Ιθαγένεια: Ο νομικός όρος και η ανθρώπινη διάσταση

Τον έβριζαν «αράπη» 
και «μαύρε» τα παιδιά 
στο δημοτικό της 
γειτονιάς του και τον αντιμετώπιζαν ως ξένο. Άλλαξε σχολείο, όμως 
και εκεί η δασκάλα 
τον συμβούλεψε να 
διαβάζει πιο πολύ,γιατί 
είναι μετανάστης!..

Πού στον κόσμο απαντά 
αυτή η ιδιάζουσα 
νοοτροπία μιας κοινωνίας 
που δεν βλέπει ως 
ισότιμους συμπολίτες της, 
τα παιδιά των μεταναστών 
που γεννήθηκαν στην ίδια χώρα;
Και, δυστυχώς, η ελληνική ξενοφοβία φουντώνει όσο η οικονομική κρίση 
βαθαίνει και όσο η Alba d’ Oro του Κοινοβουλίου φαντάζει ως το αντίπαλον δέος 
στην πολιτική της τρικομματικής κυβέρνησης.
Ο υβριζόμενος μαθητής συμπτωματικά ήταν ο Έλληνας εγγονός του δασκάλου 
μου, καταξιωμένου πανεπιστημιακού καθηγητή της Ιστορίας Βασίλη Κρεμμυδά. Ο 
δάσκαλος λοιπόν, εμπνεύστηκε από την περιπέτεια του εγγονού, που δυστυχώς 
δεν είναι μοναδική αλλά συνηθέστατη στα ελληνικά δημόσια σχολεία, και έγραψε 
το πρόσφατο βιβλίο του με τίτλο «Ο θείος από την Αμερική. Παραμύθι για τον 
μετανάστη».
Πονώ όταν βλέπω τη χώρα μου να είναι η τελευταία ευρωπαϊκή χώρα σε 
απονομή πολιτικού ασύλου και να καταγγέλλεται συνεχώς για κακομεταχείριση 
και παραβίαση δικαιωμάτων. Θλίβομαι ιδιαίτερα όταν διαπιστώνω ότι παρά τις
προσπάθειες της πολιτείας με την ενίσχυση της Ε.Ε. για την εφαρμογή της 
«Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης» στα σχολεία, που αγκαλιάσαμε και στηρίξαμε από 
διάφορες θέσεις πανεπιστημιακοί δάσκαλοι κάθε ιδεολογίας, τα σχολεία μας 
εξακολουθούν να παρουσιάζουν και σήμερα φαινόμενα άρνησης και επιθυμίας 
κατάργησης της πολυπολιτισμικότητας στην Ελλάδα.
Σκέπτομαι, τελικά, αν δικαιούμαστε εμείς οι νεοέλληνες να υπερηφανευόμαστε 
ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, αυτών που με το οικουμενικό τους 
πνεύμα έγιναν οι εμπνευστές όλων των ανθρωπιστικών αξιών: της ελευθερίας, 
της δημοκρατίας, της ισότητας, της ανεκτικότητας