Το τέρας
Στα μέσα Νοεμβρίου, ο κ. Α. Γεωργιάδης δήλωνε πως «θα υπάρξουν οπωσδήποτε» απολύσεις στον δημόσιο τομέα (δείτε από το 04:44-04:52). Σχεδόν τρεις μήνες μετά, ο κ. Κουβέλης, και ο ίδιος συμμετέχων στην κυβέρνηση, τόνιζε το ακριβώς αντίθετο. Πόσοι, όμως, είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι; Πλεονάζουν; Ποιο το ποσοστό τους σε σχέση με αυτούς στον ιδιωτικό τομέα, αλλά και σε σχέση με τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη;
Το ρεπορτάζ
Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι 617.220, τουλάχιστον μέχρι τις αρχές Φεβρουαρίου. Το σύνολο των μισθοδοτούμενων από το ελληνικό δημόσιο φτάνει στις 697.851, με όσους βρίσκονται σε αυτές τις κατηγορίες να αποτελούν το συνολικό δυναμικό της χώρας στο δημόσιο τομέα, όπως προκύπτει από την απογραφή που βρίσκεται στην επίσημη ιστοσελίδα του Υπουργείου Ανάπτυξης (Υπηρεσία Ανάπτυξης Πληροφορικής).
Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι 617.220, τουλάχιστον μέχρι τις αρχές Φεβρουαρίου. Το σύνολο των μισθοδοτούμενων από το ελληνικό δημόσιο φτάνει στις 697.851, με όσους βρίσκονται σε αυτές τις κατηγορίες να αποτελούν το συνολικό δυναμικό της χώρας στο δημόσιο τομέα, όπως προκύπτει από την απογραφή που βρίσκεται στην επίσημη ιστοσελίδα του Υπουργείου Ανάπτυξης (Υπηρεσία Ανάπτυξης Πληροφορικής).
Σχεδόν δύο χρόνια νωρίτερα, μελέτη του ΕΒΕΑ ανέβαζε το αντίστοιχο νούμερο σε περισσότερο από ένα εκατομμύριο, σχεδόν 36% πιο ψηλά από τα τωρινά δεδομένα. Ακριβώς, όμως, 30% πιο πάνω από ότι ίσχυε, με βάση την απογραφή που έγινε. Στα τέλη Ιουλίου του 2010, σε κοινή συνέντευξη, οι κ. Παπακωνσταντίνου και Ραγκούσης αποκάλυψαν πως οι δημόσιοι υπάλληλοι ήταν 768.009 (Αναλυτικά εδώ). Δυόμιση χρόνια αργότερα παρατηρείται μείωση στο μέγεθος του δημοσίου τομέα, σχεδόν σε όλες τις κατηγορίες. Σε τι ποσοστό, όμως, αντιστοιχεί αυτό το πλήθος;
Στα μέσα Φεβρουαρίου, η ΕΛ.ΣΤΑΤ έδωσε στη δημοσιότητα την έρευνά της για το εργατικό δυναμικό της χώρας, το οποίο ανέρχεται σε 4.992.283 άτομα. Συνεπώς, τα δύο παραπάνω νούμερα των δημοσίων υπαλλήλων αντιστοιχούν σε 12,36%-13,9%. Πρόκειται, πάντως, για ένα ποσοστό κάτω από 14%, για να μιλήσουμε χοντρικά. Τα συγκεκριμένα μεγέθη μπορεί να φαίνονται είτε μεγάλα, είτε μικρά, είτε φυσιολογικά. Εξαρτάται από τη γωνία υπό την οποία κοιτάζουμε το ποτήρι, εάν είναι μισογεμάτο ή μισοάδειο.
Σε κάθε περίπτωση, η παραπάνω μείωση απορρέει φυσιολογικά από την τακτική που ακολουθήθηκε από τις τελευταίες κυβερνήσεις (ένα παράδειγμα για τις προσλήψεις 2010-2011 εδώ), μειώνοντας ακόμη περισσότερο το ποσοστό των δημοσίων υπαλλήλων της Ελλάδας σε σχέση με το αντίστοιχο άλλων ευρωπαϊκών κρατών, αλλά και σε σχέση με το ΑΕΠ. Εάν ανατρέξετε στη μελέτη για τις μισθολογικές εξελίξεις, πρόπερσι τέτοιο καιρό, θα μπορέσετε να βγάλετε τα συμπεράσματά σας (σελ. 57 και 62). Απόλυτη σύγκριση δεν μπορεί να γίνει, εξαιτίας κυρίως της διαφορετικής δομής του δημοσίου τομέα σε κάθε κράτος (κεντρική/περιφερειακή διοίκηση, αποκεντρωμένες υπηρεσίες κλπ), αλλά και του τρόπου με το οποίο κατανέμεται το εργατικό δυναμικό.
Όλα τα προηγούμενα είναι λίγο-πολύ γνωστά. Αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία –κι εδώ αρχίζει το πρόβλημα- είναι η «πολυδιάσπαση και ο κατακερματισμός του δυναμικού αυτού», όπως τονίζει ο κ. Καρκατσούλης, εμπειρογνώμονας της δημόσιας διοίκησης και –προφανώς- η αποδοτικότητά του. Δεν αρκεί να υπάρχει ένας ευέλικτος και μικρός δημόσιος τομέας, πρέπει να είναι και αποδοτικός. Δείτε εδώ ένα χαρακτηριστικό γράφημα από την έκθεση «Λειτουργική αξιολόγηση της ελληνικής κεντρικής δημόσιας διοίκησης, ΟΟΣΑ 2011» για το πώς «γιγαντώνεται» το κράτος από ένα σημείο και μετά.
