του τούνελ, μπορεί να
είναι και το πιστόλι που
μόλις εκπυρσοκρότησε, έγραφε ο Jo Nesbo.
Τι δυστυχής ο παραλληλισμός με τη σημερινή πραγματικότητα που μόλις το φως στην άκρη του τούνελ της οικονομίας φαίνεται πως -επιτέλους- βρέθηκε μετά από μία τριετία προσπαθειών, να μπλέκεται με την εκπυρσοκρότηση των όπλων μιας νέας γενιάς τρομοκρατών. Οι κακοποιημένες φωτογραφίες τους αποτελούν συντριπτική εικόνα για την ποιότητα της δημοκρατίας μας σήμερα, και υπενθυμίζουν σε όλους πως η κρίση αυτή είναι πάνω από όλα δημοκρατική.
Ανατριχιάζει κανείς μ’ αυτή τη δημοκρατία. Με αυτές τις φωτογραφίες. Όπως
ανατριχιάζει και παρακολουθώντας μία συζήτηση στη Βουλή, κάθε ακραία
σύγκρουση της ΝΔ με τον ΣΥΡΙΖΑ με αδόκιμους και απαράδεκτους εξοβελισμούς
χαρακτηρισμών, ή έστω όταν σκέφτεται τη σύνθεση αυτού του Κοινοβουλίου,του
«εχθρικού προς τον κοινοβουλευτισμό» όπως λέχθηκε προεκλογικά.
Είναι προφανές ,λοιπόν, ότι λείπουν οι δυνάμεις της συναίνεσης και του
κοινωνικού Κέντρου. Αυτό αποτυπώθηκε και στην τελευταία δημοσκόπηση της
GPO, όταν το 64,7% των πολιτών προβάλλει την ανάγκη ύπαρξης πολιτικού
χώρου ανάμεσα στην ΝΔ και στον ΣΥΡΙΖΑ. Ο χώρος της δημοκρατικής
παράταξης, δεν φαίνεται να συνθλίβεται ανάμεσα στις συμπληγάδες της τεχνητής
πόλωσης μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, που παρακολουθούμε βδομάδες τώρα.
Το Μνημόνιο, που σφραγίστηκε από την γενοκτονία της αστικής τάξης,
οδήγησε και στον πολιτικό αυτοχειριασμό της παράταξης που την ανέθρεψε
μεταπολιτευτικά, του ΠΑΣΟΚ. Όχι, όμως, και του χώρου της ευρύτερης
δημοκρατικής παράταξης που ακόμη είναι πλειοψηφικός στην Ελλάδα.
Έτσι, ένα 53% των πολιτών ,στην ίδια δημοσκόπηση, αυτοαποκαλούνται
αριστεροί, κεντροαριστεροί ή κεντρώοι. Αθροιστικά όμως ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ και
ΔΗΜΑΡ στην πρόθεση ψήφου δεν ξεπερνούν το 33%. Άρα, ένα 20% αυτών
νοιώθουν ότι δεν εκπροσωπούνται. Απόδειξη πως η ανασυγκρότηση της
Κεντροαριστεράς δεν συνιστά το κυνήγι μιας χίμαιρας, αλλά αδήριτη ανάγκη.
Πέρα από τις αιματοβαμμένες επαναστάσεις που φαντασιώνονται οι επίδοξοι νέοι
τρομοκράτες, υπάρχουν και οι δημοκρατικές επαναστάσεις που σέβονται τους
κοινωνικούς θεσμούς. Έτσι, πρέπει να δώσουμε τις απαντήσεις και να γίνουμε
όλοι μαζί και καθένας χωριστά η απάντηση της γενιάς μας. Όσοι νοιώθουν ότι οι
ιδέες τους ανήκουν στο χώρο της Κεντροαριστεράς, αλλά που δεν έχουν καμία
σχέση με το ΠΑΣΟΚ των τελευταίων χρόνων. Που πιστεύουν στην ανανεωμένη
Σοσιαλδημοκρατία, στον πυρήνα της βρίσκονται η κοινωνική δικαιοσύνη και η
πολιτική της χειραφέτησης. Που δεν μπορούν να πιστέψουν στους
αντιμνημονιακούς λαϊκισμούς και στα ευχολόγια. Που πιστεύουν στην πρόοδο
και στις μεταρρυθμίσεις. Που από ουραγοί της Ευρώπης και «πειραματόζωα»
των πολλαπλασιαστών του ΔΝΤ, θέλουν να γίνουμε πλοηγοί στην Ελλάδα της
προόδου, της καινοτομίας και της ανάπτυξης.
Την ώρα που θα έπρεπε να μιλάμε για το ποιά Ελλάδα θέλουμε να
οικοδομήσουμε, ασχολούμαστε με γιάφκες, βόμβες, σκάνδαλα, λίστες και ένα
καθόλα χρεοκοπημένο παρελθόν, απότοκο χρεοκοπημένων κομμάτων, πρακτικών
και αντιλήψεων.
Αρκετά ασέγλησαν όλοι αυτοί στο πτώμα της χώρας και της δημοκρατικής
παράταξης. Πόσο, ακόμα, θα τους αφήνουμε έτσι; Η απάντηση στο ερώτημα
θα δοθεί από μας. Από τη δική μας μάχη. Η οποία θα κρίνει και το αποτέλεσμα.
Το τελευταίο, άλλωστε, λειτουργεί στην πολιτική ως αυτοεκπληρούμενη
προφητεία. Συμβαίνει αυτό που θέλουμε, αυτό που κάνουμε εμείς να συμβεί.
Αυτό που είμαστε πεπεισμένοι ότι πρέπει να γίνει.
*Η Πέννυ Δαλαμπούρα αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του ΑΠΘ και
είναι επιστημονική συνεργάτης στην Πνευμονολογική κλινική του ΑΠΘ.
είναι επιστημονική συνεργάτης στην Πνευμονολογική κλινική του ΑΠΘ.
