τις κοινωνικές συβάσεις. Αρνούνται τη διάκριση
των εξουσιών (νομοθετική
,εκτελεστική, δικαστική).
Θεωρούν ότι πρόκειται για μηχανισμούς επιβολής της θέλησης του κράτους και των μεγάλων συμφερόντων στον πολίτη.
Σύμφωνα με το στερεότυπο, όσοι κάνουν το επόμενο βήμα και περνούν στην ένοπλη πάλη, αναλαμβάνοντας οι ίδιοι το ρόλο του τιμωρού (τρίτη εξουσία), το κάνουν προκειμένου να αποσταθεροποιήσουν το σύστημα (τις δύο πρώτες εξουσίες).
Άλλοι αναρχικοί στήνουν τις δικές τους κοινωνίες (καταλήψεις, κοινόβια κτλ) και
άλλοι (οι αντάρτες πόλεων) θέλουν να διαλύσουν την κοινωνία των άλλων.
Με βάση αυτές τις επισημάνσεις ,για εμένα είναι άδικο να ταυτίζονται οι
αναρχικοί και οι επαναστάτες πόλεων. Χρησιμοποιώ τον δικό τους όρο, και όχι
τον όρο του συστήματος (τρομοκράτες) γιατί προσπαθώ να πλησιάσω τη δική
τους λογική. Με βάση αυτή, λοιπόν, από τη στιγμή που οι αναρχικοί δε δέχονται
να τους επιβάλλονται οι κανόνες του συστήματος, είναι προφανές ότι δεν έχουν
την ίδια ιδεολογία με τους επαναστάτες πόλεων, που προσπαθούν να επιβάλλουν
το δικό τους όραμα στους άλλους.
Γιατί είναι άλλο πράγμα να μην πηγαίνεις στα εμπορικά κέντρα, θεωρώντας
ότι υποδουλώνουν τους ανθρώπους στην παγίδα του καταναλωτισμού, και
άλλο να αποτρέπεις τους άλλους να πάνε βάζοντας βόμβες. Με βάση αυτό το
σκεπτικό, επιμένω ότι είναι λάθος να ταυτίζονται οι πρώτοι με τους δεύτερους.
Για εμένα είναι δύο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι. Όσο διαφορετικός είναι ο
κόσμος της ειρήνης από τον κόσμο του πολέμου. Ο κόσμος των ιδεών που
γίνονται πράξεις (τρόπος ζωής) και ο κόσμος των πράξεων (χρήμα από τράπεζες,
όπλα από ποινικούς) που επιχειρούν να γίνουν ιδέες. Θέλει προσοχή.
Είναι εύκολο να μπερδέψει κανείς τις διαχωριστικές γραμμές.
Όλοι έχουν δικαίωμα να κάνουν τις επιλογές τους. Αρνούμενοι τις συμβάσεις να
μη δουλεύουν ή να μην υποβάλλουν φορολογικές δηλώσεις. Να μην πηγαίνουν
στον στρατό. Όπως, όμως, καταδικάζουν το σύστημα που πουλά καταναλωτικούς
παραδείσους, και αυτοί δε θα πρέπει να προσπαθούν να επιβάλλουν στους
άλλους τους δικούς τους κανόνες. Πόσο μάλλον να αποφασίζουν για το ποιοι
έχουν δικαίωμα να ζουν και ποιοι όχι.
Και για έναν επιπλέον λόγο: γιατί δε συμφέρει τον σκοπό που λένε ότι
υπηρετούν. Τι πέτυχε ο αστυνομικός που δολοφόνησε τον Αλέξη;
Υπερασπίστηκε το σύστημα; Αντίθετα. Έριξε στη φωτιά χιλιάδες νέους που
απαίτησαν και απαιτούν να γίνει ο κόσμος δικαιότερος. Τι πετυχαίνουν όσοι
βάζουν βόμβες σε εμπορικά; Αυξάνονται τα μέτρα ασφαλείας, δηλαδή οι
μηχανισμοί περιορισμού της ανθρώπινης ελευθερίας.
Ναι στην αντίσταση. Ναι στις διαφορετικές επιλογές. Ναι στον αγώνα για
αλλαγές. Ναι στις συγκρούσεις. Όχι στη βία. Μόνο με καθαρό μυαλό μπορεί να
ληφθούν σωστές αποφάσεις. Παραδείγματος χάριν, για εμένα επαναστατική
πράξη είναι να δημιουργηθεί ένα Κίνημα το οποίο δε θα πληρώνει φόρους και
δε θα κάνει χρήση ταυτόχρονα των υπηρεσιών (Υγεία, Παιδεία κα) του
συστήματος, δημιουργώντας παράλληλη, αυτόνομη «αγορά». Έτσι θα γίνει η
σύγκριση- σύγκρουση.
Πρέπει να δούμε τι έχει μέσα το κάθε «μαγαζί». Όχι μόνο το τι λέει η ταμπέλα
απέξω.
απέξω.