«Τι είναι η φιλία;»
μου απάντησε
«Το σημαντικότερο
πράγμα στον κόσμο!»
Έτσι απλά!
Μία τόσο βασική ανάγκη καλύπτει η φιλία σε ένα δεκάχρονο παιδί!
Η φιλία είναι μια ισότιμη σχέση μεταξύ δύο ατόμων η οποία χαρακτηρίζεται από αμοιβαία συμπάθεια και καλή διάθεση μεταξύ των δύο αυτών ατόμων. Η φιλία δεν μπορεί να οριστεί ξέχωρα από τις αξίες που την χαρακτηρίζουν. Είναι ένα μίγμα από αξίες και συναισθήματα όπως ο σεβασμός, η δέσμευση και η αφοσίωση , η οικειότητα, η αγάπη και η εμπιστοσύνη. Διαφορετικά ποσοστά από αυτές τις αξίες δημιουργούν μοναδικά κράματα φιλίας μεταξύ διαφορετικών ανθρώπων.
Η φιλία είναι επίσης μία δυναμική σχέση η οποία εξελίσσεται. Βαθαίνει με το πέρασμα του χρόνου, τις προκλήσεις και αναμνήσεις που αυτός δημιουργεί και δυναμώνει ή εξασθενεί ανάλογα με την φροντίδα και την ζωντάνια που χαρίζει η επικοινωνία από τα άτομα που την αποτελούν.
Καθημερινά συναναστρεφόμαστε με πολλά άτομα στην δουλειά μας, στις δραστηριότητες και στις υποχρεώσεις μας. Λίγο - πολύ, ανάλογα με τον χαρακτήρα και τον ψυχισμό μας θα μοιραστούμε μαζί τους μερικά από τα χαρακτηριστικά που συναντούμε στις φιλίες μας. Σε μερικούς θα πούμε κάτι που μας απασχολεί και μερικοί θα μας υποστηρίξουν ακόμα κι αν δεν είναι φίλοι μας αλλά απλοί συνεργάτες ή γνωστοί μας. Η συστηματικότητα όμως των φιλικών μας σχέσεων και η συνεχόμενη αλληλοϋποστήριξη μέσα σε αυτές έχει ως αποτέλεσμα την εμπιστοσύνη και την αίσθηση οικειότητας και άνεσης που καθιστά την φιλία θεμελιώδης και μοναδική.
Δίχως νόμους και κανόνες...
Ανεξάρτητα από το αν είμαστε άνδρες ή γυναίκες, έστω και με διαφορετική ιεράρχηση προτεραιοτήτων, με τους φίλους μας γελάμε, διασκεδάζουμε μοιραζόμαστε κοινά ενδιαφέροντα με πάθος από το ποδόσφαιρο μέχρι το καλοκαιρινό μανό για τα νύχια. Αλλά ακόμη περισσότερο, με τους φίλους τολμούμε να επικοινωνούμε εκτός ρόλων και κουστουμιών και απλά «να είμαστε ο εαυτός μας».
Βεβαίως, η φιλία είναι σημαντική ανάγκη στην ζωή μας! Οι φίλοι είναι αυτοί που γνωρίζουν πιο καλά την πραγματικότητά μας, που κατανοούν τις συνθήκες και το συναισθηματικό παζλ της ζωής μας. Είναι, επίσης, εκείνοι που γνωρίζουν τόσο τις ικανότητες όσο και τους περιορισμούς μας για να ανταπεξερχόμαστε στις προκλήσεις που συναντούμε.
Οι οικογένειες, οι περισσότερες από τις οποίες αγαπούν και φροντίζουν για τα μέλη τους πολλές φορές - και με διαφορετικούς τρόπους σε διαφορετικές ηλικίες – περιορίζονται στο πώς αντιλαμβάνονται και στη συνέχεια στο πώς υποστηρίζουν κάποιο μέλος τους, όταν αυτό αντιμετωπίζει μια πρόκληση. Ένα παράδειγμα μιας τέτοιας πρόκλησης, σε ένα ενήλικο μέλος της οικογένειας, θα μπορούσε να είναι η πιθανότητα ενός διαζυγίου.
Αυτό γίνεται για διάφορους λόγους, μερικοί από τους οποίους είναι:
•ο φόβος ότι μπορεί ο ενήλικας να απομακρύνεται από τις προσδοκίες που έχουν για αυτόν οι οικείοι του,
• ο φόβος της κοινωνικής απόρριψης, και
• η ανησυχία για πιθανή αναστάτωση που μπορεί να προκαλέσει στο σύνολο της οικογένειας η πιθανή επιλογή του διαζυγίου.
•ο φόβος ότι μπορεί ο ενήλικας να απομακρύνεται από τις προσδοκίες που έχουν για αυτόν οι οικείοι του,
• ο φόβος της κοινωνικής απόρριψης, και
• η ανησυχία για πιθανή αναστάτωση που μπορεί να προκαλέσει στο σύνολο της οικογένειας η πιθανή επιλογή του διαζυγίου.
Οι φίλοι είναι αυτοί που έχουν την ικανότητα να θέλουν το καλό μας – αυτό που εμείς θεωρούμε το καλό μας - χωρίς να νιώθουν υπεύθυνοι για μας, χωρίς να ταυτίζονται με την αποτυχία μας ή την επιτυχία μας, χωρίς να έχουν απαιτήσεις για την αποτελεσματικότητά μας και συγκεκριμένες προσδοκίες από εμάς. Οι φίλοι είναι αυτοί που μπορούν να ακούσουν τον προβληματισμό μας και να μας πουν πιο εύκολα -επικεντρωμένοι κατά πρώτο λόγω στην δική μας ματιά- την γνώμη τους για το ζητούμενο, με λιγότερες συναισθηματικές προκαταλήψεις από τους οικείους μας. Γι' αυτούς τους λόγους, πολλές φορές κι εμείς στρεφόμαστε στον φίλο ή τη φίλη μας για να μοιραστούμε κάτι που, υποθέτουμε ότι θα προκαλούσε περίσσεια αγωνία ή στενοχώρια σε μέλη της οικογένειάς μας.
Η φιλία μπορεί, λοιπόν, να αποτελέσει έναν οικείο, ασφαλή χώρο όπου μπορούμε να εμπιστευτούμε, να μοιραστούμε και να επεξεργαστούμε θέματα που δεν μπορούμε και δεν επιλέγουμε να εκθέσουμε σε άλλους ανθρώπους —είτε επειδή εκείνοι πονάνε για μας λίγο πιο πολύ απ’ ό,τι τους επιτρέπει να μας ακούν, είτε διότι δεν ενδιαφέρονται αρκετά για να ακούσουν επαρκώς αυτό που έχουμε να πούμε.