα ενημέρωσης το καταδίκασαν και ορθώς. Το πρόστιμο ήταν λάθος.
Πρόσεξα ότι σε κανένα κείμενο δεν δόθηκε άλλη διάσταση παρά μόνο στην υπερβολή του αστυνομικού. Ο κοινός τόπος όλων ήταν ότι ένα αγόρι σε τρυφερή ηλικία που υποπίπτει σε μια παρατυπία, βρε αδερφέ, κάνεις πως δεν το βλέπεις. Κανείς δεν σκέφτηκε ότι το παιδί, ανεξαρτήτως από το γεγονός ότι κακώς τιμωρήθηκε, δεν πρέπει να συνεχίσει να οδηγεί το ποδήλατό του χωρίς κουδούνι. Κανείς δεν αναρωτήθηκε αν το παιδί φορούσε κράνος ή ακόμα αν είναι ασφαλές σε τόσο μικρή ηλικία να οδηγεί καν μέσα στην κίνηση της πόλης. Μόνο η επιβεβλημένη επιείκεια σε ένα τόσο μικρό αγόρι μας απασχόλησε- αν όμως συνέβαινε το κακό, το αγόρι θα πάθαινε μάλλον περισσότερα από έναν ενήλικο. Αλλά τα μέσα είναι μαθημένα στον παλιό τρόπο, της ανοχής.
Οταν οι άνθρωποι της δικής μου ηλικίας ήσαν δέκα χρονών, καβαλούσαμε ποδήλατα που το καλύτερο είχε φρένα, για κόρνα δε, χρησιμοποιούσαμε τη γαιδουροφωνάρα μας. Η κίνηση βέβαια τότε ήταν πολύ λιγότερη αλλά και οι όροι ασφαλείας των μικρών ποδηλατών επίσης. Μεγαλώνοντας τα αγόρια εκείνα, που όλοι μάς άφηναν να κυκλοφορούμε με επισφαλή ποδήλατα ανάμεσα σε αυτοκίνητα, οδηγήσαμε μηχανάκια χωρίς δίπλωμα, κόψαμε εξατμίσεις, παραβιάσαμε όποιο φανάρι ή όριο ταχύτητας συναντήσαμε, την δε έννοια κράνος την πρωτογνωρίσαμε στο στρατό. Αρκετοί από μας κουβάλησαμε τις πολύτιμες αυτές παρακαταθήκες των παιδικών χρόνων και στη ενήλικη ζωή και συναποτελέσαμε το φαινόμενο του τυπικού ΄Ελληνα οδηγού. Κάποιοι επεξέτειναν την ανομία τους και σε άλλες περιοχές αλλά εντάξει, δεν άρχισαν όλα από τα ποδήλατα.
Θέλω να πω ότι σε αυτό το παιδί και σε όλα τα παιδιά, από αυτήν την ηλικία πρέπει να διδάξουμε όλοι μας, αστυνομικοί, γονείς, μέσα ενημέρωσης, ότι υπάρχουν κανόνες που σιγά-σιγά πρέπει να μαθαίνουν να εφαρμόζουν εφόσον αρχίζουν να μπαίνουν στο σύστημα - τώρα της κυκλοφορίας αργότερα της ζωής. Και ασφαλώς όχι με τιμωρίες οι οποίες άλλωστε είναι αντιπαιδαγωγικές και συνήθως αναποτελεσματικές αλλά με τον δύσκολο τρόπο της αλληλοκατανόησης και φυσικά του παραδείγματος. Γιατί η επιείκεια και η ευαισθησία εύκολα μπορεί να σημαίνει αδιαφορία.