Ο Dylan Thomas
συνήθιζε να λέει
στις μπυραρίες της
Ουαλίας, όπου
σύχναζε, ότι είναι
Βρετανός με όψη
Ρώσου.
Ωραία, εμείς εδώ είμαστε Έλληνες με όψη…Έλληνα. Τί σημαίνει αυτό; Τα πράγματα είναι μάλλον απλά.
—Βουλευτής Χ. «Εγώ δεν ψηφίζω αυτό που ψηφίζει το κόμμα μου γιατί αντιβαίνει στην προγραμματική του συμφωνία. Εγώ δεν φεύγω από τους κόλπους του».
Άρα πρέπει να φύγει το κόμμα. Δεν βλέπω κάτι πιο λογικοφανές.
— Βουλευτής Χ. «Δεν ψήφισα τα μέτρα γιατί μου το υπέδειξε ο πνευματικός μου».
Διάκονος της πολιτικής.
— Βουλευτής Χ. «Ναι, σε όλα, εκτός από το κονδύλι για το υπουργείο Ανάπτυξης και… κάτι άλλο.
Και εμένα η μάνα μου από τη Λευκάδα είναι, αλλά δεν κάνω έτσι.
— Βουλευτής Χ. «Παρούσα», γιατί η σχολή ξεναγών στο νησί μου πρέπει να εξαιρεθεί από τις περικοπές.
Στην Κέρκυρα δεν έφτασε η χάρη μου.
— Ομάδα Βουλευτών Χ. «Ελάτε να δώσουμε αίμα ελληνικό».
Παλικάρια με αιμοχαρή ένστικτα.
— Η ίδια Ομάδα. «Φέρτε μας λίστες με παιδιά ξένων που είναι στους παιδικούς σταθμούς».
Νέοι -μελανοχίτωνες στη μόδα.
— Συνδικαλιστής ΔΕΗ Χ. «Κόβω το ρεύμα».
Φαντάζομαι όχι στο σπίτι του.
—Υπουργός Χ. «Άλλοι έγραψαν τα μέτρα, εγώ απλώς τα υπέγραψα. Όμως, όσο είμαι υπουργός δεν θα παριστάνω τον υπουργό».
Οκ. Εγώ απλώς προεδρεύω.
—Υπουργός Χ. «Απολύσεις στο Δημόσιο δεν θα γίνουν».
Είναι σαφές… δεν θα γίνουν.
—Ευρωβουλευτής Χ. Όχι σεισμικές έρευνες στο Ιόνιο, εάν δεν διασφαλιστεί η ψυχική ηρεμία των δελφινιών και των φαλαινών».
Προφανώς δεν κάνει πλάκα.
— Υπουργός Χ. «Τέρμα τα προνόμια των υπαλλήλων της Βουλής».
Μην σας υπενθυμίσω τι είπε μετά από πέντε λεπτά ο άνθρωπος…
—ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ. «Θα είναι τα τελευταία μέτρα».
Το κρατάμε, ή με όρους πόκας… δικαίωμα. Πάντως η χώρα λειτουργεί, πλέον, με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου.
—ΑΡΧΗΓΟΣ κόμματος που στηρίζει την κυβέρνηση. «Ψηφίζουμε για να είναι τα τελευταία μέτρα».
Δικαίωμα.
—ΑΡΧΗΓΟΣ άλλου κόμματος που στηρίζει την κυβέρνηση. «Ψηφίζουμε με την ελπίδα να είναι τα τελευταία μέτρα».
Δικαίωμα.
—ΑΡΧΗΓΟΣ αξιωματικής αντιπολίτευσης. «Θα καταργήσω το μνημόνιο με ένα νόμο».
Όπως ευχόμαστε στις εγκύους… με έναν πόνο.
—Ο ΙΔΙΟΣ. «Θα καταργήσουμε τις συμφωνίες και μετά θα καλέσουμε τους δανειστές να κάνουμε άλλες συμφωνίες».
Είναι βέβαιο ότι θα τρέξουν να μην χάσουν το μαντολάτο.
—Βουλευτής Χ. «Δεν είμαστε έτοιμοι να κυβερνήσουμε».
Μετά από λίγο έλεγε, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι οι άλλοι δεν είναι έτοιμοι να πιστέψουν ότι μπορούμε να κυβερνήσουμε. Εντάξει doctor ό,τι πεις.
—Δημοσκοπήσεις. «Πρώτο κόμμα το δεύτερο και κατάλληλος για πρωθυπουργός ο ήδη πρώτος».
Και εγώ πάσχω από αντίδραση προσαρμογής με αγχώδες συναίσθημα και, προφανώς, θεωρώ εαυτόν προσωπικότητα μεθοριακής δομής, αλλά άδεια οδήγησης μου έδωσαν.
Είναι πολλά τα σχετικά απανθίσματα που έρχονται στο μυαλό, αλλά δεν τα παραθέτουμε από έγνοια σε εκείνους που αγωνιούν για το επόμενο ξημέρωμα. Σε εκείνους που τα όνειρα τους στοιβάζονται σε στατιστικά μαθηματικά για την αβεβαιότητα και την περιθωριοποίηση.
Η αλήθεια είναι ότι εμείς μόνοι μας επιλέγουμε το πολιτικό προσωπικό και συνάμα ανεχόμαστε τα έργα και τις ημέρες τους.
Στην πραγματικότητα εμείς επιλέγουμε την επιτροπεία μας από έτερους και εταίρους.
Στην πραγματικότητα εμείς επιλέγουμε την επιτροπεία μας από έτερους και εταίρους.
Η πολιτική ζωή στην Ελλάδα, δυστυχώς, αποπνέει έναν εγγενή μινιμαλισμό σε στόχους και ιδέες. Όχι ότι στέρεψαν, αλλά επειδή άλλοι γράφουν, πλέον, τους νόμους και άλλοι υποδύονται τους νομοθέτες. Άλλοι επιβάλλουν και άλλοι αποδέχονται, ενίοτε «λεονταρίζοντες».
Το μέγεθος των πολιτικών προσώπων είναι που προσδιορίζει τις εποχές και όχι το αντίθετο, όπως συμβαίνει στις μέρες μας.
Ο Winston Churchill είχε πει ότι ο λόγος των πολιτικών δεσμεύει εκείνους που τον πιστεύουν. Τέτοιου είδους σοφιστείες δεν πρέπει, πλέον, να μας αφορούν.
Προσφάτως, μια Ισπανίδα συνάδελφος και φίλη σε συζήτηση που είχαμε, στο ερώτημά μου τι βλέπει για τη χώρα της μου είπε: «Για μας έχει ο Θεός». Όταν μου αντέτεινε το ερώτημα, της απάντησα: «Για μας ένας Θεός ξέρει».
Η τελευταία της κουβέντα ήταν ότι για τους Έλληνες το ευτύχημα είναι ότι έχουν εμπειρία από Θεούς, πολλούς Θεούς…